Michałki (cukierki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michałki
Ilustracja
Dwa rodzaje michałków produkowanych przez Wawel
Rodzaj cukierki
Danie słodycze
Inne nazwy Michaszki
Pochodzenie Polska
Kuchnia narodowa polska
Rok wynalezienia 1965
Główne składniki cukier, orzeszki arachidowe (20%), czekolada mleczna (18,5%), mleko w proszku, tłuszcz palmowy, kakao (4,5%), serwatka w proszku, spirytus (0,9%), aromat
Wartość energetyczna
(w 100 g)
538 kcal (2252 kJ)
Wartość odżywcza
(w 100 g)
Białka: 11 g
Tłuszcze: 32 g
Węglowodany: 48 g
Indeks glikemiczny 70 (wysoki)
Uwagi Zawartość na przykładzie Michałków Klasycznych marki Wawel[1]

Michałki (także, zależnie od producenta, Michaszki) – czekoladowe cukierki[2] produkowane przez różne zakłady cukiernicze w Polsce. Cukierki mają prostopadłościenny kształt, wypełnione są orzechowo-kakaowym nadzieniem z niewielkimi, chrupiącymi fragmentami orzeszków ziemnych; po wierzchu oblane są czekoladą[3][4].

Przed 1989 michałki produkowane były w wielu zakładach w całym kraju[3], m.in. od 1965 w zakładach Hanka w Siemianowicach Śląskich[5], a od 1967 w Śnieżce[4]. W 1968 druga z fabryk produkowała już przeszło 400 ton cukierków rocznie[4].

Nazwa cukierków wywodzi się od zdrobniałej formy imienia Michał[6]. Jej pochodzenie nie jest jednoznacznie wyjaśnione, wedle jednej z wersji miały zostać nazwane na cześć Michała Tabaki, syna ówczesnego dyrektora zakładów Hanka[7]. Inna wersja podawana przez Śnieżkę łączy powstanie nazwy z młodym mężczyzną o tym imieniu, który miał zakochać się w Janinie Sajkiewicz-Miodek, późniejszej stryjence prof. Jana Miodka i głównej technolożki zakładów[7]. Jakkolwiek było, marka cukierków weszła do języka potocznego na określenie całego rodzaju podobnych wyrobów cukierniczych, wobec czego często pisana jest małą literą[2].

W marcu 2005 za sprawą konfliktu o prawa do marki pomiędzy spółką Michałek[a], a innymi producentami, policja zabezpieczyła dokumentację i wiele ton gotowych cukierków w kilkunastu zakładach w całej Polsce, m.in. w lubelskiej Solidarności (Złote Michałki)[8], brzeskiej Odrze (Michałki Piastowskie)[9][4], i krakowskim Wawelu (Michałki Zamkowe)[9]. W owym czasie podobne cukierki produkowały także należące do koncernu Fazer zakłady Cloetta w Gdańsku i krakowska firma Tutti[9]. Produkcję wznowiono po kilku dniach[8].

W 2012 cena kilograma Michaszków na targu w Kaliningradzie wynosiła ok. 20 złotych[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W zależności od źródła spółka ta miała działać w Będzinie[3], Poznaniu[8] lub Siemianowicach Śląskich[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Olga Kublik, Wawel, Michałki: klasyczne, w sreberku, białe, białe ze skórką pomarańczową, kokosowe, kawowe [w:] Living on my own – Blog z recenzjami słodyczy [online], 30 października 2014 [dostęp 2017-05-30].
  2. a b Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Artur Gałkowski, Motywacja w procesie tworzenia chrematonimii marketingowej, „Poznańskie Spotkania Językoznawcze”, 27, 2014, s. 63–72, DOI10.14746/psj.2014.XXVII.5.
  3. a b c Tomasz Prusek, Policjanci aresztowali michałki, Gazeta Wyborcza, 17 marca 2005 [dostęp 2017-05-29].
  4. a b c d Małgorzata Moczulska, Michałki skończyły już 46 lat. Zobacz, jak powstają, Gazeta Wrocławska, 30 listopada 2014 [dostęp 2017-05-29].
  5. Hanka (autor korporatywny), O firmie i historia, Hanka Invest, 2017 [dostęp 2017-05-29].
  6. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Izabela Łuc, Nazwy własne jako nośnik wartościowania w tekstach reklamowych, „Onomastica”, 59, 2015, s. 77–92, DOI10.17651/onomast.59.4 [dostęp 2017-05-30].
  7. a b Grażyna Kuźnik, Jak Michał został michałkiem, czyli o słodyczach z PRL-u, Naszemiasto.pl, 26 lutego 2011 [dostęp 2017-05-29].
  8. a b c Radomir Wiśniewski, Michałki na wolności!, „Dziennik Wschodni”, 22 marca 2005 [dostęp 2017-05-29].
  9. a b c d Tomasz Dragan, Nasze „Michałki” też aresztowali, „Nowa Trybuna Opolska”, 23 marca 2005 [dostęp 2017-05-29].
  10. Publikacja w płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Karol Kamiński, Kaliningrad as a Bazaar and Cross-border Trade, „Polish Sociological Review”, 192 (4), 2015, s. 559–574, ISSN 1231-1413 [dostęp 2017-05-29] (ang.).