Obory (powiat piaseczyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obory
Obory
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat piaseczyński
Gmina Konstancin-Jeziorna
Liczba ludności (2010-12-31) 541[1]
Strefa numeracyjna (+48) 22
Kod pocztowy 05-520
Tablice rejestracyjne WPI
SIMC 0003926
Położenie na mapie gminy Konstancin-Jeziorna
Mapa lokalizacyjna gminy Konstancin-Jeziorna
Obory
Obory
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Obory
Obory
Ziemia 52°04′54″N 21°08′54″E/52,081667 21,148333
Elewacja dworu od strony zachodniej
Dawny budynek spichlerza w majątku Obory

Oborywieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Konstancin-Jeziorna na terenie mikroregionu etnograficznego Urzecze.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego.

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z roku 1407[2], w którym właściciel tych terenów zostaje określony jako Stanisław Pirzchała z Obór[3]. Rządzący dobrami Oborscy nazwisko to przejęli od nazwy swojej posiadłości. Pochodziło ono najprawdopodobniej od określenia "obora" = "miejsce, gdzie trzyma się bydło"[2]. Inna teza mówi o oboraniu terenu otaczającego skarpę wiślaną gdy rzeka cofnęła się ze swej pradoliny. Najpierw obszar ten był określany jako Oborane, a następnie Obory.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XV i XVI wieku własność rodziny Oborskich[4]. W 1643 r. właścicielem stała się rodzina Koniecpolskich (również folwarku Chabzinek)[4]. Od 1653 r. w posiadaniu ich był Jan z Wielopola[4], wojewoda krakowski. Wybudował on w miejscu starszego drewnianego dworu nowy w stylu barokowym (1681-1688). W 1688 r. dziedzicem dóbr stał się jego syn Franciszek, a następnie jego synowie: Jan, Karol i Hieronim. Pod zarządem Hieronima majątek tętnił życiem: uruchomiony został cieszący się wzięciem browar oraz dokonano rozbudowy dworu[4]. Kolejnym właścicielem był m.in. hrabia Kasper Potulicki herbu Grzymała.

Z Obór wywodził się starosta piaseczyński Stanisław Oborski. Folwark i dobra w 1877 r. należały do gminy Jeziorna, zamieszkiwało tu według spisu 349 osób, były 2 wiatraki, wydobywano torf, hodowano bydło i ok. 2 tys. owiec. W latach 1896-1899 zbudowano cegielnię.

Potuliccy posiadali dobra do 1944 r[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W zespole dworskim znajduje się obecnie Dom Pracy Twórczej Związku Literatów Polskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. GUS Bank Danych Lokalnych
  2. 2,0 2,1 Urszula Bijak: Nazwy miejscowe południowej części dawnego województwa mazowieckiego. Wydawnictwo Naukowe DWN, 2001, s. 139-140. ISBN 8387623512.
  3. Paweł Komosa: Słoń bojowy a początki Cieciszewa i Obór, czyli jak powstała wieża szachowa. marzec 2013. [dostęp 25 kwietnia 2013].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Joanna Radziewicz: Dwór w Oborach – między pałacem a dworem szlacheckim (pol.). W: Rolniczy Magazyn Elektroniczny nr 47 [on-line]. Centralna Biblioteka Rolnicza im. Michała Oczapowskiego. [dostęp 2015-07-07].
  5. Pałac w Oborach, Historia, www.palacobory.go3.pl dostęp: 17 września 2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Obory(1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.