Sopran koloraturowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sopran koloraturowy – najwyższy głos kobiecy, charakteryzujący się skalą h do fis3[1] oraz dużą ruchliwością (szybkie i precyzyjne wykonywanie gam, obiegników, pasaży, ozdobników).

Za najtrudniejszą kobiecą operową partię koloraturową uważa się partię Królowej Nocy z opery Czarodziejski flet Wolfganga Amadeusza Mozarta. Zdzisława Donat miała nazwać umiejętność jej wykonywania „oddzielnym zawodem śpiewaczym”[potrzebny przypis]

Rodzaje sopranu koloraturowego[edytuj]

Według niemieckiego systemu kategoryzacji śpiewaków operowych (Stimmfach) wyróżnić można dwa typy sopranu koloraturowego:

Wielkimi koloraturami dramatycznymi były w XX wieku m.in. Maria Callas, Leyla Gencer, Joan Sutherland, June Anderson, Cristina Deutekom czy Montserrat Caballe, które także - z powodzeniem - wykonywały partie lirycznego sopranu koloraturowego.

Obecnie ten repertuar wykonuje m.in. Edita Gruberova, a w Polsce m.in. Joanna Woś.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Muzyka, Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 748. ISBN 978-83-01-15229-1.

Bibliografia[edytuj]