Parch prószysty ziemniaka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bulwy ziemniaka zaatakowane przez parcha

Parch prószysty ziemniakachoroba ziemniaka, wywołane przez Spongospora subterranea zaliczanego do pierwotniaków[1].

Występowanie[edytuj]

Parch prószysty ziemniaka występuje we wszystkich rejonach uprawy ziemniaka. Największe straty choroba wywołuje na glebach ciężkich, które są dodatkowo wilgotne i źle przewietrzane, szczególnie w latach chłodnych i wilgotnych[2].

Objawy[edytuj]

Najczęściej na bulwach, rzadziej na korzeniach, tworzą się jasne brodawki o średnicy nie przekraczającej 7 mm. Rozwój choroby powoduje, że brodawki pękają i wysypuje się z nich brunatny proszek. Resztki rozerwanej perydermy tworzą płytkie strupy. Strupy występują w postaci pojedynczych ranek lub w skupieniach[2].

Patogeneza choroby i cykl rozwojowy[edytuj]

Formą przetrwalnikową u Spongospora subterranea jest zarodnia przetrwalnikowa, która jest obecna na bulwach oraz na ich resztkach w glebie. Zakażenie następuje poprzez wniknięcie pojedynczych zarodników, typu zoospor do komórek skórki. Zarodniki przedostają się przez zranienia, przetchlinki oraz włośniki korzeni. W zakażonych komórkach rozwijają się plazmodia. Plazmodia dzielą się z kolei na zarodniki pływkowe (zoospory). Uszkodzenie wierzchnich tkanek ziemniaka, powoduje jego oszpecenie i ułatwia zakażenie przez inne patogeny np. powodujące zgniliznę[2].

Spongospora subterranea jest bezwzględnym pasożytem i endobiontem. Grzyb tworzy holokarpiczną plechę w postaci śluźni[2].

Zwalczanie[edytuj]

  • Sadzenie zdrowych kwalifikowanych bulw
  • W przypadku wystąpienia choroby przerwa w uprawie 5–6 lat[2]

Przypisy

  1. red.: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber: Fitopatologia. Tom 2. Choroby roślin uprawnych. Poznań: PWRiL, 2011, s. 223, 224. ISBN 978-83-09-01077-7.
  2. a b c d e Zbigniew Borecki: Nauka o chorobach roślin. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987. ISBN 83-09-00983-6.