Sopran koloraturowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sopran koloraturowy – najwyższy głos kobiecy, charakteryzujący się skalą h do fis3[1] oraz dużą ruchliwością (szybkie i precyzyjne wykonywanie gam, obiegników, pasaży, ozdobników).

Za najtrudniejszą kobiecą operową partię koloraturową uważa się partię Królowej Nocy z opery Czarodziejski flet Wolfganga Amadeusza Mozarta. Zdzisława Donat miała nazwać umiejętność jej wykonywania „oddzielnym zawodem śpiewaczym”[potrzebny przypis]. Partie koloraturowe występują także m.in. w operach okresu bel canta (pierwsza połowa XIX wieku): Gaetano Donizettiego, Gioacchino Rossiniego, Vincenzo Belliniego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Muzyka, Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 748. ISBN 978-83-01-15229-1.