Phytophthora ramorum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Phytophthora ramorum
Ilustracja
Wywołana przez P. ramorum fytoftoroza u Lithocarpus densiflorus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo chromisty
Typ lęgniowce
Gromada Peronosporea
Rząd wroślikowce
Rodzina wroślikowate
Rodzaj Phytophthora
Gatunek Phytophthora ramorum
Nazwa systematyczna
Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in 't Veld
Mycol. Res. 105(10): 1164 (2001)

Phytophthora ramorum Werres, De Cock & Man in 't Veld – gatunek organizmów należący do grzybopodobnych lęgniowców[1]. Organizm mikroskopijny, pasożyt atakujący liczne gatunki roślin i wywołujący u nich chorobę zwaną fytoftorozą[2].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Phytophthora, Peronosporaceae, Peronosporales, Peronosporidae, Peronosporea, Incertae sedis, Oomycota, Chromista[1].

Jest to niedawno opisany gatunek. Po raz pierwszy uszkodzenia spowodowane przez ten gatunek na różanecznikach w Europie opisali w1997 r. Werres & Marwitz. Były podobne do objawów powodowanych przez Phytophthora syringae, ale morfologia tych patogenów różniła się. W 2001 r. Werres i współpracownicy zdiagnozowali go jako nowy gatunek[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Można hodować go na różnych pożywkach. Tworzy na nich rozetkowatą, wolno rosnącą kolonię. W temperaturze 20 °C przyrasta ona 2,5–3,5 mm/dobę, a jej strzępki gęsto ścielą się na podłożu lub wyrastają ponad powierzchnię.Zoosporangia wyrastają sympodialnie na długich sporangioforach. Tworzą się pojedynczo, lub w grupach po 2-12. Zazwyczaj są elipsoidalne, mają zaokrągloną podstawę, lekko zaostrzone lub owalne końce i są siedzące, lub posiadają krótki trzonek. Mają wymiary 45,6–65,0 × 21,2–28,3 µm[2].

Licznie tworzy chlamydospory i to na różnych pożywkach. Są kuliste, cienkościenne, tworzą się na końcu, boku lub pomiędzy strzępkami. Mają średnicę 46,4–60,1 µm[2].

Jest heterotaliczny. Kuliste i gładkie lęgnie powstają na szczycie strzępek. Mają średnicę 27,2 –631,4 µm. Plemnie są okołolęgniowe, o kształcie od kulistego do beczułkowatego i wymiarach 12–22 x 15–18 µm[2].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W USA wywołał gwałtowną fytoftorozę nazwaną nagłym zamieraniem dębów. W ciągu dwóch lat od pojawienia się objawów choroba ta powodowała obumieranie całych drzew. W ciągu 10 lat choroba rozprzestrzeniła się wzdłuż wybrzeża USA i Kanady na długości około 1200 km[2]. Stwierdzono, że patogen ten powoduje fuzariozy także u wielu innych gatunków drzew, zarówno liściastych, jak i iglastych. W Europie powoduje fytoftorozę różaneczników zwaną zarazą wierzchołków pędów różanecznika. Później zaobserwowano, że sporadycznie wywołuje on także nekrozę podstawy pędu kaliny. W 2003 r. w Europie stwierdzono występowanie patogenu na dwóch amerykańskich gatunkach dębów: Quercus palcata i dąb czerwony. W Anglii stwierdzono że porażał takie gatunki roślin, jak buk zwyczajny, dąb ostrolistny, dąb burgundzki, kasztanowiec zwyczajny i kasztan jadalny[3]. Wywołuje u nich chorobę zwaną fytoftorozą drzew[2]. Później opisano występowanie P. ramorum jeszcze na innych gatunkach roślin[3]. U borówki brusznicy wywołuje chorobę o nazwie zaraza pędów borówki brusznicy, u pierisa zarazę pędów pierisa[2]. Atakuje także lilaki, kalmie, kamelie, kiścienie, daglezję zieloną, sekwoję wieczniezieloną, cisa pospolitego[3] oraz borówkę czarną[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2017-05-25].
  2. a b c d e f g red. Leszek B. Orlikowski, Tomasz Oszaka. Fytoftorozy w szkółkach i drzewostanach leśnych. Klucz do oznaczania Phytophthora. Wydano na zlecenie Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych. Warszawa 2009|isbn=978-83-61633-09-9
  3. a b c d Diagnostyka. Phytophthora ramorum. [dostęp 2017-05-25].
  4. Malcolm Storey: Vaccinium myrtillus L. (Bilberry). W: BioInfo (UK) [on-line]. [dostęp 2015-04-19].