Ocelot wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy zwierzęcia. Zobacz też: Ocelot (ujednoznacznienie).
Ocelot wielki
Leopardus pardalis[1]
(Linnaeus, 1758)
Ocelot wielki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj ocelot
Gatunek ocelot wielki
Synonimy
  • Felis pardalis Linnaeus, 1758
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Ocelot wielki[3], ocelot[4][a] (Leopardus pardalis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae).

Występowanie[edytuj]

Występuje przeważnie w wilgotnych lasach. Często przebywa niedaleko ludzkich siedzib. Spotykany również na polach i na plantacjach trzciny cukrowej.

Środowisko życia[edytuj]

  • lasy równikowe
  • środowisko otwarte, np. torfowiska, sawanny
  • środowiska wilgotne, jeziora, stawy
  • namorzyny

Widoczne cechy[edytuj]

  • Długość ciała: 70-100 cm
  • Długość ogona: 30-45 cm
  • Wysokość w kłębie: 50 cm
  • Waga: 12-16 kg
  • Ciąża: 70-80 dni
  • Liczba młodych: 2-4
  • Dojrzałość płciowa: samiec – 2,5 roku, samica – 2 lata
  • Pożywienie: drobne kręgowce
  • Długość życia: 12-15 lat

Pożywienie[edytuj]

Oceloty żywią się wieloma zwierzętami, w tym: szczurami, świnkami morskimi, małpami, pancernikami, mrówkojadami, aguti, różnymi jeleniowatymi, młodymi pekari, jaszczurkami, wężami, żółwiami i różnymi ptakami. Często zakradają się do kurników.

Rozmnażanie[edytuj]

Dojrzałość płciową samice osiągają w wieku 2 lat, a samce pół roku później. Okres godowy trwa od października do stycznia. Po ciąży trwającej ok. 70 dni w dziupli rodzą się 2-4 kocięta, które otwierają oczy po 15 dniach. Dwa lata młode uczą się od matki różnych technik polowań, a wkrótce potem wyruszają na poszukiwanie własnego terytorium.

Wygląd[edytuj]

Oceloty mają krótką, jedwabistą sierść o barwie zależnej od otoczenia, w którym żyją. Koty żyjące w lasach mają żółtą lub rudą sierść, a zamieszkujące krzaki – szarą.

Nieregularny wzór z ciemnych plam i pręg zdobi futro ocelota. Na grzbiecie i bokach plamy tworzą rozety, na głowie, ogonie i łapach przechodzą w ciemne pasy. Brzuch jest jasny. Uszy czarne (z białymi plamkami) i zaokrąglone są osadzone na niewielkiej głowie. Ma silne łapy z ostrymi pazurami.

Tryb życia[edytuj]

Te małe koty nie łączą się w pary. Prowadzą nocny tryb życia. Dzień spędzają na drzewach, w nocy polują.

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnia się 10 podgatunków[5][1]:

  • L. pardalis aequatorialis (Mearns, 1903)
  • L. pardalis albescens (Pucheran, 1855)
  • L. pardalis melanurus (Ball, 1844)
  • L. pardalis mitis (F. G. Cuvier, 1820)
  • L. pardalis nelsoni (Goldman, 1925)
  • L. pardalis pardalis (Linnaeus, 1758)
  • L. pardalis pseudopardalis (Boitard, 1842)
  • L. pardalis pusaeus (Thomas, 1914)
  • L. pardalis sonoriensis (Goldman, 1925)
  • L. pardalis steinbachi (Pocock, 1941)

Ochrona[edytuj]

Najintensywniej polowano na oceloty w latach 60. i 70. Z powodu pięknego rysunku i jedwabistości futra, skóry tych kotów były i są bardzo cenne. Obecnie oceloty są chronione przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES) i choć handel skórami jest zabroniony, nadal się je zabija.

Inne[edytuj]

  • Na młode oceloty polują węże boa, anakondy i kajmany
  • Wrogami naturalnymi tych kotów są inne oceloty, pumy i jaguary
  • Zwierzęta te nie boją się wody – bardzo dobrze pływają
  • Oceloty mogą poruszać się bezszelestnie nawet po suchych liściach, dzięki miękkim poduszeczkom
  • Samice często wyrywają sobie sierść ze skóry na brzuchu, aby wyścielić nią gniazdo
  • Małe zwierzęta przynoszone przez matkę do gniazda służą młodym do nauki polowania

Uwagi

  1. Nazwa ocelot jest również używana w odniesieniu o rodzaju Leopardus (zob. ocelot).

Przypisy

  1. a b Leopardus pardalis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Caso, A., Lopez-Gonzalez, C., Payan, E., Eizirik, E., de Oliveira, T., Leite-Pitman, R., Kelly, M. & Valderrama, C. 2008, Leopardus pardalis [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-06-28] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 135. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 159. ISBN 83-01-14344-4.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leopardus pardalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 sierpnia 2009]

Bibliografia[edytuj]

  1. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leopardus pardalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 grudnia 2007]