Medal Jeńca Wojennego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Medal Jeńca Wojennego
Prisoner of War Medal
Awers
Awers insygniów odznaczenia
Baretka
Baretka
Ustanowiono 1985
Powyżej Medal za Osiągnięcie
Poniżej Medal za Dobre Zachowanie

Medal Jeńca Wojennego (ang. The Prisoner of War Medal) – medal Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, który został uchwalony przez Kongres Stanów Zjednoczonych w 10 rozdziale Kodeksu Stanów Zjednoczonych i zatwierdzony przez prezydenta Ronalda Reagana 8 listopada 1985 r.[1]

Medal Jeńca Wojennego może być przyznany każdej osobie, która była jeńcem wojennym po 5 kwietnia 1917 r. (data przystąpienia Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej to 6 kwietnia). Przyznawany jest każdej osobie, która została wzięta do niewoli podczas działań wojennych przeciwko wrogowi Stanów Zjednoczonych; uczestnicząc w operacjach wojskowych obejmujących strefę konfliktu z nieprzyjaznymi siłami zbrojnymi; lub podczas służby w siłach zbrojnych przyjacielskiego państwa zaangażowanego w konflikt zbrojny z siłami nieprzyjaznymi wobec USA, w którym Stany Zjednoczone nie są stroną wojującą. Zgodnie z poprawką do 10 rozdziału Kodeksu Stanów Zjednoczonych z 2013 r. medal przyznawany jest również za pobyt w niewoli w okolicznościach „które według zainteresowanego Sekretarza były porównywalne z okolicznościami, w których osoby były przetrzymywane w niewoli przez siły zbrojne wroga w okresach konfliktu zbrojnego”[2]. Zachowanie osoby w niewoli musiało być honorowe.

Medal ten może zostać przyznany pośmiertnie i złożony na ręce krewnych odznaczonego, jednak nie można przyznać tej samej osobie więcej niż jednego Medalu Jeńca Wojennego. Powtórne nadania oznacza się wyłącznie poprzez umieszczenie pięcioramiennych gwiazd na wstążce medalu i baretce mundurowej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]