Hasan ibn Ali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hasan ibn Ali
Wybrany (arab. al-Mujtaba), Wnuk (arab. as-Sibt), Przywódca młodzieży w raju (arab. Sayyidu Shabābi Ahlil Jannah), Nieskalany (arab. az-Zakī), Pobożny (arab. at-Taqī), Mistrz (arab. as-Sayyid)
ilustracja
Drugi Imam imamitów, ismailitów, zajdytów
Okres panowania od 661 (data śmierci Alego)
do 670 (data śmierci przez otrucie)
Poprzednik według szyitów Ali ibn Abi Talib, według sunnitów nikt (rządzi Mu’awija I)
Następca według szyitów Husajn ibn Ali, według sunnitów nikt (rządzi Mu’awija I)
Dane biograficzne
Dynastia Ahl al-Bajt
Data i miejsce urodzenia 4 marca 624 (15 Ramadan 3 AH)
Medyna
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 670 (5 Rabi Ul Awal 50 AH)
Medyna
Przyczyna śmierci śmierć przez otrucie
Miejsce spoczynku cmentarz al-Baki
Ojciec Ali ibn Abi Talib
Matka Fatima
Rodzeństwo Husajn ibn Ali
Małżeństwo siedem żon
Dzieci od sześciu do dziesięciu (źródła są sprzeczne)

Ḥasan ibn ʿAli ibn Abī Ṭālib (arab. الحسن بن علي بن أبي طالب, ur. 4 marca 625 –zm. 2 kwietnia 670) – według szyitów, drugi prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty.

Wnuk Mahometa, syn Fatimy i Alego, starszy brat Husajna. Przez zwolenników Alego, został po śmierci ojca ogłoszony jego następcą, zrezygnował jednak z pretensji do kalifatu aby zapobiec dalszej fitnie. W zamian, Mu'awija I obiecał mu ogromną sumę pieniędzy, ziemię a także zaprzestanie dalszego prześladowania Ahl al-Bajt. Po osiedleniu w Medynie, relacje między Hasanem a Mu'awiją pogorszyły się, gdyż ten drugi naciskał na Hasana aby ten uznał oficjalnie władzę umajjadzkiego kalifa za prawowitą. Gdy Hasan odmówił (uznanie panowania pierwszego kalifa Umajjadów oficjalnie zablokowałoby możliwość przejęcia władzy przez członków rodziny Mahometa), został on otruty przez własną żonę Dżada bint al-Aszat z rozkazu Mu'awiji.[1][2][3]


Poprzednik
Ali ibn Abi Talib
Imam
661670
Następca
Husajn ibn Ali

Przypisy

  1. Źródła: Mas'oodi, księga 2: strona 47, Tāreekh - Abul Fidā księga 1 : strona 182, Iqdul Fareed - Ibn Abd Rabbāh księga 2: strona 11, Rawzatul Manazir - Ibne Shahnah księga 2: strona 133, Tāreekhul Khamees, Husayn Dayarbakri księga 2: strona 238, Akbarut Tiwal - Dinawari strona 400, Mawātilat Talibeyeen - Abul Faraj Isfahāni, Isti'ab - Ibne Abdul Birr.
  2. Główni sunniccy historycy potwierdzający pogorszenie relacji i otrucie Hasana: Al-Waqidi, Al-Mada'ini, Umar ibn Shabba, Al-Baladhuri i al-Haytham ibn 'Adi. Źródło: Madelung, Wilferd (1997). The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate. Cambridge University Press. s. 331. ISBN 0-521-64696-0.
  3. Momen, Moojan (1985). An Introduction to Shi'i Islam. Yale University Press. s. 14, 26 i 27. ISBN 978-0-300-03531-5.