Sławomir Szmal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sławomir Szmal
Szmal Sławomir.jpg
Imię i nazwisko Sławomir Szmal
Data i miejsce
urodzenia
2 października 1978
Strzelce Opolskie, Polska
Pseudonim Kasa[1]
Pozycja bramkarz
Wzrost 190 cm
Masa ciała 90 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Vive Targi Kielce
Numer 1 (klub)
1 (reprezentacja)
Kariera juniorska
od 1989 Stal Zawadzkie
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
do 1996
1996–1997
1997–1999
1999–2002
2002–2003
2003–2005
2005–2011
2011–
Stal Zawadzkie
Gwardia (WKW) Opole
Hutnik Kraków
Warszawianka
Wisła Płock
TuS N-Lubeka
Rhein-Neckar Löwen
Vive Targi Kielce





44 (0)
154 (0)
Reprezentacja narodowa[a]
Lata Reprezentacja
1998– Polska Polska 272 (2)[2]
  1. Mecze i gole w reprez. akt. 11.01.2016.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Sławomir Szmal w Wikicytatach Sławomir Szmal w Wikicytatach

Sławomir Szmal (ur. 2 października 1978 w Strzelcach Opolskich) – polski piłkarz ręczny, występujący na pozycji bramkarza. Reprezentant Polski (kapitan) oraz zawodnik klubu Vive Tauronu Kielce. Multimedalista Mistrzostw Świata: wicemistrz świata z 2007 roku oraz brązowy medalista Mistrzostw Świata 2009 i Mistrzostw Świata 2015. Uczestnik igrzysk olimpijskich Pekin 2008. Najlepszy piłkarz ręczny świata roku 2009[3]. Laureat 76. Plebiscytu Przeglądu Sportowego i Telewizji Polskiej na 10 najlepszych sportowców Polski roku 2010 (zajął w nim 6 miejsce)[4].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo oraz wczesną młodość spędził w Zawadzkiem. Od zawsze lubił sport i miał do niego smykałkę. Początkowo próbował różnych dyscyplin (m.in. przejawiał talent do piłki nożnej), ale dość wcześnie postawił na piłkę ręczną. Była to niejako rodzinna tradycja[5], bowiem dyscyplinę tę uprawiali również jego ojciec (który po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem Stali), matka, stryj, wujek (Andrzej Mientus, w latach 80. jeden z bramkarzy reprezentacji Polski) i siostra[6]. Przygodę ze szczypiorniakiem rozpoczął w wieku 11 lat w drużynie juniorów Stali Zawadzkie, a jego pierwszym szkoleniowcem był nieżyjący już Jerzy Piechula, nauczyciel wychowania fizycznego. Bramkarzem został nieco przez przypadek, jednak to na tej pozycji grał w półfinale mistrzostw Polski juniorów, gdzie po raz pierwszy zobaczyli go opiekunowie reprezentacji juniorskiej. Szybko dostał powołanie do tej kadry, a następnie zadebiutował w młodzieżówce[7].

Klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jako, że był niezwykle pracowity, miał spory talent i robił znaczne postępy szybko znalazł się w kadrze zespołu seniorskiego swojego klubu (wprowadzał go do niej jego ojciec Kazimierz)[6]. W 1996 trafił do Gwardii (WKW) Opole, gdzie ściągnął go i trenował Antoni Przybecki[7]. Po roku – mając 19 lat – przeszedł do Hutnika Kraków[6] i w jego barwach zadebiutował w polskiej ekstraklasie. Do Krakowa wyjechał tuż po ukończeniu szkoły, bo w Zawadzkiem nie mógł znaleźć pracy[5]. Jednak tamtejszy klub popadł w tarapaty finansowe i w 1999 przestał istnieć, a Szmal został bez pracodawcy[8]. Jego talent dostrzegli włodarze Warszawianki Warszawa, którzy podpisali kontrakt z „Kasą”, wówczas już członkiem kadry narodowej. Ze stołecznym zespołem odniósł pierwsze sukcesy – w sezonie 2001/2002 wywalczył bowiem wicemistrzostwo kraju (1 punkt za Orlenem Płock[9]) i Puchar Polski (zwycięstwo nad Kolporterem Lider Market Kielce). Latem 2002 postanowił przenieść się do drużyny ówczesnego mistrza, bowiem jego marzeniem było wywalczenie pierwszego tytułu, jednak w sezonie 2002/2003 od „Nafciarzy” lepsze okazało się o 1 punkt Vive Kielce[10]. Na pocieszenie Szmalowi został tytuł najlepszego bramkarza ligi[8]. 12 kwietnia 2010 podpisał czteroletni kontrakt z Vive Targi Kielce, który będzie obowiązywał od 1 lipca 2011. Jednocześnie podjęto negocjacje, by zawodnik występował w barwach kieleckiego klubu już od początku sezonu 2010/2011, lecz z powodu zbyt wysokich żądań finansowych niemieckiego klubu wcześniejszy transfer nie doszedł do skutku[11]. Dwukrotny Mistrz Polski w barwach Vive Targi Kielce w sezonach 2011/2012 i 2012/2013.

Bilans klubowy w rozgrywkach ligowych[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Liga Mecze Bramki
2003/2004 TuS Nettelstedt-Lübbecke 2 Bundesliga (grupa północna) 31 0
2004/2005 TuS Nettelstedt-Lübbecke Bundesliga 13 0
2005/2006 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 29 0
2006/2007 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 33 0
2007/2008 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 30 0
2008/2009 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 30 0
2009/2010 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 32 0
2010/2011 Rhein-Neckar Löwen Bundesliga 32 0
2011/2012 Vive Targi Kielce PGNiG Superliga 28 0

Reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W kadrze narodowej zadebiutował mając 19 lat – 19 sierpnia 1998 w wygranym 31:20 towarzyskim meczu przeciwko Litwie w Goleniowie[12]. Początkowo w reprezentacji pełnił rolę zmiennika starszych i bardziej doświadczonych bramkarzy Andrzeja Marszałka, Artura Górala, a potem Rafała Bernackiego. W 2002 wziął udział w swej pierwszej wielkiej imprezie międzynarodowej - Mistrzostwach Europy w Szwecji (był to zarazem premierowy występ Polski w turnieju finałowym ME), biało-czerwoni zajęli tam jednak dopiero 15 miejsce. Rok później wystąpił w swych pierwszych finałach mistrzostw świata (10 miejsce MŚ w Portugalii). W 2007 wywalczył srebrny medal Mistrzostw Świata w Niemczech, za co 5 lutego 2007 został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi[13]) oraz Superpuchar. W ćwierćfinałowym meczu MŚ przeciwko Rosji obronił 4 rzuty karne, a w całym turnieju 111 rzutów. W lutym 2008 zajął 7. miejsce Mistrzostw Europy w Norwegii, a w maju – podczas wrocławskiego turnieju kwalifikacyjnego – wywalczył przepustkę do Igrzysk Olimpijskich w Pekinie (przegrana w ćwierćfinale z Islandią i ostatecznie 5. miejsce). W lutym 2009 zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata w Chorwacji, a w styczniu 2010 został uznany najlepszym bramkarzem i wybrany do „Drużyny Gwiazd” Mistrzostw Europy w Austrii[8]. 24 stycznia 2014r. w meczu o 5 miejsce uległ wraz z kolegami reprezentacji Islandii zajmując ostatecznie 6 miejsce na Mistrzostwach Europy w Danii.Na[14][15]Mistrzostwach Świata w Piłce Ręcznej Mężczyzn 2015 wraz z reprezentacją zdobył brązowy medal. Po nich został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[16].

W maju 2010 w plebiscycie Międzynarodowej Federacji Piłki Ręcznej (IHF) został wybrany najlepszym piłkarzem ręcznym świata w roku 2009, pokonując w głosowaniu dwóch kontrkandydatów: Igora Voriego oraz Nikolę Karabaticia[3].

