Nibylis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nibylis
Lycalopex[1]
Burmeister, 1854[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – nibylis Darwina (L. fulvipes)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj nibylis
Typ nomenklatoryczny

Canis magellanicus J.E. Gray, 1847 (= Canis culpaeus Molina, 1782)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Nibylis[13] (Lycalopex) – rodzaj ssaka drapieżnych z rodziny psowatych (Canidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej[14][15].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samców 44,5–92,5, samic 48–89 cm, ogona 11,5–49,3 cm; masa ciała samców 1,9–13,8 kg, samic 1,8–10 kg[14].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Procyon: gr. προ pro „przed”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[16]. Gatunek typowy: Procyon gymnocercus Fisher, 1814.
  • Vulpes: łac. vulpes, vulpis „lis”[17]. Gatunek typowy: Vulpes fulvipes Martin, 1837.
  • Lycalopex: gr. λύκος lýkos „wilk”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”[18].
  • Pseudalopex (Pseudolopex, Pseudolycos – λυκος lukos „wilk”): gr. ψευδος pseudos „fałszywy”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”[19]. Gatunek typowy: Canis magellanicus J.E. Gray, 1847 (= Canis culpaeus Molina, 1782).
  • Thous: gr. θως thōs, θωος thōus „szakal”[20]. Gatunek typowy: Vulpes fulvipes Martin, 1837.
  • Nothocyon: gr. νοθος nothos „fałszywy”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[21].
  • Eunothocyon: gr. ευ eu „ładny, piękny, typowy”[22]; rodzaj Nothocyon Wortman & Matthew, 1899. Gatunek typowy: Canis sladeni Oldfield Thomas, 1904 (= Canis vetulus Lund, 1842).
  • Angusticeps: łac. angustus „wąski, mały”[23]; -ceps – „-głowy”, od caput, capitis „głowa”[24]. Gatunek typowy: Canis reissii Hilzheimer, 1906[a].
  • Viverriceps: rodzaj Viverra Linnaeus, 1758 (wiwera); -ceps – „-głowy”, od caput, capitis „głowa”[24]. Gatunek typowy: Canis reissii Hilzheimer, 1906[a].
  • Microcyon: gr. μικρος mikros „mały”[25]; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[26]. Gatunek typowy: Speothos riveti Trouessart, 1906 (= Canis culpaeus Molina, 1782.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące żyjące współcześnie gatunki[14][13][15]:

oraz wymarły:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Podgatunek C. culpaeus.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lycalopex, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. H. Burmeister: Systematische Uebersicht der Thiere Brasiliens: welche während einer Reise durch die Provinzen von Rio de Janeiro und Minas geraës gesammlt oder beobachtet Wurden. T. 1. Berlin: G. Reimer, 1854, s. 95. (niem.)
  3. G. Fischer: Zoognosia tabulis synopticis illustrata: in usum praelectionum Academiae imperialis medico-chirugicae mosquensis edita. Cz. 3. Mosquae: Typis Nicolai S. Vsevolozsky, 1814, s. xi, 178. (łac.)
  4. W. Martin. Observations upon a New Fox from Mr. Darwin’s Collection (Vulpes fulvipes). „Proceedings of the Zoological Society of London”. 5, s. 11, 1837 (ang.). 
  5. H. Burmeister: Erlauterungen zur fauna Brasiliens: enthaltend Abbildungen und ausfuhrliche Beschreibungen neuer oder ungenugend bekannter Thier-Arten. Berlin: Georg Reimer, 1856, s. 24, 44. (niem.)
  6. J.E. Gray. Notes on the Skulls of the Species of Dogs, Wolves, and Foxes (Canidae) in the Collection of the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1868, s. 514, 1868 (ang.). 
  7. J.L. Wortman & W.D. Matthew. The ancestry of certain members of the Canidae, the Viverridae, and Procyonidae. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 12 (6), s. 62, 1899 (ang.). 
  8. a b R. A. Philippi. Einige neue Chilenische Canis-Arten. „Archiv für Naturgeschicthe”. 69, s. 157, 1903 (niem.). 
  9. J. A. Allen: Reports of the Princeton University Expeditions to Patagonia, 1896-1899. Wyd. 1. Cz. 3. Princeton: The University, 1905, s. 152. (ang.)
  10. Hilzheimer 1906 ↓, s. 114.
  11. Hilzheimer 1906 ↓, s. 116.
  12. É. L. Trouessart. Sur une espèce nouvelle du genre Icticyon (Speothos), provenant de l'Equateur. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l'Académie des Sciences”. 143, s. 1186, 1906 (fr.). 
  13. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 149. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  14. a b c C. Sillero-Zubiri: Family Canidae (Dogs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 429–432. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  15. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lycalopex. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-12]
  16. Palmer 1904 ↓, s. 568.
  17. Palmer 1904 ↓, s. 708.
  18. Palmer 1904 ↓, s. 388.
  19. Palmer 1904 ↓, s. 588.
  20. Palmer 1904 ↓, s. 676.
  21. Palmer 1904 ↓, s. 462.
  22. Jaeger 1944 ↓, s. 86.
  23. Jaeger 1944 ↓, s. 16.
  24. a b Jaeger 1944 ↓, s. 44.
  25. Jaeger 1944 ↓, s. 136.
  26. Jaeger 1944 ↓, s. 66.
  27. Mariano A. Ramírez i Francisco J. Prevosti. Systematic revision of some fossil foxes (Carnivora, Canidae) from the Pleistocene of Argentina. „Ameghiniana”. 51 (1), s. 37–51, 2014 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Hilzheimer. Papio mundamensis, Felis deliensis, Canis reissii und andre neue Säugetiere. „Zoologischer Anzeiger”. 30, s. 109-118, 1906 (niem.). 
  2. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.). 
  3. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 1. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1-256. (ang.)