Order Korony Dębowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Order Dębowej Korony)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Order Korony Dębowej
Ordre de la Couronne de Chêne
Awers
Awers Krzyża Kawalerskiego
Awers
Awers odznaki Komandora lub Wielkiego Oficera na wstędze, gwiazdy Wielkiego Krzyża i gwiazdy Wielkiego Oficera
Baretka
Baretka ogólna
Ustanowiono 19 grudnia 1841

Order Korony Dębowej (fr. Ordre de la Couronne de Chêne, nl. Orde van de Eikenkroon) – najstarsze odznaczenie Wielkiego Księstwa Luksemburga, nadawane od 1841.

Historia[edytuj]

Order został ustanowiony 19 grudnia 1841 przez króla Niderlandów i wielkiego księcia Luksemburga Wilhelma II jako odznaczenie specyficznie luksemburskie, jeszcze w czasach gdy Luksemburg był w unii personalnej z Holandią. Statuty otrzymał dopiero w 1848. Po rozwiązaniu unii po śmierci króla i w.księcia Wilhelma III w 1890 Order Korony Dębowej pozostał wysokim odznaczeniem luksemburskim za zasługi cywilne i wojskowe i za wybitne osiągnięcia w sztuce. Nadawany być może zasłużonym Luksemburczykom oraz cudzoziemcom. Obecnie order jest odznaczeniem państwowym nadawanym w imieniu monarchy przez władze Luksemburga, głównie własnym obywatelom oraz niekiedy wysoko postawionym osobistościom zagranicznym.

Order posiada obecnie pięć (początkowo cztery) klas według znanego schematu Legii Honorowej:

  • Krzyż Wielki
  • Wielki Oficer
  • Komandor
  • Oficer
  • Kawaler

Z orderem związany jest także trójstopniowy medal (złoty, srebrny i brązowy).

Insygnia[edytuj]

Insygnia orderu to oznaka I–V klasy, gwiazdy I i II klasy oraz medal. Oznaką jest obustronnie emaliowany na biało krzyż typu kawalerskiego Wygląd oznaki i wstążki jest inspirowany przez carski Order św. Jerzego (król Wilhelm II był szwagrem carów Aleksandra I i Mikołaja I i otrzymał order św. Jerzego za męstwo pod Waterloo). W medalionie środkowym awersu znajduje się stylizowany w stylu gotyckim, ukoronowany złoty monogram założyciela "W" w zielonym polu, otoczony wieńcem dębowym. Rewers jest taki sam jak awers. Oznaka IV. klasy (oficera) posiada emaliowany na zielono wieniec dębowy między ramionami krzyża.

Gwiazda orderowa I. klasy jest srebrna, ośmiopromienna, z medalionem awersu oznaki w środku, otoczonym napisem: „Je maintiendrai” („Utrzymam” – prawa i swobody narodu), dewizą orderu i dynastii orańskiej oraz wieńcem dębowym, gwiazda II.klasy to duży srebrny krzyż maltański cyzelowany na kształt brylantów z tym samym medalionem i dewizą.

Medal jest ośmiokątny i posiada na awersie podobiznę oznaki orderu, a na rewersie stylizowaną gałązkę dębową.

Order jest noszony na żółtej wstędze z trzema zielonymi paskami. Wszystkie insygnia (oprócz medali) podlegają zwrotowi do kancelarii orderowej po śmierci posiadacza, stąd Order Korony Dębowej rzadko się pojawia na rynku numizmatycznym.

Sposoby noszenia medali i wszystkich klas orderu (opis w jęz. holenderskim)
Baretki Orderu Korony Dębowej
LUX Order of the Oak Crown - Grand Cross BAR.png
Krzyż Wielki
LUX Order of the Oak Crown - Grand Officer BAR.png
Wielki Oficer
LUX Order of the Oak Crown - Commander BAR.png
Komandor
LUX Order of the Oak Crown - Officer BAR.png
Oficer
LUX Order of the Oak Crown - Knight BAR.png
Kawaler
LUX Order of the Oak Crown - Gold Medal BAR.png
Medal Złoty
LUX Order of the Oak Crown - Silver Medal BAR.png
Medal Srebrny
LUX Order of the Oak Crown - Bronze Medal BAR.png
Medal Brązowy

Odznaczeni[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Orderem Korony Dębowej.
 Z tym tematem związana jest kategoria: Polacy odznaczeni Orderem Korony Dębowej.

Bibliografia[edytuj]

  • Gustav Adolph Ackermann, Ordensbuch..., Annaberg 1855
  • Paul Hieronymussen, Orders, Medals and Decorations of Britain and Europe in Colour, London 1975
  • Arnaud Bunel: Ordre de la Couronne de Chêne (fr.). Phaléristique européenne (phalerae.org).
  • Andrzej Krupa (red.): Encyklopedia wojskowa. Dowódcy i ich armie, historia wojen i bitew, technika wojskowa. T. 2 (N-Ź), Wydawn. Nauk. PWN, 2007, s. 66
  • Łukasz Gaszewski. Odznaczenia wojskowe państw Sojuszu Pólnocnoatlantyckiego. 9. Wielkie Księstwo Luksemburg. „Wojsko i Wychowanie”. Nr 5/2001. s. 101. 
  • Wiesław Bończa-Tomaszewski: Kodeks orderowy. Przepisy obowiązujące posiadaczy orderów, odznaczeń, medali i odznak. Warszawa-Kraków: Główna Księgarnia Wojskowa, Drukarnia Narodowa, 1939, s. 399-400.

Linki zewnętrzne[edytuj]