Pęclin
Wygląd
Na mapach:
52°09′53″N 21°21′24″E/52,164722 21,356667
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
wieś | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Liczba ludności (2021) |
503[2] |
Strefa numeracyjna |
22 |
Kod pocztowy |
05-462[3] |
Tablice rejestracyjne |
WOT |
SIMC |
0010079[4] |
Położenie na mapie gminy Wiązowna ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu otwockiego ![]() | |
![]() |
Pęclin – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Wiązowna[4][5].
SIMC | Nazwa | Rodzaj |
---|---|---|
1057798 | Biedulina | część wsi |
Wieś jest sołectwem w gminie Wiązowna[6].
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Wiązownie[7].
Pochodzenie nazwy
[edytuj | edytuj kod]Nazwa wsi podwarszawskiej Pęclin pochodzi bezpośrednio od nazwy miasteczka niemieckiego Penzlin w Meklemburgii, skąd pochodzą założyciele tej wsi. Sąsiednią wsią jest Malcanów. Nazwa tej wsi pochodzi od rodu von Maltzan, który niemalże 500 lat władał miastem Penzlin w Meklemburgii.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 98997
- ↑ Strona gminy. Stan ludności w dniu 31.12.2021
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 910 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
- ↑ a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
- ↑ a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
- ↑ BIP gminy, sołectwa
- ↑ Opis parafii na stronie diecezji
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Pęclin, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 34 .