Manuel Valls

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Valls
Valls Schaefer Munich Economic Summit 2015 (cropped).JPG
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1962
Barcelona
Premier Francji
Okres od 31 marca 2014
do 6 grudnia 2016
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Jean-Marc Ayrault
Następca Bernard Cazeneuve
Minister spraw wewnętrznych Francji
Okres od 16 maja 2012
do 31 marca 2014
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Claude Guéant
Następca Bernard Cazeneuve
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja)

Manuel Carlos Valls i Galfetti (ur. 13 sierpnia 1962 w Barcelonie) – francuski polityk pochodzenia hiszpańskiego, parlamentarzysta i samorządowiec, w latach 2012–2014 minister spraw wewnętrznych. Od 31 marca 2014 do 6 grudnia 2016 premier Francji.

Życiorys[edytuj]

Działalność do 2014[edytuj]

Jego ojciec pod koniec lat 40. wyemigrował z rządzonej przez Francisco Franco Hiszpanii i osiedlił się we Francji, gdzie ożenił się z włoskojęzyczną Szwajcarką z kantonu Ticino. Manuel Valls francuskie obywatelstwo przyjął w 1982 w ramach procedury naturalizacji[1].

W czasie studiów na Université de Paris I wstąpił do lewicowej organizacji studenckiej Unef-ID, został też członkiem Partii Socjalistycznej. Awansował w strukturze partyjnej, stając się jednym ze stronników Michela Rocarda. W okresie pełnienia przez tego funkcji premiera (1988–1991) zajmował stanowisko doradcy ds. młodzieży. W rządzie Lionela Jospina (1997–2002) pracował jako doradca ds. komunikacji społecznej[1][2].

Pełnił szereg funkcji w administracji lokalnej i regionalnej. Był radnym rady regionu Île-de-France (1986–2002), a w latach 1998–2002 także jej pierwszym wiceprzewodniczącym. Od 1989 do 1998 zajmował stanowisko zastępcy mera Argenteuil[2], od 2001 do 2012 sprawował urząd mera miejscowości Évry. W wyborach parlamentarnych w 2002 i 2007 był wybierany do Zgromadzenia Narodowego XII i XIII kadencji w jednym z okręgów wyborczych departamentu Essonne[3]. W 2007 miał odmówić prezydentowi Nicolasowi Sarkozy'emu wejścia do centroprawicowego rządu[4].

W 2011 zgłosił swoją kandydaturę (jako przedstawiciel tzw. prawego skrzydła partii) do przeprowadzonych przez jego ugrupowanie prawyborów kandydata socjalistów na wybory prezydenckie w 2012. W pierwszej turze głosowania otrzymał 150 tys. głosów (około 5,65%)[5], popierając następnie François Hollande'a przeciwko Martine Aubry[1]. Brał udział w kampanii wyborczej François Hollande'a jako dyrektor ds. komunikacji.

16 maja 2012, po zwycięstwie François Hollande'a w wyborach prezydenckich i powołaniu przez niego nowego rządu, Manuel Valls został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[6]. Utrzymał następnie mandat poselski w wyborach przeprowadzonych w kolejnym miesiącu[7]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostał w drugim gabinecie tego samego premiera na dotychczasowym stanowisku[8].

Premier[edytuj]

Pierwszy rząd (2014)[edytuj]

31 marca 2014, po przegranych przez socjalistów wyborach miejskich, premier Jean-Marc Ayrault podał się do dymisji. Prezydent François Hollande tego samego dnia desygnował Manuela Vallsa na stanowisko premiera[9]. Skład rządu został ogłoszony 2 kwietnia 2014, objął wyłącznie ministrów należących do Partii Socjalistycznej oraz do Lewicowej Partii Radykalnej[10].

W skład rządu w randze ministrów weszli[10]:

Drugi rząd (2014−2016)[edytuj]

25 sierpnia 2014 Manuel Valls ogłosił dymisję rządu, po tym jak minister gospodarki i odnowy produkcji Arnaud Montebourg skrytykował politykę gospodarczą prowadzoną przez rząd. Prezydent Francji François Hollande tego samego dnia powierzył dotychczasowemu premierowi misję utworzenia nowego gabinetu[11]. Skład rządu ogłoszono 26 sierpnia 2014[12].

