Paweł Franciszek Roman Sanguszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Sanguszko
Ilustracja
Zdjęcie Pawła Sanguszki z 2006 r.
Herb
Sanguszko
Dynastia Giedyminowicze
Rodzina Sanguszkowie herbu Pogoń Litewska
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1973
São Paulo
Ojciec Piotr Antoni Samuel Sanguszko
Matka Anna des Roys d'Eschandelys
Żona

Severine Ialongo

Dzieci

Olimpia

Odznaczenia
Order Zasługi RP V kl.

Paweł Sanguszko, właśc. Paul François[1] Roman Sanguszko (ur. 16 stycznia 1973 w São Paulo)[2] – ostatni żyjący męski potomek Sanguszków[3], polski biznesmen[3][4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Paweł urodził się i wychował w Brazylii, dzieli swoje życie pomiędzy kontynentem amerykańskim a ojczyzną matki (Francją). Otrzymał tytuł honorowego obywatela Tarnowa (nadany w 1990, a wręczony w 1993 roku)[5]. Jest ostatnim żyjącym potomkiem polskiego książęcego rodu Sanguszków[2], wywodzących się z dynastii Giedyminowiczów[6].

W 2002 roku przekazał Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie prawie 2000 unikatowych inkunabułów, starodruków i książek, podarował również ponad 200 kolejnych książek rodzinnych Sanguszków[7]. Od około 2002 roku dp 2008 roku prowadził spór o dawne ziemie należące niegdyś do jego rodu, mowa tu o 5-hektarowej działce na Górze św. Marcina, na której znajdują się ruiny zamku[8].

W 2004 roku podarował kamienicę w São Paulo na Dom Polonii[7].

8 marca 2005 został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne zasługi w działalności polonijnej[1]. Zarządza utworzoną w 1978 roku Sociedade Sanguszko de Beneficiencia, później przemianowaną na Casa Sanguszko de Cultura Polonesa, a w skrócie zwaną Casa da Polonia – instytucją rozwijającą i promującą polską kulturę w São Paulo[4].

8 listopada 2006 na Zamku Królewskim w Warszawie otrzymał tytuł Mecenasa Kultury jako laureat Konkursu Mecenas Kultury 2006 zorganizowanego przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego[3].

12 czerwca 2008 odebrał nowy dowód osobisty z rąk prezydenta Tarnowa, Ryszarda Ścigały[8].

W 2018 roku ufundował doroczne stypendia uczniów Szkoły Podstawowej nr 10 im. Romana „Sybiraka” Sanguszki[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Piotra Antoniego Samuela (1937–1989)[9] oraz markizy Klaudii Anny Elżbiety des Roys d'Eschandelys (1939–2020)[10], wnuk Romana Władysława Sanguszki (ur. 1901, zm. 1984), prawnuk Eustachego Stanisława Sanguszki (ur. 1842, zm. 1903)[2].

W 2010 roku Paweł Sanguszko zawarł małżeństwo z Severine Ialongo (córką włoskiego biznesmena i włoskiej arystokratki – markizy de Belleville, spokrewnionej z rodziną książęcą Monako). Dnia 27 kwietnia w Monako odbył się ślub cywilny, natomiast 8 maja w kaplicy zamku Gaillefontaine w Normandii (Francja) miał miejsce ślub kościelny. Z tej okazji zostały odprawione okolicznościowe msze św. za młodą parę w kościele kapucynów przy Krakowskim Przedmieściu w Lublinie oraz w kościele parafialnym w Tarnowie-Klikowej. Błogosławieństwo przekazał także papież Benedykt XVI[2][11].

17 września 2010 urodziło się pierwsze dziecko Pawła Sanguszki, córka Olimpia Sanguszko[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M.P. 2005 nr 36 poz. 501
  2. a b c d e Marek Minakowski, Paweł ks. Sanguszko-Kowelski h. Pogoń Litewska, Wielka Genealogia Minakowskiego, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-06-11].
  3. a b c Redakcja, Co wolno ksiĘciu…, Dziennik Polski, 5 września 2008 [dostęp 2021-08-30] (pol.).
  4. a b c Polski głos w Sao Paulo, www.rp.pl [dostęp 2021-08-30] (pol.).
  5. Honorowi obywatele Tarnowa.
  6. Ostrowski i in. 1906 ↓, s. 340 (elektronicznie 342).
  7. a b Tarnów ON-LINE (inTARnet.pl), www.intarnet.pl [dostęp 2021-08-30].
  8. a b Redakcja, Spór o Marcinkę wciąż trwa, Dziennik Polski, 15 lutego 2014 [dostęp 2021-08-30] (pol.).
  9. Paweł Franciszek Sanguszko. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 20.5.2014].
  10. Zmarła księżna Klaudia Sanguszko, Radio RDN | Radio Dobrze Nastawione [dostęp 2020-10-03] (pol.).
  11. Redakcja, Książę doczekał się córki, Dziennik Polski, 3 lutego 2011 [dostęp 2021-08-30] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]