Manuel Valls

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Valls
Valls Toulouse 2012.JPG
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1962
Barcelona
Premier Francji
Okres od 31 marca 2014
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Jean-Marc Ayrault
Minister spraw wewnętrznych Francji
Okres od 16 maja 2012
do 31 marca 2014
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Claude Guéant
Następca Bernard Cazeneuve

Manuel Carlos Valls i Galfetti (ur. 13 sierpnia 1962 w Barcelonie) – francuski polityk pochodzenia hiszpańskiego, parlamentarzysta i samorządowiec, w latach 2012–2014 minister spraw wewnętrznych. Od 31 marca 2014 premier Francji.

Życiorys[edytuj]

Działalność do 2014[edytuj]

Jego ojciec pod koniec lat 40. wyemigrował z rządzonej przez Francisco Franco Hiszpanii i osiedlił się we Francji, gdzie ożenił się z włoskojęzyczną Szwajcarką z kantonu Ticino. Manuel Valls francuskie obywatelstwo przyjął w 1982 w ramach procedury naturalizacji[1].

W czasie studiów na Université de Paris I wstąpił do lewicowej organizacji studenckiej Unef-ID, został też członkiem Partii Socjalistycznej. Awansował w strukturze partyjnej, stając się jednym ze stronników Michela Rocarda. W okresie pełnienia przez tego funkcji premiera (1988–1991) zajmował stanowisko doradcy ds. młodzieży. W rządzie Lionela Jospina (1997–2002) pracował jako doradca ds. komunikacji społecznej[1][2].

Pełnił szereg funkcji w administracji lokalnej i regionalnej. Był radnym rady regionu Île-de-France (1986–2002), a w latach 1998–2002 także jej pierwszym wiceprzewodniczącym. Od 1989 do 1998 zajmował stanowisko zastępcy mera Argenteuil[2], od 2001 do 2012 sprawował urząd mera miejscowości Évry. W wyborach parlamentarnych w 2002 i 2007 był wybierany do Zgromadzenia Narodowego XII i XIII kadencji w jednym z okręgów wyborczych departamentu Essonne[3]. W 2007 miał odmówić prezydentowi Nicolasowi Sarkozy'emu wejścia do centroprawicowego rządu[4].

W 2011 zgłosił swoją kandydaturę (jako przedstawiciel tzw. prawego skrzydła partii) do przeprowadzonych przez jego ugrupowanie prawyborów kandydata socjalistów na wybory prezydenckie w 2012. W pierwszej turze głosowania otrzymał 150 tys. głosów (około 5,65%)[5], popierając następnie François Hollande'a przeciwko Martine Aubry[1]. Brał udział w kampanii wyborczej François Hollande'a jako dyrektor ds. komunikacji.

16 maja 2012, po zwycięstwie François Hollande'a w wyborach prezydenckich i powołaniu przez niego nowego rządu, Manuel Valls został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[6]. Utrzymał następnie mandat poselski w wyborach przeprowadzonych w kolejnym miesiącu[7]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostał w drugim gabinecie tego samego premiera na dotychczasowym stanowisku[8].

Premier[edytuj]

Pierwszy rząd[edytuj]

31 marca 2014, po przegranych przez socjalistów wyborach miejskich, premier Jean-Marc Ayrault podał się do dymisji. Prezydent François Hollande tego samego dnia desygnował Manuela Vallsa na stanowisko premiera[9]. Skład rządu został ogłoszony 2 kwietnia 2014, objął wyłącznie ministrów należących do Partii Socjalistycznej oraz do Lewicowej Partii Radykalnej[10].

W skład rządu w randze ministrów weszli[10]:

Drugi rząd[edytuj]

25 sierpnia 2014 Manuel Valls ogłosił dymisję rządu, po tym jak minister gospodarki i odnowy produkcji Arnaud Montebourg skrytykował politykę gospodarczą prowadzoną przez rząd. Prezydent Francji François Hollande tego samego dnia powierzył dotychczasowemu premierowi misję utworzenia nowego gabinetu[11]. Skład rządu ogłoszono 26 sierpnia 2014[12].

