Michaił Słonimski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Słonimski
ros. Михаил Леонидович Слонимский
Mimi
Ilustracja
Bracia Serafiońscy. Od lewej: Fiedin, Słonimski, Tichonow, Połonska, Nikitin, Zoszczenko, Gruzdiew i Kawierin
Imię i nazwisko Michaił Leonidowicz Słonimski
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1897
Petersburg
Data i miejsce śmierci 8 października 1972
Leningrad
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Alma Mater Petersburski Uniwersytet Państwowy
Dziedzina sztuki proza, publicystyka, pamiętniki
Ważne dzieła
  • Borys Ławrow
  • Inżynierowie

Michaił Leonidowicz Słonimski (ros. Михаил Леонидович Слонимский; ur. 20 lipca?/1 sierpnia 1897 w Petersburgu, Imperium Rosyjskie - zm. 8 października 1972 w Leningradzie, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski pisarz, autor utworów o tematyce inteligencji radzieckiej. Syn publicysty Leonida Słonimskiego, brat pisarza Aleksandra Słonimskiego i ojciec kompozytora Sergieja Słonimskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na wydziale historyczno-filozoficznym Uniwersytetu Petersburskiego. W styczniu 1915 został powołany do armii carskiej, został ranny, po demobilizacji zatrudniony w archiwum Narodowego Komisariatu Oświaty (Наркомпрос), potem w sekretariacie redakcji „Literatury Światowej” (Всемирная литература). Na początku lat dwudziestych XX wieku został członkiem grupy „Braci Serafiońskich”.

Został członkiem zarządu Wszechrosyjskiego Związku Pisarzy (1925), prezesem oddziału leningradzkiego Związku Pisarzy (1929-1932) i członkiem zarządu Związku Pisarzy ZSRR (1934-1954). Był autorem wielu powieści.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • 1926, 1953 - Ławrowy (ros. Лавровы)
  • 1927 - Bolszyje pożary (ros. Большие пожары) - zbiorowa powieść; w skład autorów wchodzili oprócz Słonimskiego m.in. Isaak Babel, Konstantin Fiedin, Michaił Zoszczenko
  • 1930 - Foma Kleszniew (ros. Фома Клешнев)
  • 1950 - Inżynierowie[1] (ros. Инженеры)
  • 1954 - Druzja (ros. Друзья)
  • 1959 - Rowiesniki wieka (ros. Ровесники века)
  • 1963 - Siem' let spustia (ros. Семь лет спустя)

Nowele i opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • 1914 - Ekzamienacionnyje raboty (ros. Экзаменационные работы) - debiut literacki, wydany pod pseudonimem Mimi
  • 1922 - Szestoj stiełkowyj (ros. Шестой стрелковый) - zbiór opowiadań o I wojnie światowej, m.in.:
    • Porucznik Archangielski[2] (ros. Поручик Архангельский)
    • Dziki[2] (ros. Дикий)
    • Sztabskapitan Rotczenko[2] (ros. Штабскапитан Ротченко)
    • Szestoj stiełkowyj (ros. Шестой стрелковый)
    • Sielskaja idiłlija (ros. Сельская идиллия)
  • 1924 - Maszyna Emery[2] (ros. Машина Эмери)
  • 1927 - Sriednij prospiekt (ros. Средний проспект)
  • 1927 - Zapadniki (ros. Западники)
  • 1935 - Powiest' o Lewine (ros. Повесть о Левинэ)
  • 1937 - Pograniczniki (ros. Пограничники)
  • Warszawa[2]
  • Kopyto konia[2]
  • Naczelnik stacji[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła w języku rosyjskim