Nikandr Czibisow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikandr Jewłampijewicz Czibisow
Никандр Евлампиевич Чибисов
ilustracja
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1892
stanica Romanowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 20 września 1959
Mińsk, Białoruska SRR
Przebieg służby
Lata służby 19131954
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska (1913 – 1918)
Red star.svg Armia Czerwona/Armia Radziecka (1918 – 1954)
Stanowiska dowódca Samodzielnej Armii Nadmorskiej, 38 Armii, 3 i 1 Armii Uderzeniowej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
wojna zimowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru

Order Suworowa I klasy (ZSRR) Krzyż św. Jerzego Krzyż św. Jerzego Krzyż św. Jerzego

Nikandr Jewłampijewicz Czibisow, ros. Никандр Евлампиевич Чибисов (ur. 5 listopada[1] 1892 w stanicy Romanowskiej, zm. 20 września 1959 w Mińsku) – generał pułkownik Armii Radzieckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w stanicy Romanowskiej w obwodzie rostowskim. W 1913 roku został wcielony do armii rosyjskiej do Lejb-Gwardyjskiego Pułku Jegrów. Ukończył w 1915 roku Peterhofską Szkołę Chorążych. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na Froncie Zachodnim i Południowo-Zachodnim. Dowodził kompanią piechoty, za zasługi awansowany do stopnia sztabskapitana i nagrodzony trzykrotnie Krzyżem św. Jerzego.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej, walcząc na Przesmyku Karelskim, pod Narwą, Pskowem, na Białorusi. Uczestniczył w tłumieniu powstania tambowskiego i w guberni woroneskiej. W tym czasie był kolejno: dowódcą plutonu, kompanii, batalionu, pułku, pomocnikiem szefa sztabu i szefem sztabu brygady strzelców.

Po zakończeniu wojny domowej w latach 1922-1937 pracował na stanowiskach sztabowych w dywizjach i korpusach Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W 1935 roku ukończył Wojskową Akademię im. M. Frunzego. W 1937 roku został dowódcą dywizji strzeleckiej a w 1938 roku korpusu . W latach 1938-1940 roku szef sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.

W czasie wojny radziecko-fińskiej był szefem sztabu 7 Armii. W lipcu 1940 roku został zastępcą dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, a w styczniu 1941 roku dowódcą Odeskiego Okręgu Wojskowego i funkcję tę pełnił do ataku Niemiec na ZSRR.

W lipcu 1941 roku został dowódcą Samodzielnej Armii Nadmorskiej sformowanej na bazie Odeskiego Okręgu Wojskowego, która zajęła pozycję obronne nad Dniestrem. Po przełamaniu tej pozycji przez wojska rumuńskiej odwołany pod koniec lipca ze stanowiska.

W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy Frontu Briańskiego, a w dniach 7-13 lipca 1942 roku pełnił obowiązki dowódcy frontu.

W sierpniu 1942 roku z rozkazu Naczelnego Dowództwa zorganizował po raz drugi 38 Armię, którą następnie dowodził.

W 29 października 1943 roku został odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za umiejętne dowodzenie podczas forsowania Dniepru we wrześniu 1943 roku.

W listopadzie 1943 roku został dowódcą 3 Armii Uderzeniowej, a w kwietniu 1944 roku dowódcą 1 Armii Uderzeniowej.

W lipcu 1944 roku został komendantem Akademii Wojskowej im. Frunzego, funkcję tę pełnił do marca 1949 roku, został wtedy zastępcą przewodniczącego Komitetu Centralnego DOSAAF. W październiku 1949 roku został pomocnikiem dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

W 1954 roku przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Mińsku, gdzie zmarł. Został pochowany na cmentarzu wojskowym w Mińsku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • generał porucznik (4 czerwca 1940)
  • generał pułkownik (7 listopada 1943)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według kalendarza juliańskiego 24 października.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 258-259. ISBN 5-86090-113-5.
  • Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Советская энциклопедия, 1985, s. 786.
  • Чибисов Никандр Евлампиевич (ros.). Герои Страны. [dostęp 2011-02-01].