Miloš Obilić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fresk z serbskiego monasteru Chilandar na górze Athos, ukazujący Obilicia jako świętego rycerza.

Miloš Obilić (serb. Милош Обилић), rzadziej: Kobilić, Kobilović[1] – zgodnie z tradycją Serbów i południowych Słowian, był serbskim bohaterem, który w czasie bitwy na Kosowym Polu pomiędzy Serbią a Imperium Osmańskim, zabił zatrutym sztyletem tureckiego sułtana Murada I[1]. Obilić był także uważany za założyciela Zakonu Smoka. Istnieje również albańska wersja tradycji, w której Obilić był właśnie Albańczykiem.

Najbardziej popularna wersja legendy utrzymuje, że podczas bitwy Miloš Obilić udawał nawróconego na islam zdrajcę i dostał się przed oblicze sułtana Murada. W chwili, gdy pozwolono mu zbliżyć się do sułtana celem zwyczajowego ucałowania stóp Miloš Obilić zabił go zatrutym sztyletem[1].

Od jego imienia pochodzą nazwy serbskiego miasta w Kosowie, Obilić, klubu piłkarskiego z BelgraduFK Obilić Belgrad i należącego do niego stadionuStadion Miloša Obilicia

Miloš Obilić, opiewany w ludowych pieśniach (m.in. Budowanie Rawanicy, Książęca wieczerza[2]) i legendach, zaczął być również nieformalnie czczony jako święty. Jego kult funkcjonował nawet na górze Athos, chociaż żaden z lokalnych Kościołów prawosławnych nie przeprowadził jego procesu kanonizacyjnego[1]. Do utrwalenia mitu Obilicia-mściciela Serbii, zwiastuna przyszłego zwycięstwa i wolności, wykonawcy aktu „zemsty sprawiedliwej”, przyczynili się władyka czarnogórski Piotr II Petrowić-Niegosz w swoim utworze Górski wieniec oraz prawosławny biskup, kanonizowany w 2003 Mikołaj (Velimirović), w swoich kazaniach poświęconych bitwie na Kosowym Polu[3]. Nie istnieją przy tym źródła historyczne jednoznacznie potwierdzające, że Obilić żył naprawdę[4].

Imię Obilicia nosiło najwyższe wojskowe odznaczenie czarnogórskie, ustanowione przez Piotra II Petrowicia-Niegosza[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Gil 2005 ↓, s. 33
  2. A. Kamieńska: Perły i kamienie. Wybór serbsko-chorwackiej poezji ludowej. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1967, s. 33–36 i 43–45.
  3. Gil 2005 ↓, s. 119–120.
  4. Judah 2009 ↓, s. 32.
  5. Judah 2009 ↓, s. 65.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Gil: Prawosławie, Historia, Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2005. ISBN 83-233-1951-0. OCLC 69347941.
  • T. Judah: The Serbs. History, Myth and the Destruction of Yugoslavia. Yale University Press, 2009. (ang.)