Na dotychczasowych stanowiskach pozostali poza premierem także Laurent Fabius (minister spraw zagranicznych), Ségolène Royal (minister ekologii, trwałego rozwoju i energii), Christiane Taubira (Strażnik Pieczęci, minister sprawiedliwości), Michel Sapin (minister finansów i wydatków publicznych), Marisol Touraine (minister spraw społecznych, dodatkowo zdrowia i praw kobiet), François Rebsamen (minister pracy, zatrudnienia i dialogu społecznego), Jean-Yves Le Drian (minister obrony), Bernard Cazeneuve (minister spraw wewnętrznych), Marylise Lebranchu (minister reformy państwa, decentralizacji i służb publicznych), Stéphane Le Foll (minister rolnictwa, rzecznik prasowy rządu), Sylvia Pinel (minister równości terytorialnej i mieszkalnictwa), George Pau-Langevin (minister ds. terytoriów zamorskich)[12].

Emmanuel Macron został ministrem gospodarki i przemysłu, a Patrick Kanner ministrem regionów wiejskich, sportu i młodzieży. Fleur Pellerin przeszła na urząd ministra kultury i komunikacji, a Najat Vallaud-Belkacem na urząd ministra edukacji narodowej, szkolnictwa wyższego i badań naukowych[12]. 2 września 2015 odwołany został François Rebsamen, którego zastąpiła na urzędzie ministra Myriam El Khomri. 27 stycznia 2016 po dymisji dotychczasowej minister na czele resortu sprawiedliwości stanął Jean-Jacques Urvoas[13].

Do istotnej rekonstrukcji rządu doszło 11 lutego 2016. Nowym ministrem spraw zagranicznych w miejsce Laurenta Fabiusa został Jean-Marc Ayrault. Annick Girardin zastąpiła Marylise Lebranchu na stanowisku ministra służb publicznych. Audrey Azoulay została ministrem kultury i komunikacji w miejsce Fleur Pellerin. Związana z ugrupowaniem ekologów Emmanuelle Cosse objęła stanowisko ministra mieszkalnictwa, a lider radykałów Jean-Michel Baylet stanął planowania przestrzennego i obszarów wiejskich (zdymisjonowana została zaś Sylvia Pinel). Do rangi ministra awansowała Laurence Rossignol, odpowiadając za sprawy rodziny, dzieci i praw kobiet[14][15]. 30 sierpnia 2016 odwołana została George Pau-Langevin, zastąpiła ją wówczas w roli ministra Ericka Bareigts. Tego samego dnia z rządu odszedł Emmanuel Macron, zaś 1 września 2016 Michel Sapin przeszedł na stanowisko ministra gospodarki i finansów.

Przypisy

  1. a b c Nota biograficzna na stronie lci.tf1.fr (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  2. a b Manuel Valls, la relève (fr.). linternaute.com. [dostęp 2012-07-19].
  3. Manuel Valls na stronie Zgromadzenia Narodowego XIV kadencji (fr.). [dostęp 2012-07-19].
  4. Valls et Sarkozy: «Dans cinq ans, s'il me repropose quelque chose, on verra» (fr.). 22 kwietnia 2009. [dostęp 2014-04-02].
  5. Premier tour (fr.). lesprimairescitoyennes.fr. [dostęp 2012-07-19].
  6. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  7. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  8. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2012-07-19].
  9. Valls zastąpi Ayraulta. We Francji zmiana premiera po wyborczej porażce. tvn24.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2014-03-31].
  10. a b Sapin aux Finances, Cazeneuve à l'Intérieur, Royal à l'Ecologie... le gouvernement de Manuel Valls (fr.). francetvinfo.fr, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02].
  11. French government resigns, Hollande appoints PM to form new Cabinet (ang.). Daily Star, 25 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-25].
  12. a b c Composition gouvernement: les nouveaux ministres choisis par Manuel Valls (fr.). linternaute.com, 26 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-26].
  13. French Justice Minister Christiane Taubira resigns after terror law row (ang.). france24.com, 27 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-27].
  14. Le Gouvernement Valls (fr.). elysee.fr, 11 lutego 2016. [dostęp 2016-02-14].
  15. Départs et arrivées: les principaux points du remaniement (fr.). lemonde.fr, 11 lutego 2016. [dostęp 2016-02-14].