Zdobycie Poznania przez Szwedów (1703)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdobycie Poznania przez Szwedów (1703)
III wojna północna
Ilustracja
Pozostałości murów miejskich
Czas 1703
Miejsce Poznań
Terytorium Wielkopolska
Wynik Zwycięstwo Szwedów
Strony konfliktu
obrońcy miasta Szwecja
Dowódcy
magistrat miejski Arvid Axel Mardefelt
Siły
kilkuset uzbrojonych mieszkańców, 60 członków milicji miejskiej 600 piechoty, 100 jazdy
Straty
nieznane nieznane
POL Poznań COA.svg
Historia Poznania
Okresy w historii Poznania:
Do chrztu Polski
Stołeczny gród Piastów (966–1034)
Upadek grodu i odbudowa (1034–1253)
Od lokacji do zjednoczenia państwa (1253–1320)
Poznań w późnym średniowieczu (1320–1500)
Poznań w renesansie (1500–1650)
Od potopu do epoki stanisławowskiej (1650–1768)
Poznań za Stanisława Augusta (1768–1793)
W Prusach Południowych (1793–1806)
W Księstwie Warszawskim (1806–1815)
W Wielkim Księstwie Poznańskim (1815–1848)
W Prowincji Poznańskiej (1848–1918)
Okres międzywojenny (1919–1939)
Okupacja niemiecka (1939–1945)
Poznań w okresie PRL (1946–1989)
Pozostałe:
→Przywilej Lokacyjny Poznania 1253
→Oblężenie Poznania 1146
→Oblężenie Poznania 1331
→Oblężenie Poznania 1657
→Zdobycie Poznania 1703
→Oblężenie Poznania 1704
→Oblężenie Poznania 1716
→Powstanie wielkopolskie 1846
→Powstanie wielkopolskie 1848
Armia Wielkopolska
→Powstanie wielkopolskie 1918-1919
→Bitwa o Ławicę 1919
→Strajk kolejarzy 1920
Wysiedlenia Polaków z Wielkopolski 1939–1941
→Bitwa o Poznań 1945
→Poznański Czerwiec 1956
→Twierdza Poznań
→Prezydenci Poznania
→Historia budowy Rataj
Historia Polski

Na początku września 1703 roku wojsko szwedzkie liczące 8000 ludzi, dowodzone przez generała Carla Gustafa Rehnskiölda, pojawiło się w okolicach Poznania. Dnia 12 września Szwedzi zajęli Kórnik, skąd wysłali do Poznania 200 ludzi pod dowództwem podpułkownika Wrangla, wzywając miasto do poddania się. W tym czasie rządy w Poznaniu sprawował magistrat wspierany przez stany obywateli. Milicja miejska licząca 60 żołnierzy uzbrojona była w 48 dział i kilkaset muszkietów, pik i halabard. Miasta bronił mur miejski oraz warowny Zamek Przemysła. Na żądanie Wrangla, magistrat udzielił odpowiedzi wymijającej, uzbrajając w tym czasie mieszkańców w broń.

Dnia 16 września po czterech dniach bezowocnych rozmów Rehnskiöld podjął decyzję o zdobyciu miasta szturmem. Wysłał z tym celu z Kórnika oddział piechoty w sile 400 ludzi oraz 100 dragonów. Gdy i tym razem magistrat nie zdecydował się otworzyć bram, pod miasto nadciągnęło kolejnych 200 żołnierzy piechoty dowodzonych przez generała Arvida Axela Mardefelta. Generał wezwał obrońców do kapitulacji, jednak zostało ono ponownie odrzucone. W nocy z 17 na 18 września Szwedzi wyposażeni w drabiny oraz faszynę zajęli stanowiska nieopodal miasta. W chwili rozpoczęcia szturmu, obrońcy wywiesili białą chorągiew. W wyniku chaosu część obrońców otworzyła jednak ogień do pojawiających się na murach Szwedów. Wykorzystując zamieszanie Szwedzi otworzyli bramy, wpuszczając jazdę, która galopem wpadła do miasta ustawiając się w szyku bojowym na rynku. Następnie z całą piechotą do miasta wkroczył generał Mardefelt, który wezwał do siebie członków magistratu, informując ich o zajęciu miasta i nałożeniu kontrybucji w wysokości 1000 talarów za odstąpienie od rabunku miasta.

Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Jarochowski: Zdobywcy i okupanci staropolskiego Poznania. Wydawnictwo Miejskie, Poznań 2007.