Nigel Farage

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nigel Farage
Nigel Paul Farage
Nigel Farage MEP 1, Strasbourg - Diliff.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1964
Downe
Lider Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa
Okres od 5 listopada 2010
Przynależność polityczna Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa
Poprzednik Jeffrey Titford (p.o.)
Lider Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa
Okres od 12 września 2006
do 27 listopada 2009
Przynależność polityczna Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa
Poprzednik Roger Knapman
Następca Malcolm Pearson

Nigel Paul Farage (ur. 3 kwietnia 1964 w Downe) – brytyjski polityk, w latach 2006–2009 i 2010–2016 lider Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa (UKIP). Eurodeputowany V, VI, VII i VIII kadencji, współprzewodniczący eurosceptycznych frakcji w PE.

Życiorys[edytuj]

Uzyskał wykształcenie średnie, ukończył Dulwich College. Od 1982 pracował w różnych firmach maklerskich i zajmujących się obrotami na rynkach towarów, w tym na Londyńskiej Giełdzie Metali. Prowadził własną działalność maklerską od wczesnych lat 90. do 2002 roku. Działał w Partii Konserwatywnej. Odszedł z niej w 1992, gdy rząd Johna Majora podpisał Traktat o Unii Europejskiej w Maastricht.

W 1993 był wśród założycieli eurosceptycznej Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa (UKIP). Pełnił w niej różne kierownicze funkcje, m.in. od 2000 rzecznika. W latach 2006–2009 był po raz pierwszy liderem UKIP.

W 1999 i 2004 uzyskiwał z ramienia tego ugrupowania mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Był członkiem grup poselskich Europa Demokracji i Różnorodności (V kadencja) oraz Niepodległość i Demokracja (VI kadencja, pełnił funkcję przewodniczącego i współprzewodniczącego). W 2009 kierowana przez niego partia uzyskała 16,8% (2,7 mln) głosów w wyborach europejskich, co dało jej taką samą reprezentację w PE jak Partia Pracy. Utrzymał mandat, w VII kadencji został współprzewodniczącym frakcji Europa Wolności i Demokracji oraz członkiem Komisji Rybołówstwa.

24 lutego 2010 podczas sesji Parlamentu Europejskiego zarzucił Hermanowi Van Rompuyowi brak legitymizacji pełnionego urzędu, a także ogólną niedemokratyczność struktur unijnych, używając przy tym słów takich jak "charyzma ofiary losu" (ang. "charisma of a damp rag"), co w polskich mediach zostało przetłumaczone dosłownie jako "charyzma mokrego mopa"[1].

6 maja 2010, w dniu głosowania w wyborach do parlamentu brytyjskiego, uczestniczył w wypadku lotniczym awionetki w Northamptonshire, doznając niegroźnych obrażeń[2].

5 listopada 2010 ponownie wybrany na lidera UKIP (otrzymał 60,5% głosów, pokonując Tima Congdona, Davida Campbella Bannermana i Winstona McKenziego[3]).

W wyborach europejskich w 2014, w których kierowana przez niego Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa zwyciężyła, po raz kolejny odnowił mandat europosła[4]. Został wówczas współprzewodniczącym grupy pod nazwą Europa Wolności i Demokracji Bezpośredniej.

Po słabym wyniku UKIP w wyborach do Izby Gmin Nigel Farage 8 maja 2015 zrezygnował z przywództwa w UKIP, jednak zarząd ugrupowania odrzucił jego rezygnację.

4 lipca 2016, wkrótce po sukcesie prowadzonej przez niego kampanii referendalnej na rzecz wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, ponownie ogłosił swoją rezygnację z kierowania UKIP[5].

Przypisy

  1. "Charyzma mokrego mopa". Europoseł obraża Van Rompuya. Belgia protestuje. gazeta.pl, 25 lutego 2010. [dostęp 19 września 2010].
  2. Ukip's Nigel Farage has lucky escape after election stunt plane crash (ang.). telegraph.co.uk, 7 maja 2010. [dostęp 19 września 2010].
  3. Nigel back as UKIP Leader (ang.). ukip.org, 5 listopada 2010. [dostęp 11 grudnia 2011].
  4. European Parliament election result – United Kingdom (ang.). europedecides.eu. [dostęp 27 maja 2014].
  5. Przywódca UKIP Nigel Farage zrezygnował z szefowania eurosceptycznej partii. wyborcza.pl, 4 lipca 2016. [dostęp 4 lipca 2016].

Bibliografia[edytuj]