Pafawag 3W

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3W, 4W, 11W
Wddz, Wdd, Wddo, E, Ekk
węglarka
Producent a1) Pafawag (3W, 4W)
a2) Pafawag (11W)
b) Sanok (3W, 4W)
c) Zielona Góra (4W)
d) Ostrowiec (3W, 4W)
Lata budowy a1) 1946—1950
a2) 1954—1957
b) 1946—1949
c) 1946—1948
d) 1948—1950
Wymiary
Długość całkowita 9300/9340 mm
Wysokość całkowita 2939 mm
Wysokość ścian 1555 mm
1548 mm (11W)
Masa własna 9600/8270/9980 kg
Podwozie
Rozstaw osi 5000 mm
Średnica kół 1000 mm
Nadwozie i załadunek
Powierzchnia ładunkowa 21,8 m²
Pojemność ładunkowa 33,8 m³
Granica obciążenia 24 t
Szerokość drzwi lub brak - przelotowy przewód gł.
Konstrukcja
Minimalny promień łuku 75 m
Prędkość maksymalna 80 km/h
Uwagi
[1]
Portal Portal Transport szynowy

3W, 4W, 11W — wagony węglarki eksploatowane do lat 80. przez Polskie Koleje Państwowe[1].

Projekt wagonu opracowano w 1945 roku, z zachowaniem zasadniczych gabarytów wagonu CIIa, lecz przy wydłużeniu pojazdu o 200 mm i zmiany budowy ostoi ze szkieletem na konstrukcję spawaną. Zwiększono także o 500 mm rozstaw osi i zwiększono ładowność[1].

Wagony wyposażone były w urządzenie cięgłowe o wytrzymałości 65 t, tulejowe zderzaki o długości 650 mm, hamulec pneumatyczny z zaworem West Lu VI i cylindrem 9", resory 9-piórowe o długości 1200 mm[1]. Wagony przystosowano do komunikacji przestawczej na tor szeroki[1].

Z uwagi na trudności w dostawie urządzeń hamulcowych, większość węglarek dostarczano tylko z przewodem głównym (typ 4W)[1].

Produkcję wznowiono w 1954 roku jako typ 11W z niewielkimi zmianami (zderzaki, układ hamulcowy). Na eksport (głównie ZSRR, Węgry, Bułgaria) wykonano 3,5 tysiąca wagonów[1].

W latach 60. i 70. część wagonów została zmodernizowana w zakresie urządzeń cięgłowych i zderzakowych, układu biegowego oraz hamulca. Wagony otrzymały także oszalowanie pudła z blachy stalowej[1].

Wagony 3W, 4W i 11W wycofano pod koniec lat 80.[1]. Wyprodukowano łącznie około 69 tysięcy wagonów tego typu[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Paweł Terczyński: Atlas wagonów towarowych. Poznań: Kolpress, 2011, s. 59. ISBN 978-83-933257-1-9.