Olej migdałowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Olej migdałowy (Oleum Amygdalae dulcium, Oleum amygdalarum (amararum) aethereum, Amigdalina oleum) – olej roślinny, który otrzymuje się dzięki wyciskaniu na zimno nasion drzewa migdałowego (migdałowiec pospolity, Amygdalus communis), popularnie zwanych migdałami, zawierających średnio od 40 do 55%[1] tłuszczu.

Olej tłoczy się z dwóch odmian: słodkiej (var. dulcis) i gorzkiej (var. amara) w temperaturze poniżej 30 °C. Nasiona odmiany gorzkiej zawierają około 8% toksycznego glikozydu cyjanogennego – amigdaliny i są w smaku gorzkie, natomiast nasiona odmiany słodkiej zawierają co najwyżej ślady amigdaliny.[1] Wytłoczony olej poddaje się w razie konieczności rektyfikacji w celu usunięcia trujących związków. Olej ma postać syropowatej jasnożółtej cieczy o łagodnym, słodkawym smaku i zapachu. Bardzo słabo rozpuszcza się w wodzie i w alkoholach, za to dobrze rozpuszcza się w eterze i chloroformie.

Pochodzenie: południowa Europa (Francja, Hiszpania), Kalifornia
Skład: zawiera 65–68% kwasu oleinowego, 24–26% kwasu linolowego, 6–8% kwasu palmitynowego, 1–2% kwasu stearynowego oraz witaminy i składniki mineralne
Kategoria: olej nieschnący[1]
Ważność: po otworzeniu ok. 4–6 miesięcy
Wytrzymałość na temperatury: nie ogrzewać powyżej 70 °C, temperatura zamrożenia około -18 °C[2]
Gęstość względna: 0,913–0,918
Wskaźnik odbicia: 1,470–1,473
Wskaźnik jodu: 94–103
Wskaźnik mydlenia: 190–195
Udział % w gotowym produkcie: bez ograniczeń
Zastosowanie
  • W przemyśle kosmetycznym używany do produkcji perfum, mydeł i kremów, oraz w farmaceutyce. Nadaje się do każdego rodzaju skóry, rozprowadzony nie daje efektu ciężkości, jest dobrze wchłaniany. Polecany szczególnie do pielęgnacji skóry dziecka (jest bardzo łagodny, nie drażni, uspokaja).
  • W przemyśle farmaceutycznym. Farmakopea Polska V przewiduje olej migdałowy odmiany słodkiej jako rozpuszczalnik niektórych lipofilnych substancji leczniczych, stosowanych w iniekcjach.[1]
  • W przemyśle spożywczym stosowany jako dodatek do żywności, m.in. do aromatyzowania ciast i produkcji marcepanów
  • Używany także do smarowania precyzyjnych urządzeń.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Stanisław Kohlmünzer: Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji. Wyd. V unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 669. ISBN 8320028469.
  2. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.