Na dotychczasowych stanowiskach pozostali poza premierem także Laurent Fabius (minister spraw zagranicznych), Ségolène Royal (minister ekologii, trwałego rozwoju i energii), Christiane Taubira (strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości), Michel Sapin (minister finansów i wydatków publicznych), Marisol Touraine (minister spraw społecznych, dodatkowo zdrowia i praw kobiet), François Rebsamen (minister pracy, zatrudnienia i dialogu społecznego), Jean-Yves Le Drian (minister obrony), Bernard Cazeneuve (minister spraw wewnętrznych), Marylise Lebranchu (minister reformy państwa, decentralizacji i służb publicznych), Stéphane Le Foll (minister rolnictwa, rzecznik prasowy rządu), Sylvia Pinel (minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa), George Pau-Langevin (minister ds. terytoriów zamorskich)[12].

Emmanuel Macron został ministrem gospodarki i przemysłu, a Patrick Kanner ministrem regionów wiejskich, sportu i młodzieży. Fleur Pellerin przeszła na urząd ministra kultury i komunikacji, a Najat Vallaud-Belkacem na urząd ministra edukacji narodowej, szkolnictwa wyższego i badań naukowych[12]. 2 września 2015 odwołany został François Rebsamen, którego zastąpiła na urzędzie ministra Myriam El Khomri. 27 stycznia 2016 po dymisji dotychczasowej minister na czele resortu sprawiedliwości stanął Jean-Jacques Urvoas[13].

Do istotnej rekonstrukcji rządu doszło 11 lutego 2016. Nowym ministrem spraw zagranicznych w miejsce Laurenta Fabiusa został Jean-Marc Ayrault. Annick Girardin zastąpiła Marylise Lebranchu na stanowisku ministra służb publicznych. Audrey Azoulay została ministrem kultury i komunikacji w miejsce Fleur Pellerin. Związana z ugrupowaniem ekologów Emmanuelle Cosse objęła stanowisko ministra mieszkalnictwa, a lider radykałów Jean-Michel Baylet stanął planowania przestrzennego i obszarów wiejskich (zdymisjonowana została zaś Sylvia Pinel). Do rangi ministra awansowała Laurence Rossignol, odpowiadając za sprawy rodziny, dzieci i praw kobiet[14][15]. 30 sierpnia 2016 odwołana została George Pau-Langevin, zastąpiła ją wówczas w roli ministra Ericka Bareigts. Tego samego dnia z rządu odszedł Emmanuel Macron, zaś 1 września 2016 Michel Sapin przeszedł na stanowisko ministra gospodarki i finansów.

5 grudnia 2016 Manuel Valls ogłosił, że zamierza się ubiegać o urząd prezydenta w wyborach prezydenckich, które zaplanowano na 23 kwietnia 2017. W związku z tym złożył dymisję z funkcji premiera, która została przyjęta. Prezydent François Hollande 6 grudnia 2016 na stanowisko nowego premiera desygnował dotychczasowego ministra spraw wewnętrznych Bernarda Cazeneuve[16][17].

Przypisy

  1. a b c Nota biograficzna na stronie lci.tf1.fr (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  2. a b Manuel Valls, la relève (fr.). linternaute.com. [dostęp 2012-07-19].
  3. Manuel Valls na stronie Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  4. Valls et Sarkozy: «Dans cinq ans, s'il me repropose quelque chose, on verra» (fr.). 22 kwietnia 2009. [dostęp 2014-04-02].
  5. Premier tour (fr.). lesprimairescitoyennes.fr. [dostęp 2012-07-19].
  6. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  7. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  8. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  9. Valls zastąpi Ayraulta. We Francji zmiana premiera po wyborczej porażce. tvn24.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2014-03-31].
  10. a b Sapin aux Finances, Cazeneuve à l'Intérieur, Royal à l'Ecologie... le gouvernement de Manuel Valls (fr.). francetvinfo.fr, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02].
  11. French government resigns, Hollande appoints PM to form new Cabinet (ang.). Daily Star, 25 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-25].
  12. a b c Composition gouvernement: les nouveaux ministres choisis par Manuel Valls (fr.). linternaute.com, 26 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-26].
  13. French Justice Minister Christiane Taubira resigns after terror law row (ang.). france24.com, 27 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-27].
  14. Le Gouvernement Valls (fr.). elysee.fr, 11 lutego 2016. [dostęp 2016-02-14].
  15. Départs et arrivées: les principaux points du remaniement (fr.). lemonde.fr, 11 lutego 2016. [dostęp 2016-02-14].
  16. Premier chce być prezydentem. Podaje się do dymisji. tvn24.pl, 5 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-05].
  17. Francja ma nowego premiera. tvn24.pl, 5 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-06].