Miaplacidus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miaplacidus
β Carinae
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Kil
Rektascensja 09h 13m 11,977s[1]
Deklinacja -69° 43′ 01,95″[1]
Paralaksa (π) 0,02882 ± 0,00014
Odległość 113,17 ± 0,43 ly
34,70 ± 0,13 pc
Wielkość obserwowana 1,69[1]m
Rozmiar kątowy 0,00159[2]
Ruch własny (RA) −156,47 ± 0,14[1] mas/rok
Ruch własny (DEC) 108,95 ± 0,11[1] mas/rok
Prędkość radialna −5,1 ± 2,3[1] km/s
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy olbrzym
Typ widmowy A1 III[1]
Masa 3,0–3,1 M[2]
Promień 5,83 R[2]
Wielkość absolutna −1,01[3]m
Jasność 210[2] L
Okres obrotu <2,1 d[2]
Prędkość obrotu >139[2] km/s
Wiek 350 mln lat[2]
Temperatura 9100[2] K
Alternatywne oznaczenia
2MASS: J09131197-6943017
Cordoba Durchmusterung: CD -69°600
Fundamentalny katalog gwiazd: FK5 348
Boss General Catalogue: GC 12764
Katalog Gliesego: GJ 339.2
Katalog Henry’ego Drapera: HD 80007
Katalog Hipparcosa: HIP 45238
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 3685
SAO Star Catalog: SAO 250495
CPD-69 1023

Miaplacidus (beta Carinae, β Car) – druga co do jasności gwiazda w gwiazdozbiorze Kila (wielkość gwiazdowa: 1,69m). Odległa od Słońca o około 113 lat świetlnych.

Nazwa[edytuj]

Gwiazda ta ma nazwę własną Miaplacidus, której znaczenie nie jest zupełnie jasne. Może ona oznaczać „spokojne, łagodne wody” (gwiazda tworzy część Kila Okrętu Argo), ale tylko rdzeń placidus jest pewny[2]. Grupa robocza Międzynarodowej Unii Astronomicznej do spraw uporządkowania nazewnictwa gwiazd zatwierdziła użycie nazwy Miaplacidus dla określenia tej gwiazdy[4].

Charakterystyka[edytuj]

Jest to olbrzym o wielkości absolutnej równej –1,01m. Należy do typu widmowego A1 III[1]. Temperatura jego powierzchni to około 9100 K. Jest to gwiazda 210 razy jaśniejsza od Słońca i trzykrotnie masywniejsza od niego. Na podstawie pomiaru rozmiaru kątowego promień Miaplacidusa ocenia się na 5,83 promienia Słońca. Gwiazda ma około 350 milionów lat i jej jądro obecnie tworzy niemal wyłącznie hel. Synteza helu w węgiel rozpocznie się za około 2,5 miliona lat, a gwiazda stanie się czerwonym olbrzymem[2].

Gwiazda ta jest niewidoczna z szerokości geograficznych powyżej 20° N, w tym z terenu Polski[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h Miaplacidus w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g h i j k Jim Kaler: Miaplacidus (ang.). STARS. [dostęp 2017-01-17].
  3. Obliczona na podstawie wielkości obserwowanej i paralaksy
  4. Eric Mamajek, Beatriz Garcia, Duane Hamacher, Thierry Montmerle i inni. „Bulletin of the IAU Working Group on Star Names”. 2, s. 9, listopad 2016. Międzynarodowa Unia Astronomiczna.