Sopran koloraturowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sopran koloraturowy jest to najwyższy głos kobiecy, charakteryzujący się skalą h do fis3[1] oraz dużą ruchliwością (szybkie i precyzyjne wykonywanie gam, obiegników, pasaży, ozdobników).

Za najtrudniejszą kobiecą operową partię koloraturową uważa się partię Królowej Nocy z opery Czarodziejski flet W.A. Mozarta, nazywając nawet gwarowo umiejętność wykonywania jej oddzielnym zawodem śpiewaczym.

Partie koloraturowe występują m.in. w operach okresu bel canta (pierwsza połowa XIX wieku): Donizettiego, Rossiniego, Belliniego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Muzyka, Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 748. ISBN 978-83-01-15229-1.