Okręt pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
CSS "Virginia", jeden z pierwszych okrętów pancernych

Okręt pancerny – ogólne określenie wczesnych okrętów posiadających opancerzenie, budowanych w drugiej połowie XIX wieku.

Termin ten używany jest w polskiej terminologii przede wszystkim dla zbiorczego określenia okrętów o napędzie parowym wyposażonych w pancerz budowanych od lat 50. do około lat 70. XIX wieku, w okresie, kiedy dopiero kształtowały się koncepcje okrętów opancerzonych poszczególnych klas (określanych angielskim terminem ironclad)[1][2].

W tym znaczeniu, określenie to obejmuje okręty klasyfikowane wówczas m.in. jako fregaty pancerne, korwety pancerne, pancerniki wieżowe, pancerniki kazamatowe, monitory, baterie pływające, pancerne taranowce i inne, trudne czasami do innego sklasyfikowania[potrzebny przypis]. Pod koniec XIX wieku wykształciła się z okrętów pancernych klasa ukształtowanych pancerników generacji przeddrednotów, jako głównych i najsilniejszych okrętów stanowiących o sile flot (okrętów liniowych)[3]. Ponadto wykształciły się klasy mniejszych okrętów posiadających pancerz: monitorów, kanonierek pancernych, pancerników przybrzeżnych, krążowników pancernopokładowych i krążowników pancernych.

Ponadto, "okręt pancerny" (niem. Panzerschiff) był oficjalną niemiecką klasą okrętów typu Deutschland z lat 30. XX wieku (tzw. potocznie "pancerników kieszonkowych").

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Klimczyk 2002 ↓, s. 5.
  2. Tak używane np. w: Jan Gozdawa-Gołębiowski, Od wojny krymskiej do bałkańskiej, Gdańsk 1985, ​​ISBN 83-215-3259-4​​, s.60-63, 136.
  3. Klimczyk 2002 ↓, s. 52, 72.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]