Niezgoda (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niezgoda
Część zachodnia (Dąbki)
Część zachodnia (Dąbki)
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat trzebnicki
Gmina Żmigród
Liczba ludności (III 2011) 215[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 55-140
Tablice rejestracyjne DTR
SIMC 0884275
Położenie na mapie gminy Żmigród
Mapa lokalizacyjna gminy Żmigród
Niezgoda
Niezgoda
Położenie na mapie powiatu trzebnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu trzebnickiego
Niezgoda
Niezgoda
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Niezgoda
Niezgoda
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Niezgoda
Niezgoda
Ziemia51°31′03″N 17°02′26″E/51,517500 17,040556

Niezgoda (niem. Nesigode[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Żmigród.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wrocławskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Źródła wymieniają wieś od roku 1591. Założył ją baron Henryk Kurzbach. We wsi funkcjonowały wtedy m.in. młyn wodny, owczarnia i działali bartnicy. Na przełomie XVII i XVIII wieku istniała w osadzie hodowla węży i wydr (tępicieli gryzoni). Od roku 1838 działała we wsi szkoła. W roku 1843 książę Hetzfeld wzniósł w okolicy pałacyk myśliwski wraz ze zwierzyńcem (1500 ha, zniszczony przez Rosjan w roku 1945). Polowali tu m.in. cesarze: Wilhelm I i Wilhelm II, a później również nazista - Hermann Göring. Był to obiekt spartański, pozbawiony bieżącej wody, toalet i prądu. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936-1945 miejscowość nosiła nazwę Jagdhausen[2]. Po II wojnie światowej teren zasiedlili osadnicy wywodzący się przede wszystkim z Huciska w rejon brzeżańskim. W roku 2009, w części Dąbki, postawiono drewnianą rzeźbę krokodyla, stworzoną przez lokalnego artystę[3].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Na Baryczy zlokalizowany jest jaz zwany Tamą Göringa (dawniej Wielka Śluza). Jest to jedyny drewniany jaz na Baryczy. Pochodzi z XVI wieku. Zmodernizowano go w roku 1956, a restaurowano w roku 2000[4]. Stała wysokość piętrzenia wynosi 2,16 m, a strefa piętrzenia zaczyna się 1,5 km przed jazem. Obok przebiega też brukowana droga zwana Drogą Göringa. Oba obiekty nie miały nic wspólnego z Hermannem Göringiem, poza tym, że polował on w okolicznych lasach. W roku 1993 osiedlono w tym rejonie bobry pochodzące z Puszczy Knyszyńskiej. Przez wieś przebiega ścieżka edukacyjna Trzy stawy, zapoznająca turystów z przyrodą Stawów Milickich[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 79.
  3. a b tablica informacyjna in situ
  4. [file:///C:/Users/User/Downloads/PROGRAM%20ZAGOSPODAROWANIA%20TURYSTYCZNEGO%20SZLAKU%20KAJAKOWEGO%20BARYCZY.pdf Program zagospodarowania turystycznego szlaku kajakowego Baryczy, s.74]