Miłowice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°11′30″N 17°39′0″E
- błąd 39 m
WD 51°11'N, 17°39'E
- błąd 2311 m
Odległość 979 m
Miłowice
wieś
Ilustracja
Kościół św. Antoniego Padewskiego
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat oleśnicki
Gmina Dziadowa Kłoda
Liczba ludności (III 2011) 569[1]
Strefa numeracyjna 62
Tablice rejestracyjne DOL
SIMC 0197126
Położenie na mapie gminy Dziadowa Kłoda
Mapa konturowa gminy Dziadowa Kłoda, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Miłowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Miłowice”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko prawej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Miłowice”
Położenie na mapie powiatu oleśnickiego
Mapa konturowa powiatu oleśnickiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Miłowice”
Ziemia51°11′30″N 17°39′00″E/51,191667 17,650000

Miłowice (niem. Mühlwitz[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Dziadowa Kłoda.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W 1946 r. w wyniku powojennych zmian granic państwowych wieś została włączona administracyjnie do nowo powstałego województwa wrocławskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. św. Antoniego Padewskiego, z 1715 r.

inne zabytki:

  • plebania
  • pomnik obok kościoła

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 74.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 127. [dostęp 22.9.2012].