Theresa May

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Theresa May
Theresa May
Theresa May.png
Data i miejsce urodzenia 1 października 1956
Eastbourne
79. Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej[1]
Okres od 13 lipca 2016
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik David Cameron
Lider Partii Konserwatywnej
Okres od 11 lipca 2016
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik David Cameron
Minister spraw wewnętrznych Wielkiej Brytanii
Okres od 12 maja 2010
do 13 lipca 2016
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Alan Johnson
Następca Amber Rudd
Minister ds. kobiet i równości Wielkiej Brytanii
Okres od 12 maja 2010
do 4 września 2012
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Harriet Harman
Następca Maria Miller
Signature of Theresa May.svg

Theresa Mary May z domu Brasier (czytaj: /təˈriːzə mɛːri meɪ/; ur. 1 października 1956 w Eastbourne) – brytyjska polityk, lider Partii Konserwatywnej. Od 13 lipca 2016 premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Życiorys[edytuj]

Młodość i początki kariery[edytuj]

Jest absolwentką Uniwersytetu Oksfordzkiego, gdzie w 1977 uzyskała licencjat z geografii. Po studiach została pracowniczką Banku Anglii, z którym była związana do 1983[2]. Następnie została konsultantką ds. finansów w UK Payments Administration, brytyjskiej odpowiedniczce polskiej Krajowej Izby Rozliczeniowej. Równolegle z karierą zawodową, stawiała pierwsze kroki w polityce[3]. W 1986 została wybrana do rady londyńskiej dzielnicy Merton, gdzie w latach 1988–1990 stała na czele komisji edukacji, a od 1992 do 1994 była wiceprzewodniczącą frakcji Partii Konserwatywnej[2]. W 1992 i 1994 dwukrotnie bez powodzenia kandydowała do Izby Gmin[2]. W 1997 uzyskała mandat parlamentarny, startując w nowo utworzonym okręgu wyborczym Maidenhead[3].

Kariera parlamentarna i rządowa[edytuj]

W 2002 jako pierwsza w kobieta została przewodniczącą Partii Konserwatywnej (należy jednak pamiętać, że w Wielkiej Brytanii przewodniczący partii nie kierują nią, gdyż tym zajmuje się lider; rola przewodniczącego bardziej przypomina sekretarza generalnego partii w Polsce)[3]. W 2003 została członkiem Tajnej Rady. W tym samym roku weszła do gabinetu cieni, kierowanego przez Michaela Howarda, gdzie powierzono jej kwestie transportu i środowiska. W 2004 została przeniesiona na stanowisko ministra ds. rodziny w gabinecie cieni, a po wyborach z 2005 roku do jej zakresu obowiązków dodano jeszcze kwestie kultury, mediów i sportu. Gdy na czele partii pod koniec roku 2005 stanął David Cameron, mianował ją „cieniem” przewodniczącego Izby Gmin. W 2009 objęła w gabinecie cieni pieczę nad sprawami emerytur i pracy[2].

Po wyborach z maja 2010 roku i powstaniu gabinetu Davida Camerona objęła w nim funkcje szefa resortu spraw wewnętrznych oraz ministra ds. kobiet i równości[3]. Tym samym – według tradycyjnej hierarchii brytyjskich ministerstw – stała się najwyżej postawioną kobietą w nowym rządzie. Podczas rekonstrukcji gabinetu w 2012 straciła stanowisko ministra kobiet i równości, ale pozostała szefową resortu spraw wewnętrznych. Po wyborach w 2015 roku, w których konserwatyści zdobyli samodzielną większość w Izbie Gmin, pozostała na dotychczasowym stanowisku[3].

Po referendum w sprawie wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej i rezygnacji Davida Camerona, wystartowała w wyborach na lidera Partii Konserwatywnej[3]. 11 lipca 2016, po wyeliminowaniu i wycofaniu się pozostałych kandydatów, została ogłoszona liderem Partii Konserwatywnej[4].

Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (od 2016)[edytuj]

Premier Wielkiej Brytanii Theresa May z prezydentem Rosji Władimirem Putinem podczas szczytu G20 w Hangzhou (wrzesień 2016)
Premier Wielkiej Brytanii Theresa May z premierem Indii Narendrą Modim podczas szczytu G20 w Hangzhou (wrzesień 2016)

13 lipca 2016, po złożeniu dymisji przez Davida Camerona i otrzymaniu misji tworzenia nowego rządu od królowej Elżbiety II, stała się drugą kobietą premierem po Margaret Thatcher (pełniła urząd w latach 1979–1990)[3][5][6].

