Nikola Karabatić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikola Karabatić
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
11 kwietnia 1984
Nisz, Jugosławia
Pozycja środkowy rozgrywający
lewy rozgrywający
Wzrost 195 cm
Masa ciała 102 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Paris Saint-Germain Handball
Kariera piłkarska
Lata Klub
1990–1992
1992–2000
2000–2005
2005–2009
2009–2013
2013
2013–2015
2015–
Colmar HB
Thau HB
Montpellier HB
THW Kiel
Montpellier HB
Pays d’Aix
FC Barcelona
Paris Saint-Germain Handball
Kariera reprezentacyjna[a]
Lata Reprezentacja M (G)
2002–  Francja 235 (1003)
  1. Mecze i gole w reprez. akt. 2015-09-13.

Nikola Karabatić (serb. Никола Карабатић; ur. 11 kwietnia 1984 w Niszu[1]) – francuski piłkarz ręczny pochodzenia chorwackiego urodzony w Serbii, reprezentant Francji. Gra na pozycji środkowego rozgrywającego. Został uznany najlepszym szczypiornistą na świecie roku 2007. Dwukrotny mistrz olimpijski 2008 oraz 2012.

Od sezonu 2015/16 występuje w Division 1, w drużynie Paris Saint-Germain Handball.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był związany z Blanką Vlašić, chorwacką lekkoatletką uprawiającą skok wzwyż. Jest synem, zmarłego 25 maja 2011, Branko Karabaticia – jugosłowiańskiego szczypiornisty i bratem Luki, również szczypiornisty.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Niko urodził się w dawnej Jugosławii, obecnie Serbii. Jego ojciec, Chorwat, Branko Karabatić, także szczypiornista, był bramkarzem reprezentacji Jugosławii. W 1988 roku razem z rodziną przeprowadził się do Francji. Piłką ręczną zaczął się interesować już w wieku 5 lat.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszym klubem był Colmar, gdzie grał w latach 19901992. Następnie przeniósł się do młodzieżowej drużyny w Thau, gdzie jego ojciec był menadżerem.

Montpellier Agglomération Handball[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku Karabatić uczył się w Akademii Montpellier. Sezon 2001/2002 był dla niego pierwszym sezonem w profesjonalnym klubie. Wówczas, w wieku 17 lat, zdobył mistrzostwo i puchar Francji. W sezonie 2002/2003 Nikola zdobył wszystko możliwe do zdobycia w klubowej piłce ręcznej: Ligę Mistrzów oraz mistrzostwo i puchar Francji. Kolejne sezony Niko w Montpellier również były udane, zdobył: dwukrotne mistrzostwo Francji, dwukrotnie superpuchar Francji, a także w sezonie 2004/2005 puchar Francji. Po 5 latach w Montpellier, Karabatić opuścił Francję. Nikola wrócił do Montpellier w sezonie 2009/2010. W pierwszym sezonie po powrocie wywalczył dla Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. Wystąpił 19 meczach w Division 1, zdobywając 83 bramki. Na zakończenie sezonu został wybrany MVP oraz najlepszym środkowym rozgrywającym. W sezonie 2010/2011 Karabatić zdobył szósty tytuł mistrza Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie Niko wystąpił w 22 meczach i zdobywał 122 bramki. W kolejnym sezonie Division 1 – 2011/12, Nikola zdobył wraz z Montpellier mistrzostwo i puchar Francji, a także puchar Ligi Francuskiej. W całym sezonie wystąpił w 76 meczach, zdobywając przy tym 126 bramek. Przed świętami Bożego Narodzenia 2012 szczypiornista dopuścił się bójki z prezesem Montpellier HB Remim Levy, który skierował sprawę do sądu[2]. Po tej sytuacji, w styczniu 2013 rozwiązał kontrakt z Montpellier za porozumieniem stron[3].

