Szop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szop
Procyon[1]
Storr, 1780[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – szop pracz (P. lotor)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Infrarząd Arctoidea
Parvordo łasicokształtne
Rodzina szopowate
Rodzaj szop
Typ nomenklatoryczny

Ursus lotor Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Szop[7] (Procyon) – rodzaj ssaka z rodziny szopowatych (Procyonidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce[8][9][10]. W Polsce stwierdzono od 1927 r. obecność szopa pracza żyjącego w warunkach naturalnych. Jest to populacja uciekinierów z hodowli. Przewidywane jest rozprzestrzenianie się tego gatunku na terenie całej Polski.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 35–76 cm, długość ogona 19–38 cm; masa ciała 2,7–10,4 kg (samce są z reguły większe i cięższe od samic)[9]. Posiadają kciuk, który umożliwia im otwieranie drzwi i kubłów na śmieci. Są inteligentnymi wszystkożercami.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Procyon: gr. προ pro „przed, blisko”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[11].
  • Campsiurus: gr. καμψιουρος kampsiouros „ze zgiętym ogonem”, od καμψις kampsis „zginanie”; ουρα oura „ogon”[12]. Gatunek typowy: Ursus lotor Linnaeus, 1758.
  • Lotor: średniowiecznołac. lotor, lotoris „pracz”, od łac. lavare „myć, prać”[13]. Gatunek typowy: Ursus lotor Linnaeus, 1758.
  • Euprocyon: gr. ευ eu „dobry, typowy”; rodzaj Procyon Storr, 1780[14]. Gatunek typowy: Ursus cancrivorus G. Cuvier, 1798.
  • Mamprocyonus: modyfikacja zaproponowana przez meksykańskiego przyrodnika Alfonso Luisa Herrerę w 1899 roku polegająca na dodaniu do nazwy rodzaju przedrostka Mam (od Mammalia)[15].

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[8][7]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Procyon, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. G.C.Ch. Storr: Prodromus methodi mammalium. Tubingae: Litteris Reissianis, 1780, s. 35. (łac.)
  3. É. Geoffroy Saint-Hilaire & F. Cuvier. Mammalogie. Mémoire sur une nouvelle division des Mammifères, et sur les principcs qui doivent servir de base dans cette sorte de travail, lu á la societe d’Histoire naturelle, le premier florèal de l’an troisième. „Magasin Encyclopédique”. 2, s. 187, 1795 (fr.). 
  4. J.E. Gray. A Revision of the Genera and Species of Ursine Animals (Ursidae), founded on the Collection in the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1864, s. 705, 1864 (ang.). 
  5. A.L. Herrera: Sinonimia vulgar y cientifica de los principales vertebrados mexicanos. Mexico: Officina Tipografica de la Secretan’a de Foment, 1899. (hiszp.)
  6. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 164–165. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 464. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  8. a b R. Kays: Family Procyonidae (Raccoons). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 529–530. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Procyon. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-25].
  10. Palmer 1904 ↓, s. 568.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 156.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 385.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 278.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 25.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]