Oblężenie Poznania (1657)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Poznania
Ilustracja
Poznań - sztych z roku 1617
Czas 1657
Miejsce Poznań
Terytorium Wielkopolska
Wynik Zwycięstwo polskie
Strony konfliktu
pospolite ruszenie z Wielkopolski Brandenburgia
Dowódcy
wojewoda kasztelan Krzysztof Grzymułtowski Wedige von Bunin
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
POL Poznań COA.svg
Historia Poznania
Okresy w historii Poznania:
Do chrztu Polski
Stołeczny gród Piastów (966–1034)
Upadek grodu i odbudowa (1034–1253)
Od lokacji do zjednoczenia państwa (1253–1320)
Poznań w późnym średniowieczu (1320–1500)
Poznań w renesansie (1500–1650)
Od potopu do epoki stanisławowskiej (1650–1768)
Poznań za Stanisława Augusta (1768–1793)
W Prusach Południowych (1793–1806)
W Księstwie Warszawskim (1806–1815)
W Wielkim Księstwie Poznańskim (1815–1848)
W Prowincji Poznańskiej (1848–1918)
Okres międzywojenny (1919–1939)
Okupacja niemiecka (1939–1945)
Poznań w okresie PRL (1946–1989)
Pozostałe:
→Przywilej Lokacyjny Poznania 1253
→Oblężenie Poznania 1146
→Oblężenie Poznania 1331
→Oblężenie Poznania 1657
→Zdobycie Poznania 1703
→Oblężenie Poznania 1704
→Oblężenie Poznania 1716
→Powstanie wielkopolskie 1846
→Powstanie wielkopolskie 1848
Armia Wielkopolska
→Powstanie wielkopolskie 1918-1919
→Bitwa o Ławicę 1919
→Strajk kolejarzy 1920
Wysiedlenia Polaków z Wielkopolski 1939–1941
→Bitwa o Poznań 1945
→Poznański Czerwiec 1956
→Twierdza Poznań
→Prezydenci Poznania
→Historia budowy Rataj
Historia Polski

Oblężenie Poznania 1657.

W połowie roku 1657 Karol Gustaw podjął decyzję o przeniesieniu wojny z Polski do Danii. Po opuszczeniu Poznania przez wojska szwedzkie, ich miejsce zajęli Brandenburczycy, którzy podobnie jak ich poprzednicy kontynuowali politykę rabunków i pustoszenia Wielkopolski. W odpowiedzi na to, w rejon Poznania nadciągnęła tłumnie szlachta wielkopolska, która podjęła oblężenie załogi brandenburskiej. Doszło do krwawych potyczek pospolitego ruszenia a artyleria generała Krzysztofa Grodzickiego zadawała coraz większe szkody Brandenburczykom. Do najkrwawszych walk doszło w rejonie pomiędzy rzeką Wartą a kościołem katedralnym. W trakcie walk Brandenburczycy spalili kilka miejskich kościołów, w tym kościół farny. Wkrótce Polakom udało się zrzucić most na Warcie, wskutek czego przeciwnik utracił dostęp do łąk położonych koło katedry i dostarczających im paszy dla koni. Nie mogąc doczekać się nadejścia odsieczy, komisarz Wedige von Bunin wraz ze swoimi dowódcami podjął decyzję o rozpoczęciu rozmów kapitulacyjnych. Ugodę zawarto pod koniec sierpnia. Dnia 28 sierpnia 1657 r. po dwóch miesiącach oblężenia, 1200 Brandenburczyków opuściło Poznań, w ślad za nimi wyruszyły załogi z Kórnika oraz Kościana (ok. 800 ludzi). Po dwóch latach obcego panowania Poznań dostał się ponownie w ręce polskie.


Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Jarochowski: Zdobywcy i okupanci staropolskiego Poznania. Wydawnictwo Miejskie, Poznań 2007.