THW Kiel[edytuj | edytuj kod]

Z kilońskim klubem związał się w sezonie 2005/2006. W tamtym czasie udało mu się wywalczyć: superpuchar i mistrzostwo Niemiec. Sezon 2006/2007 już po raz drugi świętował w potrójnej koronie, zdobył puchar i mistrzostwo Niemiec, a co najważniejsze wygrał Ligę Mistrzów, został także królem strzelców tej edycji mistrzowskiej, z wynikiem 89 bramek. Na koniec sezonu został uznany za najlepszego szczypiornistę sezonu w Bundeslidze. Kolejne mistrzostwo i puchar Niemiec, a także srebrny medal Ligi Mistrzów, wywalczył w sezonie 2007/2008. Po raz drugi został wybrany najlepszym piłkarzem sezonu w Bundeslidze. Sezon 2008/2009 był dla Nikoli bardzo udany, udało mu się wywalczyć puchar Niemiec, finał Ligi Mistrzów, w którym THW przegrało po raz kolejny z BM Ciudad Real. Ciudad wygrał dwumecz zaledwie jedną bramką (stan 67:66). Zdobył również po raz czwarty z rzędu mistrzowski tytuł. Niko opuścił kilońską drużynę po czterech sezonach. W tym czasie zdobył dla THW Kiel 629 bramek, występując w 550 meczach.

Pays d’Aix Université Club handball[edytuj | edytuj kod]

1 lutego 2013 podpisał pięciomiesięczny kontrakt z Pays d’Aix Université Club handball. Nikola pomógł utrzymać się drużynie z Aix-en-Provence we francuskiej Division 1[4]. Ostatecznie drużyna zajęła 11 miejsce, a sam zawodnik otrzymał nagrodę MVP sezonu.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2013 podpisał czteroletni kontrakt z drużyną z Katalonii[5]. W ciągu dwóch sezonów gry dla hiszpańskiej drużyny zdobył dwukrotnie złoty medal mistrzostw Hiszpanii, puchar Króla, superpuchar Hiszpanii oraz puchar Ligi ASOBAL. Zdobył także brązowy medal w Lidze Mistrzów podczas Final Four rozgrywanego w dniach 31 maja-1 czerwca 2014 w Kolonii. Nikola znalazł się również w „10” najlepszych strzelców sezonu Ligi Mistrzów z 72 bramkami. FC Barcelona zdobyła także puchar Króla i mistrzostwo Hiszpanii. W sezonie 2014/15 szczypiornista zdobył złoty medal Ligi Mistrzów. Reprezentant Francji został wybrany do Siódemki Gwiazd jako najlepszy lewy rozgrywający. Zdobył także 75 bramek w całych rozgrywkach.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze powołanie do narodowej kadry Francji otrzymał w 2002 roku, mając 18 lat. Rok później, w 2003 roku, zdobył swój pierwszy medal, brąz mistrzostw Świata rozgrywanych w Portugalii. Jako 20 latek zaliczył swój pierwszy występ na Igrzyskach Olimpijskich w 2004 roku w Atenach. W 2004 roku wystąpił również podczas mistrzostw Europy, gdzie Francji nie udało się stanąć na podium. Jednak Niko został wybrany najlepszy zawodnikiem na pozycji lewego rozgrywającego w turnieju. W 2005 roku po raz drugi w karierze wywalczył brązowy medal mistrzostw Świata. W 2006 roku zdobył złoty medal Mistrzostw Europy. Rok później, podczas mistrzostw Świata w Niemczech Francja nie wywalczyła medalu, ale Karabatić otrzymał nagrodę dla najlepszego lewego rozgrywającego turnieju. W 2008 roku został wybrany MVP Mistrzostw Europy, rozgrywanych w Norwegii, a Francja zdobyła brązowy medal. Został uznany najlepszym piłkarzem ręcznym na świecie roku 2007. Podczas Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie zdobył złoty medal olimpijski. W 2009 roku w Chorwacji wywalczył mistrzostwo Świata. W finale ekipa Francji pokonała Chorwację 24:19. Na zakończenie turnieju został wybrany do Siódemki gwiazd jako najlepszy środkowy rozgrywający. Został wybrany do najlepszej siódemki świata 2009 roku przez magazyn „L’Équipe[6]. W 2010 r. zdobył mistrzostwo Europy. Podczas tych ME w Austrii Francuzi pokonali w wielkim finale Chorwację 25:21[7], a Karabatić został wybrany do Siódemki gwiazd jako najlepszy środkowy rozgrywający turnieju[8]. W 2011 r. drugi raz z rzędu został mistrzem Świata. Turniej odbywał się w Szwecji, a na jego zakończenie Nikola został wybrany MVP[9][10].

