Śniatyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śniatyn
Снятин
Ilustracja
Ratusz, ul. Szewczenki 70
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód  obwód iwanofrankiwski
Rejon śniatyński
Powierzchnia 35,29 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

10 499
298 os./km²
Nr kierunkowy +380 3476
Kod pocztowy 78300–78304
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Śniatyn
Śniatyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Śniatyn
Śniatyn
Ziemia48°27′N 25°34′E/48,450000 25,566667
Portal Portal Ukraina

Śniatyn[1] (ukr. Снятин, Sniatyn) – miasto na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, nad Prutem, siedziba rejonu śniatyńskiego. W 2001 roku liczyło ok. 10,5 tys. mieszkańców.

Miasto królewskie lokowane w 1411 roku położone było w XVI wieku w województwie ruskim[2].

Historia[edytuj]

Miejscowość była wzmiankowana w 1158 roku[3]. W 1415 roku w Śniatynie przebywał król Władysław Jagiełło, który przyjął tu hołd wojewody mołdawskiego Aleksandra. W 1448 roku Kazimierz Jagiellończyk obdarował Śniatyn miejskim prawem niemieckim. W 1485 roku w mieście przebywał król Kazimierz Jagiellończyk. W marcu 1576 roku w Śniatynie przebywał Stefan Batory witany tu przez możnowładców po wyborze na króla. W latach 1751–1788 w Śniatynie rezydowali biskupi bakowscy. Do 1914 roku linia kolejowa oraz przejście graniczne Galicji i Bukowiny. W II Rzeczypospolitej siedziba powiatu śniatyńskiego w województwie stanisławowskim. W tym czasie Śniatyn został określony miastem winogron i orzechów[4].

W Śniatynie działała i została pochowana polska szarytka, błogosławiona katolicka Marta Wiecka. Z miejscowości pochodzi również polski kompozytor Roman Palester, polski duchowny rzymskokatolicki Tadeusz Łączyński oraz laryngolog prof. dr med. Wacław Kuśnierczyk.

Zabytki[edytuj]

  • Klasycystyczny ratusz, zbudowany w 1861 przez burmistrza Marcelego Niemczewskiego;
  • Kościół Matki Bożej Szkaplerznej, 1721, czynny;
  • Cmentarz miejski z pochówkiem błogosławionej Marty Wieckiej oraz wieloma zabytkowymi nagrobkami;
  • Kościół ormiański, zbudowany w 1787 na miejscu klasztoru dominikańskiego. Dziś nieczynny, przez pewien czas wykorzystywany jako sala gimnastyczna technikum.
  • Drewniana cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego, 1886;
  • Drewniana cerkiew z dzwonnicą z 1906;
  • Drewniana cerkiew pw. Jana Ewangelisty;
  • Zamek - zbudowany przez Michała Mużyło Buczackiego[5], wojewodę podolskiego, kasztelana kamienieckiego, starostę śniatyńskiego i kołomyjskiego. Aż do wybudowania ratusza funkcję wieży obserwacyjnej wypełniała nieistniejąca dziś wieża tego zamku, który znajdował się w obrębie dzisiejszej ulicy Kuzniecznej, szkoły-internatu, szwalni i dzisiejszego ratusza. Przez długi czas mieszkańców pozostałej części miasta nazywano "zabramnikami"[6].

Przypisy

  1. Polski egzonim przyjęty przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych na XL posiedzeniu w miejsce wcześniej zalecanej formy Śniatyń.
  2. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 171.
  3. СНЯТЫН (ros.). Энциклопедический словарь. [dostęp 2013-11-15].
  4. Śniatyn – miasto winogron i orzechów walczy o lepszą egzystencję na pograniczu polsko-rumuńskiem. „Wschód”, s. 8, Nr 8 z 10 kwietnia 1936. 
  5. Czerwonogród. www.ruinyizamki.pl. [dostęp 9.8.13].
  6. Zamki Ukrainy

Linki zewnętrzne[edytuj]