Kontralt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kontralt (alt głęboki) – rodzaj głosu żeńskiego o najniższej tessiturze. Skala kontraltu obejmuje co najmniej dźwięki od c do d2. Kontralcistki operują głosem o bardzo dużej skali – w niektórych przypadkach aż do wysokiego c-trzykreślnego sopranu.

Kontralt jest rzadko spotykanym głosem zwłaszcza w Europie. Znane osoby, które śpiewały kontraltem to m.in.: światowej sławy śpiewaczki operowe Adriana Basile, Marian Anderson, Ewa Podleś, Nathalie Stutzmann oraz wokalistki takie jak Sade, Beyoncé, Shakira, Alicia Keys, Mahalia Jackson[1], Malin Berggren, Annie Lennox, Adele, Patti Smith, Lisa Gerrard, Lana del Rey, Pink, Cher, Amy Winehouse, Amy Macdonald, Lady Gaga, Emilie Autumn, Róisín Murphy, Bonnie Tyler, Florence Welch, Roksana Węgiel.

Przede wszystkim kontralt – wbrew powszechnemu mniemaniu – nie jest głosem niższym niż alt[2]. Kontralt jest głosem bardziej wszechstronnym i rozległym. W przeciwieństwie do krótkiego altu, ma skalę ponad trzech oktaw. W dolnym rejestrze brzmi nisko i ciemno jak alt, lecz w górnym rejestrze, którego brak altowi, brzmi jak sopran. Różnica podstawowa: kontralt, w przeciwieństwie do altu, musi mieć biegłość techniczną, czyli umiejętność szybkiego śpiewania, zwaną koloraturą. Altowi na ogół ta umiejętność nie jest potrzebna[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia PWN
  2. Pod hasłem Stimmfach (niemiecki system kategoryzacji śpiewaków, zwłaszcza operowych), podana jest charakterystyka Dramatischer Alt (polski odpowiednik: kontralt dramatyczny) vs Tiefer Alt (niski kontralt), który jest tożsamy z altem. 
  3. jw. Kontralt stylistycznie podobny do mezzosopranu dramatycznego, lecz niższy. Wiele mezzosopranów próbowało szczęścia w tych rolach, jednak wychodzi to lepiej prawdziwym altom. Głęboki, penetrujący niski głos kobiecy. To bardzo rzadki typ głosu, jest ciemniejszy i bogatszy niż typowy alt (zob. Stimmfach).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]