Mielęcin (powiat pyrzycki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°4′27.69″N 14°54′4.21″E

- błąd

0 m

WD

53°4'29.10"N, 14°53'59.28"E

- błąd

1 m

Odległość

107 m

Mielęcin
wieś
Ilustracja
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

pyrzycki

Gmina

Pyrzyce

Liczba ludności 

484

Strefa numeracyjna

91

Kod pocztowy

74-230

Tablice rejestracyjne

ZPY

SIMC

0781925

Położenie na mapie gminy Pyrzyce
Mapa konturowa gminy Pyrzyce, na dole znajduje się punkt z opisem „Mielęcin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Mielęcin”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Mielęcin”
Położenie na mapie powiatu pyrzyckiego
Mapa konturowa powiatu pyrzyckiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Mielęcin”
Ziemia53°04′27,69″N 14°54′04,21″E/53,074358 14,901169

Mielęcin (niem. Mellentin) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Pyrzyce.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Stara osada pyrzycka położona na żyznych ziemiach o układzie ulicówki, w centrum majdan w kształcie prostokątnie wydłużonego rynku. Przy nim domy wąskofrontowe, a także dom bramny[1].

Zabytki i zabudowa historyczna[edytuj | edytuj kod]

  • kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny,
  • stacja kolejowa na linii Pyrzyce-Lipiany (1897 r.) obejmująca budynki z końca XIX w., mur z cegły. Typowa dla budynków kolejowych architektura z końca XIX i początku XX w. (częściowo wyburzona)
  • pałac i park pałacowy - dwukondygnacyjny neoklasycystyczny pałac o ceglanym licu na kamiennym cokole z czworoboczną wieżą pięciopoziomową z końca XIX w. otoczony parkiem. Podczas budowy nowego pałacu w końcu XIX w., od drogi do pałacu poprowadzono aleję lipową, przed fasadą pałacu gazon obsadzony szpalerem cisów. W parku krajobrazowym znajduje się staw i strumień, rosną drzewa liściaste i iglaste rodzimego i obcego pochodzenia[2].

Zobacz też: Mielęcin, Mielęcinek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 185, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.
  2. Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 117, ISBN 978-83-7495-133-3.