W grudniu 2011 r. został wybrany przez L’Équipe najlepszym sportowcem roku we Francji[11].

12 sierpnia 2012 w Londynie razem z reprezentacją Francji, po raz drugi w historii, zdobył złoty medal olimpijski. Na zakończenie turnieju został wybrany najlepszym środkowym rozgrywającym[12]. Podczas Mistrzostw Europy 2014 rozegranych w Danii Francuzi ponownie zdobyli złoty medal, a Nikola został wybrany MVP. To już druga taka nagroda reprezentanta Francji[13].

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

1 października 2012 został aresztowany przez francuska policję w związku z ustawianiem meczów i nielegalnymi zakładami bukmacherskimi. W aferę zamieszani są również: Wissem Hmam, Luka Karabatić, Dragan Gajić, Mickaël Robin, Issam Tej oraz Primož Prost, dotyczy ona meczu z 12 maja 2012, kiedy drużyna Montpellier Agglomération Handball przegrała z Cesson Rennes Métropole Handball 28:31. Montpellier Agglomération Handball miał wówczas zapewniony tytuł mistrzowski, a drużyna z Cesson-Sévigné walczyła o utrzymanie[14]. Zawodnicy przyznali się do obstawiania zakładów, ale nie do ustalania końcowego wyniku meczu. Prokurator Republiki Brice Robin poinformował, że przyjaciółka Nikoli postawiła 1500 [15]. Jak się później okazało Nikola dzień przed meczem z Cesson Rennes Métropole Handball pobrał na swój telefon bukmacherską aplikację Parions Sport. Istnieją również dowody, że na jego laptopie był na bieżąco monitorowany przebieg meczu pomiędzy obiema drużynami[16].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Liga Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Puchar Króla[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Puchar Ligi ASOBAL[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Puchar Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Francji[edytuj | edytuj kod]

Puchar Francji[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Francji[edytuj | edytuj kod]

Puchar Ligi Francuskiej[edytuj | edytuj kod]

Klubowe Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Superpuchar Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Nagrody indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. profil piłkarza na oficjalnej stronie sports-reference (ang.). sports-reference.com. [dostęp 1 listopada 2011].
  2. Karabatić zaatakował prezesa Levyego (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  3. Karabatić bez kontraktu (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  4. Karabatić w Pays d’Aix (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  5. Karabatić piłkarzem Barcelony (pol.). sport.wp.pl. [dostęp 2013-06-04].
  6. sport.wp.pl: Karabatić w Siódemce Gwiazd roku 2009 według L’Équipe. [dostęp 31 grudnia 2009].
  7. sport.wp.pl: Francja mistrzem Europy '10. [dostęp 31 stycznia 2010].
  8. sportowefakty.pl: N. Karabatić najlepszym środkowym rozgrywającym Euro 2010. [dostęp 31 stycznia 2010].
  9. sportowefakty.pl: Francja broni tytułu MŚ 2011. [dostęp 30 stycznia 2011].
  10. sportowefakty.pl: Nagrody indywidualne MŚ 2011. [dostęp 30 stycznia 2011].
  11. sportowefakty.pl: Nikola Karabatić najlepszym sportowcem we Francji w 2011 r.. [dostęp 13 grudnia 2011].
  12. Nagrody indywidualne – Igrzyska Olimpijskie 2012 (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2012-08-24].
  13. ME 2014 – Nagrody indywidualne. wp.pl. [dostęp 2014-01-26].
  14. Afera we francuskiej piłce ręcznej. Zatrzymany m.in. Nikola Karabatić (pol.). sport.pl. [dostęp 2012-10-02].
  15. Karabatić przyznał się do winy, ale... (pol.). sport.tvp.pl. [dostęp 2012-10-02].
  16. Nowode dowody obciążające Nikolę Karabatica (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-06-01].
  17. Kawalerowie Legii Honorowej (2008) (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2012-08-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]