20 lipca 2016 May odbyła pierwszą podróż zagraniczną jako premier Wielkiej Brytanii, odwiedzając Berlin, gdzie spotkała się z kanclerz Niemiec Angelą Merkel[7].

Premier Wielkiej Brytanii Theresa May z prezydentem Stanów Zjednoczonych Donaldem Trumpem w Białym Domu w Waszyngtonie (styczeń 2017)

21 stycznia 2017 po zaprzysiężeniu Donalda Trumpa na prezydenta Stanów Zjednoczonych, Biały Dom ogłosił, że Theresa May spotka się z Trumpem 27 stycznia. Była pierwszym zagranicznym przywódcą, który spotkał się z nowo wybranym prezydentem po objęciu przez niego urzędu (20 stycznia 2017). Wspólna konferencja prasowa wskazywała zainteresowanie wzrostem wymiany handlowej między Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią. Potwierdziła również chęć utrzymania amerykańskiego zaangażowania w NATO[8].

18 kwietnia 2017 Theresa May ogłosiła, że 8 czerwca odbędą się przedterminowe wybory parlamentarne[9]. Głównym argumentem było uzyskanie przez rząd silniejszego mandatu w negocjacjach z UE w sprawie Brexitu[10]. Decyzję w sprawie skrócenia 56. kadencji parlamentu podjęła Izba Gmin następnego dnia. Za wnioskiem w tej sprawie opowiedziało się 522 parlamentarzystów, przeciw zagłosowało 13[11]. W następstwie tej decyzji została wydana Proklamacja Królewska zatwierdzająca datę wyborów[12].

8 czerwca 2017 Partia Konserwatywna wygrała wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii z wynikiem 13 667 213 głosów (42,4%), co dało jej 318 mandatów poselskich (o 13 mniej, niż miała to do tej pory)[10]. Utraciła tym samym większość w Izbie Gmin. W związku z tym rozpoczęła rozmowy o poparciu dla swego rządu przez Demokratyczną Partię Unionistyczną, która w wyborach zdobyła 10 mandatów[10].

Życie prywatne[edytuj]

Theresa May jest jedynym dzieckiem Zaidee Mary z domu Barnes (1928–1982) i Huberta Brasiera (1917–1981). Jej ojciec był duchownym kościoła anglikańskiego (anglo-katolikiem)[13], który był kapelanem szpitala w Eastbourne. Później stał się wikariuszem Enstone z Heythropem i wreszcie St Mary's w Wheatley, na wschód od Oxfordu[14]. Jej matka była silnym zwolennikiem Partii Konserwatywnej.

6 września 1980 wyszła za mąż za Philipa Maya, bankowca zatrudnionego w Capital International. Para nie ma dzieci[15].

Jest członkiem Kościoła Anglii i regularnie uczęszcza do kościoła w niedzielę[16]. W listopadzie 2012 zdiagnozowano u niej cukrzycę typu 1[17].

Przypisy

  1. również pierwszy lord skarbu oraz minister służby cywilnej Wielkiej Brytanii
  2. a b c d The Rt Hon Theresa May MP. gov.uk. [dostęp 2016-07-16].
  3. a b c d e f g Theresa May Biography Prime Minister, Government Official (1956–). biography.com. [dostęp 2016-07-16].
  4. PM-in-waiting Theresa May promises 'a better Britain’ – BBC News, bbc.com [dostęp 2016-07-11] (ang.).
  5. Theresa May becomes new British Prime Minister. edition.cnn.com. [dostęp 2016-07-14].
  6. Theresa May nowym premierem Wielkiej Brytanii. radiopik.pl. [dostęp 2016-07-13].
  7. Angela Merkel backs Theresa May's plan not to trigger Brexit this year (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  8. In meeting with Trump – UK Prime Minister pushes for future trade deal (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  9. Theresa May chce przyspieszonych wyborów w Wielkiej Brytanii. [dostęp 2017-06-10].
  10. a b c Bartłomiej Niedziński. Kosztowna pomyłka Theresy May. „Dziennik Gazeta Prawna”, s. A6, 12 czerwca 2017. 
  11. Brytyjski parlament zdecydował o wcześniejszych wyborach. Przewaga przytłaczająca. [dostęp 2017-06-10].
  12. General elections on June 2017 (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  13. Mrs May is our first catholic Prime Minister (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  14. Famous family trees. Theresa May (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  15. Theresa May: lady in waiting (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  16. Profile: Theresa May (ang.). [dostęp 2017-06-10].
  17. Balance interview with Theresa May (ang.). [dostęp 2017-06-10].

Bibliografia[edytuj]