Mendele Mojcher Sforim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mendele Mojcher Sforim

Mendele Mojcher Sforim (jid. מענדעלע מוכר־ספֿרים, właśc. Szolem Jakow Abramowicz; ur. 2 stycznia 1836 w Kopylu, zm. 8 grudnia 1917 w Odessie) – najstarszy z klasyków nowoczesnej literatury jidysz, jeden z pionierów nowożytnej literatury hebrajskiej. Początkowo pisał po hebrajsku, później w jidysz, po czym powrócił do hebrajskiego, tłumacząc na ten język te swoje dzieła, które powstały w jidysz. Jako pierwszy pisarz doszedł do ujednolicenia języka jidysz ponad dialektami. W swych utworach posługiwał się satyrą i groteską, krytykując małomiasteczkową żydowską mentalność.

Wybrane dzieła[edytuj]

  • Dos winczfingerl (Pierścionek zaręczynowy);
  • Fiszke der krumer (Kulawy Fiszke);
  • Masoes Biniomin Ha-Szliszi (1878) (Podróże Beniamina Trzeciego, przeł. M. Friedman, wstęp: S. Belis-Legis, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1990);
  • Di kliacze (Szkapa).

Linki zewnętrzne[edytuj]