Peter Brooke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Peter Brooke
Data urodzenia 3 marca 1934
Wielka Brytania Minister ds. Irlandii Północnej
Okres od 24 lipca 1989
do 10 kwietnia 1992
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Tom King
Następca Patrick Mayhew
Odznaczenia
Order Towarzyszów Honoru (Wielka Brytania)

Peter Leonard Brooke, baron Brooke of Sutton Mandeville (ur. 3 marca 1934) – brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach Margaret Thatcher i Johna Majora.

Jest synem Henryego Brooke'a, barona Brooke of Cumnor, byłego ministra spraw wewnętrznych, i Barbary de domo Matthews, baronowej Brooke of Ystradfellte, córki Wielebnego Alfreda Matthewsa. Peter odebrał wykształcenie w Marlborough College, w Balliol College na Uniwersytecie w Oksfordzie (gdzie był przewodniczącym Oxford Union) oraz w Harvard Business School. Po studiach pracował w Spencer Stuart.

W 1977 r. został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu City of London and Westminster South (od 1997 r. okręg nazywał się Cities of London and Westminster). Był lordem skarbu w latach 1981-1983, podsekretarzem stanu w ministerstwie edukacji i nauki w latach 1983-1985 oraz ministrem stanu Skarbu w latach 1985-1987. W 1987 r. został przewodniczącym Partii Konserwatywnej i Paymaster-General. W 1988 r. został członkiem Tajnej Rady. W 1989 r. został członkiem gabinetu jako minister ds. Irlandii Północnej.

Na tym stanowisku utrzymał się do 1992 r. Przyczyną jego dymisji były kontrowersje jakie Brooke wywołał występując w talk-show The Late Late Show, gdzie zaśpiewał Oh My Darling, Clementine w dniu, w którym w zamachu IRA zginęło 7 protestanckich robotników. Brooke powrócił do tylnych ław parlamentu, ale jeszcze w tym samym roku powrócił do gabinetu jako minister dziedzictwa narodowego. Był nim do 1994 r.

W Izbie Gmin zasiadał do 2001 r., kiedy to zrezygnował ze startu w wyborach. W październiku został kreowany parem dożywotnim jako baron Brooke of Sutton Mandeville i zasiadł w Izbie Lordów. Jest tam przewodniczącym Stowarzyszenia Parów Konserwatywnych. W 1992 r. został kawalerem Orderu Kawalerów Honorowych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]