Miłkowice (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

51°50′13.08″N 18°39′32.37″E

- błąd

0 m

WD

51°54'N, 18°36'E, 51°50'16.26"N, 18°39'33.30"E

- błąd

20084 m

Odległość

706 m

Miłkowice
wieś
Ilustracja
Kościół pw. św. Mikołaja
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

turecki

Gmina

Dobra

Wysokość

132 m n.p.m.

Liczba ludności 

200

Strefa numeracyjna

63

Tablice rejestracyjne

PTU

SIMC

0282978

Położenie na mapie gminy Dobra
Mapa konturowa gminy Dobra, na dole znajduje się punkt z opisem „Miłkowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Miłkowice”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Miłkowice”
Położenie na mapie powiatu tureckiego
Mapa konturowa powiatu tureckiego, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Miłkowice”
Ziemia51°50′13,08″N 18°39′32,37″E/51,836967 18,658992

Miłkowicewieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie tureckim, w gminie Dobra nad zachodnim brzegiem zbiornika Jeziorsko.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Była to wieś szlachecka, gniazdo rodziny Miłkowskich herbu Abdank. Z Liber beneficiorum Jana Łaskiego[1] wynika, że w drugiej połowie XV wieku stał tu już kościół, ufundowany prawdopodobnie przez Mikołaja Miłkowskiego, który pojął za żonę Katarzynę z Romiszewic. W czasie wizyty biskupiej w roku 1683, stwierdzono tu istnienie drewnianego kościoła z trzema ołtarzami. W 1787 roku Ignacy Lipski, łowczy wschowski, miejscowy dziedzic, wystawił, nowy drewniany kościół na podstawie krzyża, który w 1849 roku "w perzynę obrócony został". Dziedzic Miłkowic, Tomasz Bogdański, postawił rok później kościół z tzw. pruskiego muru, który się okazał bardzo nietrwałym. Obecny, neogotycki kościół św. Mikołaja został zbudowany w końcu XIX wieku. Znajdują się w nim m.in. obraz świętego Antoniego z XVIII wieku, krucyfiks rokokowy, dwie monstrancje: rokokowa oraz z końca w XVIII wieku, a także kielich ze stopą z około 1640 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gniezno 1880, tom I, strona 406

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]