Nicole Bricq

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nicole Bricq
Nicole Bricq (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1947
La Rochefoucauld
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 2017
Poitiers
Minister handlu zagranicznego Francji
Okres od 21 czerwca 2012
do 31 marca 2014
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Pierre Moscovici

Nicole Bricq (ur. 10 czerwca 1947 w La Rochefoucauld, zm. 6 sierpnia 2017 w Poitiers[1]) – francuska polityk, działaczka partyjna, parlamentarzystka, a także minister.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia prawnicze na Université Bordeaux-IV. W 1972 wstąpiła do Partii Socjalistycznej, stopniowo awansując w partyjnej strukturze. Do początku lat 90. była bliską współpracowniczką Jeana-Pierre’a Chevènementa, następnie Dominique’a Strauss-Kahna i François Hollande’a. Od 1983 do 1989 zasiadała w radzie regionu Île-de-France[2].

W wyborach parlamentarnych w 1997 została wybrana w jednym z okręgów Sekwany i Marny do Zgromadzenia Narodowego XI kadencji[3]. Mandat sprawowała do 2002, przejął go w tym okręgu kandydat centroprawicy Jean-François Copé. W 2004 i w 2011 Nicole Bricq była powoływana w skład Senatu[4].

16 maja 2012 objęła urząd ministra ekologii w rządzie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[5]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostała w drugim gabinecie tego samego premiera, przechodząc na stanowisko ministra handlu zagranicznego (przejmując część kompetencji z resortu Pierre’a Moscoviciego)[6]. Zakończyła urzędowanie 31 marca 2014, powracając do wykonywania mandatu senatora. W 2017 dołączyła do ugrupowania En Marche![4].

Przypisy

  1. Mort de Nicole Bricq: l'ancienne ministre est décédée à 70 ans (fr.). huffingtonpost.fr, 6 sierpnia 2017. [dostęp 2017-08-07].
  2. Nota biograficzna na stronie lci.tf1.fr (fr.). [dostęp 2013-01-18].
  3. Nicole Bricq na stronie Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji (fr.). [dostęp 2013-01-18].
  4. a b Nicole Bricq na stronie Senatu (fr.). [dostęp 2017-08-05].
  5. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  6. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2013-01-18].