Śniatyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śniatyn
Снятин
Ilustracja
Śniatyń, kościół M. B. Szkaplerznej
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód  iwanofrankiwski
Rejon śniatyński
Powierzchnia 35,29 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

9965[1]
Nr kierunkowy +380 3476
Kod pocztowy 78300–78304
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Śniatyn
Śniatyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Śniatyn
Śniatyn
Ziemia48°27′N 25°34′E/48,450000 25,566667
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Śniatyn[2] (ukr. Снятин, Sniatyn) – miasto na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, nad Prutem, siedziba rejonu śniatyńskiego.

Miasto królewskie lokowane w 1411 roku położone było w XVI wieku w województwie ruskim[3]. Śniatyn uzyskał prawo składu w 1635 roku[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość była wzmiankowana w 1158 roku[5]. W 1415 roku w Śniatynie przebywał król Władysław Jagiełło, który przyjął tu hołd wojewody mołdawskiego Aleksandra. W 1448 roku Kazimierz Jagiellończyk obdarował Śniatyn miejskim prawem niemieckim. W 1485 roku w mieście przebywał król Kazimierz Jagiellończyk. W marcu 1576 roku w Śniatynie przebywał Stefan Batory witany tu przez możnowładców po wyborze na króla. W latach 1751–1788 w Śniatynie rezydowali biskupi bakowscy. Do 1914 roku linia kolejowa oraz przejście graniczne Galicji i Bukowiny. W II Rzeczypospolitej siedziba powiatu śniatyńskiego w województwie stanisławowskim. W tym czasie Śniatyn został określony miastem winogron i orzechów[6].

W 1989 liczyło 11 213 mieszkańców[7].

W 2013 liczyło 10 106 mieszkańców[8].

Związani ze Śniatynem[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Klasycystyczny ratusz, zbudowany w 1861 przez burmistrza Marcelego Niemczewskiego;
  • Kościół Matki Bożej Szkaplerznej, 1721, czynny;
  • Cmentarz miejski z pochówkiem błogosławionej Marty Wieckiej oraz wieloma zabytkowymi nagrobkami;
  • Kościół ormiański, zbudowany w 1787 na miejscu klasztoru dominikańskiego. Dziś nieczynny, przez pewien czas wykorzystywany jako sala gimnastyczna technikum.
  • Drewniana cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego, 1886;
  • Drewniana cerkiew z dzwonnicą z 1906;
  • Drewniana cerkiew pw. Jana Ewangelisty;
  • Zamek - zbudowany przez Michała Mużyło Buczackiego[9], wojewodę podolskiego, kasztelana kamienieckiego, starostę śniatyńskiego i kołomyjskiego. Aż do wybudowania ratusza funkcję wieży obserwacyjnej wypełniała nieistniejąca dziś wieża tego zamku, który znajdował się w obrębie dzisiejszej ulicy Kuzniecznej, szkoły-internatu, szwalni i dzisiejszego ratusza. Przez długi czas mieszkańców pozostałej części miasta nazywano "zabramnikami"[10].
  • Pomnik Stefana Batorego, odsłonięty 3. lipca 1904 r. w parku koło budynku TG "Sokół", o formie kamiennej piramidy zwieńczonej przedstawieniem orła. Na tablicy czarny napis: "1576 - Królowi Stefanowi Batoremu - Ziemia śniatyńska - 1904". Na poszczególnych kamieniach piramidy wyryte miejsca bitew Batorego: Tczewo, Połock, Psków, Wielkie Łuki, Uświat, Wieliż[11].

Sport[edytuj | edytuj kod]

W czasach II RP siedzibę miał tu klub piłkarski Sokół Śniatyn.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.37
  2. Polski egzonim przyjęty przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych na XL posiedzeniu w miejsce wcześniej zalecanej formy Śniatyń.
  3. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 171.
  4. Stan Lewicki, Historja handlu w Polsce na tle przywilejów handlowych : (prawo składu), Warszawa 1920, s. 139.
  5. СНЯТЫН (ros.). Энциклопедический словарь. [dostęp 2013-11-15].
  6. Śniatyn – miasto winogron i orzechów walczy o lepszą egzystencję na pograniczu polsko-rumuńskiem. „Wschód”, s. 8, Nr 8 z 10 kwietnia 1936. 
  7. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  8. Чисельність наявного населёння України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.66
  9. Czerwonogród. www.ruinyizamki.pl. [dostęp 9.8.13].
  10. Zamki Ukrainy
  11. Batoremu - ziemia śniatyńska, "Kurier Lwowski", R. 22, nr 184, 4. lipca 1904, s. 1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]