Mu’awija I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mu’awija I
Mu'awija ibn Abi Sufjan
Pierwszy kalif Umajjadów
ilustracja
Muʿāwiyah ibn ʾAbī Sufyān
Kalif
Okres panowania od teoretycznie przed 661, praktycznie od 661 (data śmierci Alego)
do 680 (data własnej śmierci)
Poprzednik Usman ibn Affan[1]
Następca według sunnitów Jazid I, według szyitów nikt (uzurpator władzy należnej rodzinie i potomkom Mahometa)
Dane biograficzne
Dynastia Umajjadzi
Data i miejsce urodzenia 602
Mekka, Arabia
Data i miejsce śmierci 680
Damaszek, kalifat Umajjadów
Miejsce spoczynku Damaszek, Syria
Ojciec Abu Sufjan Ibn Harb
Matka Hind bint Utbah
Rodzeństwo Jazid ibn Abi Sufjan
Dzieci Jazid I

Mu’awija ibn Abi Sufjan (ur. 602, zm. 680) – założyciel dynastii Umajjadów, kalif 661-680. Jego ojcem był Abu Sufjan Ibn Harb, natomiast synem i następcą Jazid I.

W 657 roku starł się z panującym kalifem Alim w bitwie pod Siffin. Do roku 660 piastował urząd namiestnika Syrii. Podczas panowania Alego, sam ogłosił się kalifem[2][3]. Za swą siedzibę obrał Damaszek[4].

Opinie w islamie[edytuj]

W szerszych kręgach sunnickich, Mu’awija I jest uznawany za postać kontrowersyjną, lecz pozytywną. Był on fundatorem sunnickiego kalifatu Umajjadów. Wystąpił przeciwko Alemu chcąc ukarać zabójców Usmana. Według szyitów, postać zdecydowanie negatywna. Tak jak uprzednio Aiszy, zarzuca mu się otwartą rebelię przeciwko panującemu pierwszemu imamowi szyitów i ostatniemu z czterech kalifów prawowiernych Alemu, który ze śmiercią trzeciego kalifa nie miał nic wspólnego. Szyici odrzucają argument iż Mu’awija chciał jedynie pomścić nagłą śmierć Usmana, zwracając uwagę na fakt iż gubernator Syrii zareagował na nią tylko po wyborze Alego jako kalifa, tak więc jego akcje były podyktowane animozjami wobec Alego i jego następców, a także chęcią przejęcia władzy, a nie dobrymi intencjami. Po śmierci Alego, Muawija zerwał umowę z Hasanem (którego otruł) i nominował własnego syna Jazida jako następcę, co doprowadziło z kolei do śmierci drugiego syna Alego, Husajna w bitwie pod Karbalą. Z jego rozkazu, ustanowiono przeklinanie Alego w każdym meczecie podczas piątkowych modłów, tradycja która trwała do końca dynastii Umajjadów[5][6][7].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Encyklopedia PWN: Mu’awija Ibn Abi Sufjan
  2. Ibid.
  3. Encyklopedia WIEM: Muawija I
  4. Steven Runciman: Dzieje wypraw krzyżowych. Pierwsza krucjata i założenie Królestwa Jerozolimskiego. Warszawa: PIW, 1987, s. 34. ISBN 83-06-01457-X.
  5. Reza Shah-Kazemi: Justice and Remembrance: Introducing the Spirituality of Imam Ali. I.B.Tauris, 2007, s. 62. Dostęp 08-08-2016.
  6. ShiaPen: Chapter Seven: Mu’awiya instituted the bid’ah of cursing Imam Ali (as)
  7. Alexander Knysh: Islam in Historical Perspective., 2001. Dostęp 08-08-2016.