Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muzeum Wnętrz Pałacowych
w Choroszczy
Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku
Ilustracja
Pałac Branickich siedziba Muzeum Wnętrz Pałacowych
Państwo  Polska
Miejscowość Choroszcz
Adres 16-070 Choroszcz
Zakres zbiorów wnętrza pałacowe z XVIII i XIX w.
Wielkość zbiorów 2000
Kierownik Anna Dąbrowska
Położenie na mapie Choroszczy
Mapa konturowa Choroszczy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Muzeum Wnętrz Pałacowychw Choroszczy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Muzeum Wnętrz Pałacowychw Choroszczy”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Muzeum Wnętrz Pałacowychw Choroszczy”
Położenie na mapie powiatu białostockiego
Mapa konturowa powiatu białostockiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Muzeum Wnętrz Pałacowychw Choroszczy”
Położenie na mapie gminy Choroszcz
Mapa konturowa gminy Choroszcz, w centrum znajduje się punkt z opisem „Muzeum Wnętrz Pałacowychw Choroszczy”
Ziemia53°09′00,79″N 22°58′39,22″E/53,150219 22,977561
Strona internetowa

Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy jest oddziałem Muzeum Podlaskiego. Mieści się w nim stała ekspozycja wnętrz pałacowych z XVIII i XIX wieku. Muzeum gromadzi eksponaty i dokumenty związane z historią pałacu i jego właścicieli, oraz meble i wyroby rzemiosła artystycznego z XVIII i XIX wieku. W działalności edukacyjno-oświatowej poprzez różne formy zajęć interaktywnych w przystępny sposób przybliża sztukę, kulturę i obyczaje minionych epok.

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

Parter, gdzie mieściły się niegdyś apartamenty Branickich i piętro, na którym znajdowały się niewielkie pokoje przeznaczone dla gości, zostały przebudowane obecnie na sale reprezentacyjne. Znajduje się w nich ekspozycja mebli – od barokowych po komplety utrzymane w stylu Ludwika XVI. Wnętrza zdobią obrazy z XVIIXIX w. (m.in. portrety właścicieli pałacu, płótna ze szkoły francuskiej, włoskiej i niemieckiej z połowy XVIII w.), lustra, zegary stojące i kominkowe, porcelana miśnieńska, wiedeńska i berlińska, szkło artystyczne z wytwórni polskich oraz zachodnioeuropejskich, rzeźby z marmuru i brązu, alabastrowe wazony, świeczniki, kinkiety, dywany.

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Historia budynku[edytuj | edytuj kod]

Muzeum mieści się w dawnym letnim pałacu hetmana Jana Klemensa Branickiego. Oryginalny pałac zbudowany w latach 20. XVIII wieku (na skutek zawilgocenia rozebrany do fundamentów i odbudowany w tym samym kształcie w latach 1757-1759), znacznie rozbudowany w XIX wieku, został zniszczony przez pożar, podczas działań wojennych w 1915 roku. Zrekonstruowano go ponownie w latach 1962-1973. O zakończeniu prac budowlanych pałac przekazano Muzeum Okręgowemu w Białymstoku z przeznaczeniem na urządzenie ekspozycji dawnych wnętrz mieszkalnych. Od 1992 roku jest to oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku – Muzeum Wnętrz Pałacowych.

Rys architektoniczny[edytuj | edytuj kod]

Park i staw pałacowy
Wnętrza pałacowe
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 3.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 5.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 2.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 1.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 7.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 8.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 4.jpg
Interior of the Branicki Palace in Choroszcz 6.jpg

Pałac to budynek piętrowy, prostokątny, o półkolistych narożach, z płaskim ryzalitem od frontu a zaokrąglonym od strony ogrodu, oraz dwoma małymi ryzalitami na osi poprzecznej. Dach wysoki, czterospadowy z lukarnami i dwoma kominami. Fasada siedmioosiowa, rozczłonkowana lizenami z boniowaniem, zdobiona kwadratowymi płycinami, dwoma popiersiami na konsolach, trzema płaskorzeźbami i trójkątnym frontonem z kartuszami herbowymi.

Pałac położony jest na sztucznej wyspie, którą otaczają kanały wzorowane na kanałach wersalskich. Ogromny, 25-hektarowy park, rozplanowany przypuszczalnie przez francuskiego architekta Piotra Ricaud de Tirregaile podobnie do ogrodów w Vaux-le-Vicomte i w Wersalu, z krzyżującymi się kanałami i gwiaździstymi alejami, jest jedyną taką kompozycją w Polsce.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]