Mykoła Pławjuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mykoła Pławiuk)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mykoła Pławjuk
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1925
Rusów k. Śniatynia
Data i miejsce śmierci 10 marca 2012
Hamilton
Prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL)
Okres od 8 grudnia 1989
do 22 sierpnia 1992
Poprzednik Mykoła Liwycki

Mykoła Pławjuk (ukr. Микола Плав’юк; ur. 5 czerwca 1925 w Rusowie k. Śniatynia, zm. 10 marca 2012 w Hamilton) – ukraiński działacz społeczny i polityczny (nacjonalistyczny), w latach 1989–1992 prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL) na emigracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec II wojny światowej wyjechał do Niemiec. Ukończył studia na wydziale ekonomicznym Uniwersytetu Monachijskiego. W 1949 wyemigrował do Kanady.

Był jednym z najbardziej aktywnych działaczy emigracyjnych. W latach 1956–1966 był przewodniczącym Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowego, potem zastępcą przewodniczącego Kongresu Ukraińców Kanady.

W drugiej połowie lat 60. XX wieku był jednym z organizatorów Światowego Kongresu Wolnych Ukraińców (SKWU), w latach 1967–1969 sekretarzem generalnym, 1973–1978 wiceprzewodniczącym, 1978–1981 przewodniczącym.

Od 1979 przewodniczący zarządu OUN (M), z inicjatywy której utworzono Konfederację Ukraińskich Partii Politycznych i Organizacji (KUPPO). W 1989, po śmierci Mykoły Liwyckiego został wybrany Prezydentem Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji.

22 sierpnia 1992 przekazał Łeonidowi Krawczukowi insygnia władzy, uznając go za prawowitego prezydenta Ukrainy, oraz akt stwierdzający, że Ukraina jest prawną następczynią Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]