Monaster Crna Reka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Crna Reka
Widok ogólny
Widok ogólny
Państwo  Serbia
Miejscowość okolica miasta Novi Pazar
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru męski
Eparchia raszko-prizreńska
Igumen Jan (Jelenko)[1]
Klauzura nie
Liczba mnichów (2010) 9
Obiekty sakralne
Cerkiew św. Michała Archanioła
Fundator nieznany
Data budowy XIII–XIV w.
Data zamknięcia 1763
Data reaktywacji 1978
Położenie na mapie Serbii
Mapa lokalizacyjna Serbii
Crna Reka
Crna Reka
Ziemia42°56′49″N 20°28′06″E/42,946944 20,468333

Monaster Crna Rekaprawosławny męski klasztor w masywie Mokra Gora, w pobliżu miasta Novi Pazar.

Okres powstania monasteru ani jego fundator nie jest znany. Według różnych źródeł klasztor istniał od XII wieku, według innych powstał dopiero po bitwie na Kosowym Polu. W odróżnieniu od wielu innych serbskich monasterów nigdy nie został zniszczony, co sprawia, iż zachował swój oryginalny, średniowieczny wygląd[2]. Jednym z organizatorów życia monastycznego w klasztorze był św. Joannicjusz z Deviča[3]. Główna cerkiew klasztorna została urządzona w pieczarze i w latach 1591–1602 udekorowana freskami przez ikonografa Longina[3].

W latach 1687–1696 w monasterze znajdowały się relikwie św. Stefana Pierwszego Koronowanego, przeniesione z monasteru Studenica w celu ich ochrony przed Turkami[3]. W 1731 i w Boże Narodzenie 1763 monaster był dwukrotnie atakowany przez Turków, co skłoniło mnichów do opuszczenia go[3]. Na początku XX w. w dawnym klasztorze znajdował się konsulat rosyjski, następnie radziecki, porzucony w 1941[3].

Odnowa życia monastycznego w klasztorze była możliwa dzięki działalności hieromnicha, następnie archimandryty i biskupa Artemiusza (Radosavljevicia), który od 1978 prowadził remont zabudowań monasterskich, doprowadził do budowy drogi na teren klasztoru i doprowadzenia doń wody i prądu, zgromadził wokół siebie nową wspólnotę mniszą[3]. Artemiusz zarządzał klasztorem do 1991, gdy miała miejsce jego chirotonia na biskupa raszko-prizreńskiego.

2 czerwca 2010 przełożony monasteru oraz dziewięciu przebywających w nim mnichów zwróciło się do locum tenens eparchii raszko-prizreńskiej, metropolity Amfilochiusza (Radovicia) z prośbą o zgodę na opuszczenie klasztoru. Gdy ten zgody nie wydał, mnisi samowolnie porzucili zabudowania monasterskie. W ten sposób mieli zamiar pokazać swoją solidarność z biskupem Artemiuszem, który w 2010 został odsunięty od zarządu eparchii raszko-prizreńskiej i przeniesiony w stan spoczynku[4]. W monasterze pozostał jeden zakonnik i dwóch posłuszników[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]