7 Armia (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 7 Armii (ZSRR). Zobacz też: 7 Armia - stronę ujednoznaczniającą.
7 Armia
7-я Армия
Ilustracja
Lekkie czołgi T-26 należące do 7. Armii podczas natarcia na Finlandię, 2 grudnia 1939 roku
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 14 września 1939
Rozformowanie 18 grudnia 1944
Dowódcy
Pierwszy Wsiewołod Jakowlew
Ostatni Władimir Głuzdowski
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota, artyleria, wojska pancerne
Podległość Front Północny, Front Karelski
Skład kilka korpusów

7 Armiazwiązek operacyjny Armii Czerwonej podczas II wojny światowej.

7. Armia została utworzona 14 września 1939 roku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Pierwszym działaniem wojennym, w którym 7. Armia wzięła udział była wojna zimowa przeciwko Finlandii w latach 1939–1940. W listopadzie 1939 roku, tuż przed radzieckim atakiem na Finlandię, armia składała się z 19. Korpusu Strzeleckiego (24., 43., 70. i 123. Dywizja Strzelecka), 50. Korpusu Strzeleckiego (49., 90. i 142. Dywizja Strzelecka), 10. Korpusu Pancernego, 138. Dywizji Strzeleckiej i samodzielnej brygady pancernej[1]. Armia była wpierw dowodzona przez komandarma II rangi Wsiewołoda Jakowlewa, jednak został on usunięty z dowództwa i powrócił do Leningradu. Dowódca operacji wojskowych Kiriłł Mierieckow został odwołany ze stanowiska dowódcy 7. Armii z powodu powtarzających się porażek i ciężkich strat oraz zastąpiony przez Jakowlewa na tym stanowisku[2].

7. Armia została ponownie sformowana w drugiej połowie wiosny 1940 roku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. Przed rozpoczęciem się niemieckiej operacji "Barbarossa" armia ta ochraniała pewien odcinek granicy ZSRR na północ od jeziora Ładoga. Od 24 czerwca 1941 roku armia posiadała w swoim składzie 54., 71., 168. i 237. Dywizję Strzelecką, 26. Rejon Umocniony i kilka jednostek artyleryjskich, lotniczych i inżynieryjnych, a cała armia wchodziła w skład Frontu Północnego, później Karelskiego, i przeprowadzała operacje obronne w Karelii, jednakże wycofała się z niej pod naporem armii fińskiej pomiędzy lipcem a sierpniem 1941 roku. 25 września 1941 roku została przemianowana na 7. Oddzielną Armię, stając się całkowicie podporządkowaną Stawce i pozostawała pod jej dowództwem do lutego 1944 roku. Od połowy października 1941 do czerwca 1944 roku armia ta broniła linii rzeki Świr pomiędzy jeziorami Onega a Ładoga.

Od czerwca do sierpnia 1944 roku armia, składająca się tym razem z 37., 4., 94. i 99. Korpusu Strzeleckiego Gwardii, 150. i 162. Rejonu umocnionego oraz pewnej ilości jednostek artyleryjskich, pancernych, inżynieryjnych i innych, wchodząc w skład Frontu Karelskiego, brała udział w operacji świrsko-pietrozawodzkiej. 7. Armia została rozwiązana na początku stycznia 1945 roku. Na podstawie jej dowództwa 18 grudnia 1944 roku stworzono 9. Armię Gwardii wojsk powietrznodesantowych[3].

Dowódcy[edytuj]

Skład podczas wojny zimowej[edytuj]

  • 19 Korpus Strzelecki – dowódca: komdiw Filipp N. Starikow:
    • 24 Dywizja Strzelecka,
    • 43 Dywizja Strzelecka,
    • 70 Dywizja Strzelecka,
    • 123 Dywizja Strzelecka,
    • 40 Brygada Pancerna;
  • 50 Korpus Strzelecki – dowódca: komdiw Filipp D. Gorielenko:
    • 49 Dywizja Strzelecka,
    • 90 Dywizja Strzelecka,
    • 142 Dywizja Strzelecka,
    • 35 Brygada Pancerna;
  • 10 Korpus Pancerny – dowódca: komdiw Prokofij Ł. Romanienko:
    • 1 Brygada Pancerna,
    • 13 Brygada Pancerna;
  • odwód:
    • 138 Dywizja Strzelecka,
    • 136 Dywizja Strzelecka (w trakcie transportu),
    • 150 Dywizja Strzelecka (w trakcie transportu),
    • 20 Brygada Pancerna,
    • 101 pułk artylerii Odwodu Naczelnego Dowództwa (OND),
    • 136 pułk artylerii OND,
    • 301 pułk artylerii OND,
    • 302 pułk artylerii OND,
    • 311 pułk artylerii OND,
    • 316 dywizjon artylerii OND,
    • 317 dywizjon artylerii OND;

Przypisy

  1. Dane Armii Czerwonej w wojnie zimowej, OOB (ang.)
  2. Edwards 2006, str. 125.
  3. Dyskusja na Axis History Forum (ang.)
  4. Generals.dk, Sergiej Gieorgiewicz Trofimenko, data dostępu: 16 stycznia 2012.

Bibliografia[edytuj]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija Moskwa 1978.
  • Encyklopedia II wojny światowej MON 1975.
  • A. A. Greczko, Siły zbrojne państwa radzieckiego, Warszawa 1975.
  • Keith E. Bonn: Slaughterhouse: The Handbook of the Eastern Front. Bedford: Aberjona Press, 2005.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa MON 1967.
  • Robert Edwards: White Death: Russia's War on Finland 1939–40. London: Weidenfeld & Nicolson, 2006. ISBN 978-0-297-84630-2.