Udział w turniejach mistrzowskich[edytuj | edytuj kod]

Turniej Mecze Bramki Medal
Mistrzostwa Europy 2002 2 1
Mistrzostwa Świata 2003 6 0
Mistrzostwa Europy 2004 3 0
Mistrzostwa Europy 2006 6 0
Mistrzostwa Świata 2007 10 0 Silver medal icon.svg
Mistrzostwa Europy 2008 6 0
Igrzyska Olimpijskie 2008 8 0
Mistrzostwa Świata 2009 10 1 Bronze medal icon.svg
Mistrzostwa Europy 2010 8 0
Mistrzostwa Świata 2011 9 0
Mistrzostwa Świata 2013 6 0
Mistrzostwa Europy 2014 7 0
Mistrzostwa Świata 2015 9 0 Bronze medal icon.svg
Mistrzostwa Europy 2016

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Anetą (byłą piłkarką ręczną), z którą ma jedno dziecko (syna Filipa). Chętnie angażuje się w akcje charytatywne. Patron odbywającego się w Zawadzkiem turnieju juniorów młodszych „Sławomir Szmal zaprasza” oraz fundacji jego imienia, która wspiera szkolenie młodych szczypiornistów. Organizuje również obóz „Kuźnia Bohaterów Sławomira Szmala”, przeznaczony dla dzieci w wieku 13-14 lat, na którym promuje nie tylko piłkę ręczna, ale przede wszystkim aktywność fizyczną. Jego hobby jest gra w bilarda[17].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata
Superpuchar Europy

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Polski
Puchar Polski
Liga Mistrzów
Mistrzostwa Niemiec
Puchar Niemiec

Nagrody Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 2010: Najlepszy bramkarz Mistrzostw Europy

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jakub Baranowski: „Dzidziuś”, „Zegarmistrz” i „Gadżet”. Skąd wzięły się pseudonimy polskich gladiatorów?. polsatsport.pl, 13 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-20].
  2. Skarb kibica mistrzostw Europy w piłce ręcznej mężczyzn – Polska 2016. „Przegląd Sportowy”, s. 26. Ringier Axel Springer Polska Sp. z o.o.. ISSN 0137-933X. 
  3. a b c Player of the Year – Men 2009 (ang.). ihf.info. [dostęp 2011-02-24].
  4. a b Kowalczyk wygrała bieg po Złotego Czempiona!. mistrzowiesportu.pl. [dostęp 2011-01-08].
  5. a b Nasz Szmal najlepszy!. strzelecopolski.pl. [dostęp 2009-02-03].
  6. a b c Najlepsi bramkarze piłki ręcznej pochodzą z Opolszczyzny. nto.pl. [dostęp 2009-01-31].
  7. a b Nasz Wielki Sławomir Szmal! I chłopak z prowincji może być gwiazdą. opole.gazeta.pl. [dostęp 2009-01-28].
  8. a b c Sylwetki polskich szczypiornistów: Sławomir Szmal. sport1.pl. [dostęp 2008-08-03].
  9. Tabela wyników rundy zasadniczej sezon 2001-2002. zprp.pl. [dostęp 2011-02-24].
  10. Tabela wyników rundy zasadniczej sezon 2002-2003. zprp.pl. [dostęp 2011-02-24].
  11. Sławomir Szmal w Kielcach dopiero za rok. echodnia.eu. [dostęp 01-06-2010].
  12. Sławomir Szmal - bramkarz reprezentacji Polski piłkarzy ręcznych. przegladsportowy.pl. [dostęp 2011-01-21].
  13. prezydent.pl: Prezydent odznaczył polską reprezentację piłkarzy ręcznych. [dostęp 2007-02-05].
  14. W drugiej połowie zabrakło jakości (dostęp 25-01-2014)
  15. ME w piłce ręcznej: Polacy gorsi od Islandczyków, kończą turniej na 6. miejscu (dostęp 25-01-2014)
  16. Dziękuję za wzruszenia i sportowy sukces. prezydent.pl, 2015-02-12. [dostęp 2015-02-12].
  17. Profil Sławomira Szmala. vtkielce.pl. [dostęp 2016-01-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]