Michaił Słonimski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michaił Słonimski
Bracia Serafiońscy. Od lewej: Fiedin, Słonimski, Tichonow, Połonska, Nikitin, Zoszczenko, Gruzdiew i Kawierin
Bracia Serafiońscy. Od lewej: Fiedin, Słonimski, Tichonow, Połonska, Nikitin, Zoszczenko, Gruzdiew i Kawierin
Imiona i nazwisko Michaił Leonidowicz Słonimski (ros. Михаил Леонидович Слонимский)
Pseudonim Mimi
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1897
Imperium Rosyjskie Petersburg
Data i miejsce śmierci 8 października 1972
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Leningrad
Zawód pisarz, żołnierz
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Alma Mater Petersburski Uniwersytet Państwowy
Okres 1914–1972
Gatunki proza, publicystyka, pamiętniki
Ważne dzieła Borys Ławrow, Inżynierowie

Michaił Leonidowicz Słonimski (ros. Михаил Леонидович Слонимский; ur. 20 lipca?/1 sierpnia 1897 w Petersburgu, Imperium Rosyjskie - zm. 8 października 1972 w Leningradzie, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski pisarz, autor utworów o tematyce inteligencji radzieckiej. Syn publicysty Leonida Słonimskiego, brat pisarza Aleksandra Słonimskiego i ojciec kompozytora Sergieja Słonimskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował na wydziale historyczno-filozoficznym Uniwersytetu Petersburskiego. W styczniu 1915 został powołany do armii carskiej, został ranny, po demobilizacji zatrudniony w archiwum Narodowego Komisariatu Oświaty (Наркомпрос), potem w sekretariacie redakcji „Literatury Światowej” (Всемирная литература). Na początku lat dwudziestych XX wieku został członkiem grupy „Braci Serafiońskich”.

Został członkiem zarządu Wszechrosyjskiego Związku Pisarzy (1925), prezesem oddziału leningradzkiego Związku Pisarzy (1929-1932) i członkiem zarządu Związku Pisarzy ZSRR (1934-1954). Był autorem wielu powieści.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • 1926, 1953 - Ławrowy (ros. Лавровы)
  • 1927 - Bolszyje pożary (ros. Большие пожары) - zbiorowa powieść; w skład autorów wchodzili oprócz Słonimskiego m.in. Isaak Babel, Konstantin Fiedin, Michaił Zoszczenko
  • 1930 - Foma Kleszniew (ros. Фома Клешнев)
  • 1950 - Inżynierowie[1] (ros. Инженеры)
  • 1954 - Druzja (ros. Друзья)
  • 1959 - Rowiesniki wieka (ros. Ровесники века)
  • 1963 - Siem' let spustia (ros. Семь лет спустя)

Nowele i opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • 1914 - Ekzamienacionnyje raboty (ros. Экзаменационные работы) - debiut literacki, wydany pod pseudonimem Mimi
  • 1922 - Szestoj stiełkowyj (ros. Шестой стрелковый) - zbiór opowiadań o I Wojnie Światowej, m.in.:
    • Porucznik Archangielski[2] (ros. Поручик Архангельский)
    • Dziki[2] (ros. Дикий)
    • Sztabskapitan Rotczenko[2] (ros. Штабскапитан Ротченко)
    • Szestoj stiełkowyj (ros. Шестой стрелковый)
    • Sielskaja idiłlija (ros. Сельская идиллия)
  • 1924 - Maszyna Emery[2] (ros. Машина Эмери)
  • 1927 - Sriednij prospiekt (ros. Средний проспект)
  • 1927 - Zapadniki (ros. Западники)
  • 1935 - Powiest' o Lewine (ros. Повесть о Левинэ)
  • 1937 - Pograniczniki (ros. Пограничники)
  • Warszawa[2]
  • Kopyto konia[2]
  • Naczelnik stacji[2]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła w języku rosyjskim