Nikiel Raneya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Suchy nikiel Raneya
Reakcja hydrogenacji benzenu do cykloheksanu za pomocą niklu Raneya

Nikiel Raneya – drobno sproszkowany nikiel, należący do grupy katalizatorów szkieletowych umożliwiających zajście reakcji hydrogenacji (uwodornienia). Powstaje w wyniku trawienia stopów niklu z innymi pierwiastkami (np. miedzią, kobaltem, żelazem, glinem lub krzemem), gdzie ten drugi pierwiastek wymywa się kwasem lub ługiem. Zastosowanie wymaga użycia wyższych temperatur (powyżej 100 °C) i ciśnienia (50–200 atm).

Został opracowany i opatentowany w roku 1926 przez amerykańskiego inżyniera Murray'a Raneya jako katalizator służący do uwodorniania olei roślinnych. W oryginalnej metodzie wytwarzania katalizatora Raney roztwarzał stop niklu z glinem 1:1 (w/w) w 50% wodnym NaOH[1].

Przypisy

  1. M.S. Wainwright: Preparaton of Solid Catalysts. Gerhard Ertl, Helmut Knözinger, Jens Weitkamp (red.). Weinheim: Wiley-VCH Verlag, 1999, s. 28–29. ISBN 9783527620685.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Reakcja uwodornienia. W: Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 331-332. ISBN 8371832400.