Hasan ibn Ali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hasan ibn Ali
Wybrany (arab. al-Mujtaba), Wnuk (arab. as-Sibt), Przywódca młodzieży w raju (arab. Sayyidu Shabābi Ahlil Jannah), Nieskalany (arab. az-Zakī), Pobożny (arab. at-Taqī), Mistrz (arab. as-Sayyid)
Ilustracja
Drugi Imam imamitów, ismailitów, zajdytów
Okres

od 661 (data śmierci Alego)
do 670 (data śmierci przez otrucie)

Poprzednik

według szyitów Ali ibn Abi Talib, według sunnitów nikt (rządzi Mu’awija I)

Następca

według szyitów Husajn ibn Ali, według sunnitów nikt (rządzi Mu’awija I)

Dane biograficzne
Dynastia

Ahl al-Bajt

Data i miejsce urodzenia

4 marca 624 (15 Ramadan 3 AH)
Medyna

Data i miejsce śmierci

2 kwietnia 670 (5 Rabi Ul Awal 50 AH)
Medyna

Przyczyna śmierci

śmierć przez otrucie z rozkazu Mu’awiji I

Miejsce spoczynku

cmentarz al-Baki

Ojciec

Ali ibn Abi Talib

Matka

Fatima

Rodzeństwo

Husajn ibn Ali

Małżeństwo

siedem żon

Dzieci

od sześciu do dziesięciu (źródła są sprzeczne)

Ḥasan ibn ʿAli ibn Abī Ṭālib (arab. الحسن بن علي بن أبي طالب, ur. 4 marca 625 – zm. 2 kwietnia 670) – według szyitów, drugi prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty[1].

Wnuk Mahometa, syn Fatimy i Alego, starszy brat Husajna. Przez zwolenników Alego, został po śmierci ojca ogłoszony jego następcą, chwilowo zrezygnował jednak z pretensji do kalifatu, aby zapobiec dalszej fitnie. W zamian, Mu’awija I obiecał mu ogromną sumę pieniędzy, ziemię, a także zaprzestanie dalszego prześladowania Ahl al-Bajt. Po osiedleniu w Medynie, relacje między Hasanem a Mu'awiją pogorszyły się, gdyż ten drugi naciskał na Hasana, aby ten uznał oficjalnie władzę umajjadzkiego kalifa za prawowitą. Gdy Hasan odmówił (uznanie panowania pierwszego kalifa Umajjadów oficjalnie zablokowałoby możliwość przejęcia władzy przez członków rodziny Mahometa), został on otruty przez własną żonę Dżada bint al-Aszat z rozkazu Mu’awiji[2][3][4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hasan, Al-, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-07-30].
  2. Główni sunniccy historycy potwierdzający pogorszenie relacji i otrucie Hasana: Al-Waqidi, Al-Mada'ini, Umar ibn Shabba, Al-Baladhuri i al-Haytham ibn 'Adi. Źródło: Madelung, Wilferd (1997). The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate. Cambridge University Press. s. 331. ISBN 0-521-64696-0.
  3. Momen, Moojan (1985). An Introduction to Shi'i Islam. Yale University Press. s. 14, 26 i 27. ISBN 978-0-300-03531-5.
  4. Ataya, S. „Running Head” w Islam: Peace & Terrorism, Brief History, Principles and Beliefs, s. 68. ISBN 978-1-312-96421-1
  5. Moubayed, S. „Key Figures” w Under the Black Flag: At the Frontier of the New Jihad. I.B.Tauris, 2015. s. 215. ISBN 978-1-78453-308-3.