Paulina Jaricot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paulina Jaricot

Paulina Maria Jaricot, właśc. fr. Pauline Marie Jaricot lub Jarico[1] (ur. 22 lipca 1799 w Lyonie, zm. 9 stycznia 1862 tamże) – francuska Czcigodna Służebnica Boża, założycielka Związku Lyońskiego (podstawy dzisiejszych Papieskich Dzieł Misyjnych), tercjarka dominikańska[2] (OPs).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie bogatego przemysłowca, fabrykanta jedwabiu, jako jedna z siódemki rodzeństwa. Duży wpływ miał na nią w dzieciństwie jej brat, Fileas, który później wstąpił do Paryskiego Seminarium Misji Zagranicznych. W 1816 złożyła wieczyste przyrzeczenie dziewictwa. Odwiedzała lyońskich ubogich i niosła im pomoc. Pod wpływem brata, a także po lekturze listu biskupa Louisa Dubourga w sprawie materialnego wsparcia duszpasterstwa francuskiej emigracji w USA, rozpoczęła przygotowania do stworzenia towarzystwa mającego wspierać misje, opierającego się na dziewięcioosobowych sekcjach łączonych w centurie i dywizje. Pierwsze grupy założyła w fabryce jedwabiu należącej do ojca. Wkrótce idea znalazła naśladowców w całym Lyonie. W 1819, po połączeniu jej dzieła z podobną organizacją prowadzoną przez panią Petit, ukonstytuowało się lyońskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary, zwane też Związkiem Lyońskim. Zatwierdził je papież Pius VIII, a potem przywileje potwierdzili jeszcze Grzegorz XVI i Leon XIII. Dzieło zajmowało się głównie zbieraniem pieniędzy na katolickie misje zagraniczne. W 1822 związek przeniesiono do Rzymu i uczyniono je oficjalnym organem Stolicy Apostolskiej do zbierania środków materialnych na misje. W tym samym roku zebrano na potrzeby misji 22.000 franków. Sumy te ciągle rosły, by w 1846 osiągnąć już trzy miliony franków[1].

W okresie rozruchów robotniczych w Lyonie w latach 30. XIX w. (np. powstania tkaczy) Jaricot wspierała robotników duchowo i materialnie (próby zbudowania przedsiębiorstwa, którego udziały byłyby własnością robotników).

Od 1826 podejmowała działania mające na celu popularyzację modlitwy różańcowej. Tworzyła w tym celu piętnastoosobowe grupy, które przyrównywała do bryłek węgla, wzajemnie się ogrzewających. Dzieło to nazwała Żywym Różańcem, który wkrótce mocno rozpowszechnił się w Europie i poza nią[1].

Mimo zasług nigdy nie znalazło się dla niej jakiekolwiek miejsce pracy w Dziele Rozkrzewiania Wiary. Administrator fortuny jej rodziny nie tylko doprowadził ją do ruiny, ale taż zaciągnął poważne długi na jej nazwisko, w związku z czym utraciła wszystko i zmarła w ubóstwie leżąc na pożyczonym sienniku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Andrzej Miotk, Historia misji w Kościele. Cykl audycji radiowych Radia Watykańskiego, realizacja Andrzej Danilewicz SVD, w: Animator. Biuletyn Misyjno-Patronalny, nr 4/2004, Pieniężno, 2004, s. 152-153, ISSN 1506-9346
  2. Paulina Jaricot († 1862). [dostęp 2019-05-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • ABC chrześcijanina. Mały słownik, Warszawa 1999, s. 191, ​ISBN 83-85762-95-7​.
  • Jadwiga Stabińska, Wincenty Pallotti, Poznań 1982, s. 87-89.
  • Pauline Marie Jaricot, Eucharystia - Nieskończona Miłość, wyd. Duc In Altum, Warszawa 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]