Przejdź do zawartości

Płomyczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Płomyczek
Częstotliwość

tygodnik, dwutygodnik, miesięcznik

Państwo

 Polska

Adres

ul. Władysława Broniewskiego 8a
01-785 Warszawa

Wydawca

Związek Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych
Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Oficyna Wydawnicza „Amos”

Pierwszy numer

1917
1 września 1927

Ostatni numer

1 grudnia 2012

Redaktor naczelny

Janusz Sapa (ostatni)

Strona internetowa

Płomyczekczasopismo dla starszych dzieci i później także młodszej młodzieży, wydawane w Warszawie w latach 1917–2013, do 1927 jako dodatek do tygodnika „Płomyk”.

Historia pisma

[edytuj | edytuj kod]

„Płomyczek” powstał w 1917 roku z inicjatywy Rozalii Brzezińskiej, początkowo jako dodatek do „Płomyka”. Szkoły prenumerujące co najmniej 5 egzemplarzy „Płomyka” lub „Płomyczka”, już od września 1925 roku mogły nabywać je oddzielnie. Od 1 września 1927 wydawany był jako samodzielne siesnastostronicowe czasopismo, do 1934 roku pod redakcją Janiny Porazińskiej. Następnie do 1939 roku redagowali je kolejno: Józef Czechowicz, Wanda Wasilewska, Helena Radwanowa i Ewa Szelburg-Zarembina[1].

W latach 1917–1952 „Płomyczek” ukazywał się jako tygodnik, do 1989 roku jako dwutygodnik, a od 1990 – miesięcznik. Zmianie ulegał także podtytuł: Tygodnik ilustrowany dla młodszej dziatwy (1926-1933), Tygodnik dla młodszych dzieci (1934–1939), Pisemko dla młodszych dzieci (1945–1952), Dwutygodnik dla dzieci (1953–1989), Miesięcznik dla dzieci (1990–1992), Miesięcznik dla dziewcząt i chłopców (1993–2024), Miesięcznik dziewcząt i chłopców (od 2004, nr 10)[2]. Dzięki walorom wychowawczym i poznawczym „Płomyczek” był od maja 1924 roku zalecany do użytku szkolnego przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego[1]. Nakład pisma w okresie międzywojennym był stosunkowo wysoki. W 1927 roku wynosił jednorazowo 28 tys. egzemplarzy, pod koniec lat 20. XX w. 30–45 tys., w latach 1930–1933 ok. 35 tys., a w drugiej połowie lat 30. przekraczał 100 tysięcy egzemplarzy[1].

Tygodnik nie był drukowany w czasie wojny[2]. Pierwszy powojenny numer ukazał się z datą 1 lipca 1945 roku pod redakcją Hanny Ożogowskiej, nakładem „Naszej Księgarni”. Kierownikiem artystycznym został doświadczony grafik Kazimierz Pieniążek (do maja 1946 r.)[1]. Pismo ukazywało się nieregularnie, w 1945 roku wydrukowano tylko 3 jego numery[1]. Jeszcze jesienią 1945 r. Hanna Ożogowska zrezygnowała z zajmowanego stanowiska, a po kilku tygodniach na jej następcę powołano Stanisława Aleksandrzaka, który pełnił tę funkcję do 1984 roku. Kolejnym redaktorem pisma był Tadeusz Chudy, a od 1994 roku Janusz Sapa[1].

Format pisma po II wojnie światowej wynosił 17×24 cm, nadal liczyło 16 stron[1]. Pismo w latach 1953–1994 wydawano w formacie 18×27,5 cm[1], a od 1995 powiększono go do 30 cm[2]. Pismo przetrwało przemiany ustrojowe po 1989 r. w wydawnictwie „Nasza Księgarnia”, a od 1991 r. przejęła je Oficyna Wydawnicza „Amos”. Z dniem 1 marca 2013 roku wydawca zawiesił wydawanie „Płomyczka”[3].

Profil pisma

[edytuj | edytuj kod]

„Płomyczek” był czasopismem przeznaczonym dla dzieci w wieku 7–11 lat. Ponieważ w 1934 roku powstał „Mały Płomyczek” kierowany do dzieci w wieku 7–8 lat, „Płomyczek" zaczęto tworzyć dla odbiorcy w wieku 9–11 lat[1]. W późniejszym okresie kierowany był do młodzieży w wieku 10–15 lat[3].

W okresie międzywojennym w piśmie publikowano głównie krótkie opowiadania, bajki, legendy i wiersze. Zamieszczano także inscenizacje teatralne, historyjki obrazkowe, teksty piosenek, rebusy i zagadki[1]. Autorami tekstów byli m.in.: Stefania Baczyńska, Antoni Bogusławski, Janina Broniewska, Maria Chełmońska, Józef Czechowicz, Czesław Janczarski, Janina Kamińska, Janina Kostro, Maria Kownacka, Lucyna Krzemieniecka, Hanna Ożogowska, Janina Porazińska, Ewa Szelburg-Zarembina, Edward Szymański, Wanda Wasilewska i Ludwik Wiszniewski. Za szatę graficzną odpowiadali kolejni kierownicy artystyczni: Michał Bylina, Kazimierz Pieniążek, Edmund John. Wykorzystywali techniki akwareli, drzeworytu i litografii[1].

W czasie Polski Ludowej kierownikami graficznymi byli kolejno: Michał Bylina (czerwiec–sierpień 1946 r.), Bohdan Bocianowski (wrzesień 1946 – sierpień 1949) i Konstanty Maria Sopoćko (od września 1949 do 1956 roku). Najdłużej funkcję tę pełniła Anna Kołakowska (od 1956 roku do pierwszej połowy lat 80. XX w.), a następnie Zdzisław Byczek i Sabina Uścińska-Siwczuk[1].

Za całokształt działalności na rzecz dzieci w dniu 20 listopada 2009 z okazji XX-lecia powstania Konwencji o Prawach Dziecka „Płomyczek” otrzymał Nagrodę Honorową Rzecznika Praw Dziecka RP. Medal i dyplom z rąk Marka Michalaka odebrał ówczesny redaktor naczelny Janusz Sapa[3].

Redaktorzy naczelni

[edytuj | edytuj kod]

Redakcją kierowali redaktorzy naczelni[2]:

Wydawcy

[edytuj | edytuj kod]

Pismo wydawane było przez[2][1]:

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]
  1. Związek Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych powstał w 1919, wcześniej działał jako Zrzeszenie Nauczycielstwa Polskich Szkół Początkowych.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f g h i j k l m Michał Rogoż, Czasopisma dla dzieci i młodzieży Instytutu Wydawniczego "Nasza Księgarnia" w latach 1945-1989 : studium historycznoprasowe, Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego, 2009, s. 72–95, ISBN 978-83-7271-543-2 [dostęp 2025-11-29].
  2. a b c d e Płomyczek. worldcat.org. [dostęp 2017-02-09].
  3. a b c Płomyczek. plomyczek.amos.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-10)].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]