Matthieu Delpierre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matthieu Delpierre
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1981
Nancy
Wzrost 193 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1999–2004 Lille OSC 81 (3)
2004–2012 VfB Stuttgart 162 (3)
2012–2013 TSG 1899 Hoffenheim 23 (1)
2014 FC Utrecht 14 (0)
2014–2016 Melbourne Victory 39 (1)
W sumie: 319 (8)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Francja U-18 2 (0)
 Francja U-20 11 (0)
 Francja U-21 12 (0)
W sumie: 25 (0)

Matthieu Delpierre (ur. 26 kwietnia 1981 w Nancy) – francuski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Delpierre jest wychowankiem klubu Lille OSC. Do pierwszej drużyny trafił już w 1999 roku, ale był wówczas tylko rezerwowym (zaledwie 2 mecze w Ligue 2), toteż nieznaczne przyczynił się do awansu Lille do Ligue 1. W pierwszej lidze Delpierre zadebiutował 11 listopada 2000 w zremisowanym 1:1 meczu z AJ Auxerre. W sezonie 2000/2001 nadal nie grał jednak w pierwszym składzie Lille, z którym zajął 3. miejsce w lidze. Miejsce w wyjściowej jedenastce Matthieu wywalczył w sezonie 2001/2002, kiedy to wystąpił w fazie grupowej Ligi Mistrzów, a następnie w rozgrywkach Pucharu UEFA.

Latem 2004 roku Delpierre na zasadzie wolnego transferu (skończył mu się kontrakt z Lille) przeniósł się do niemieckiego VfB Stuttgart. W Bundeslidze zadebiutował 27 października w przegranym 1:2 meczu z Werderem Brema i już w debiucie zdobył gola. W całym sezonie zagrał tylko 10-krotnie i przez pewien czas pojawiał się nawet rezerwach VfB. W sezonie 2005/2006 Delpierre był już podstawowym zawodnikiem Stuttgartu i zajął z tym klubem 9. miejsce. W sezonie 2006/2007 trener zespołu Armin Veh stanowczo postawił na parę Delpierre – Fernando Meira w środku obrony i zespół spisywał się na tyle udanie, że na koniec sezonu wywalczył mistrzostwo Niemiec. Delpierre z VfB dotarł także do finału Pucharu Niemiec, ale przegrał w nim z 2:3 z 1. FC Nürnberg. Dobra postawa Matthieu spowodowała, że zawodnikiem zainteresowały się takie kluby jak Bayern Monachium, Arsenal F.C., Olympique Marsylia i AS Saint-Étienne, ale francuski obrońca przedłużył kontrakt ze Stuttgartem do 2012 roku.W sezonie 2009/2010 został wybrany przez Markusa Babela kapitanem drużyny, zastępując na tym stanowisku Thomasa Hitlzspergera.

Latem 2012 roku Delpierre przeszedł do TSG 1899 Hoffenheim, w którym zadebiutował 25 sierpnia 2012 w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Borussią Mönchengladbach. W Hoffenheim grał przez rok.

W 2014 roku Delpierre trafił do holenderskiego FC Utrecht. W Eredivisie swój debiut zaliczył 2 lutego 2014 w zremisowanym 1:1 domowym meczu z Ajaksem. W Utrechcie spędził pół roku.

Latem 2014 roku Delpierre został zawodnikiem australijskiego Melbourne Victory. W A-League zadebiutował 10 października 2014 w wygranym 4:1 domowym meczu z Western Sydney Wanderers FC. W sezonie 2014/2015 wywalczył tytuł mistrza Australii. W 2016 roku zakończył karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1999/00 Lille OSC Francja  Ligue 2 2 0
2000/01 Lille OSC Francja  Ligue 1 8 0
2001/02 Lille OSC Francja  Ligue 1 25 0
2002/03 Lille OSC Francja  Ligue 1 31 3
2003/04 Lille OSC Francja  Ligue 1 17 0
2004/05 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 10 1
2005/06 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 29 0
2006/07 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 33 0
2007/08 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 22 0
2008/09 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 22 1
2009/10 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 27 0
2010/11 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 18 1
2011/12 VfB Stuttgart Niemcy  Bundesliga 1 0
2012/13 TSG Hoffenheim Niemcy  Bundesliga 23 1
2013/14 FC Utrecht Holandia  Eredivisie 14 0
2014/15 Melbourne Victory Australia  A-League 15 1
2015/16 Melbourne Victory Australia  A-League 26 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Delpierre występował w młodzieżowych reprezentacjach Francji w kategoriach U-18 (2 mecze), U-20 (11 meczów) i U-21 (12 meczów). Z tą ostatnią wystąpił w 2002 roku na Mistrzostwach Europy U-21 w Szwajcarii, na których wywalczył wicemistrzostwo Europy (porażka po serii rzutów karnych z Czechami).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]