Pier Ferdinando Casini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pier Ferdinando Casini
Pier Ferdinando Casini 2016.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1955
Bolonia
Przewodniczący Izby Deputowanych
Okres od 2001
do 2006
Przynależność polityczna CdL-UDC
Poprzednik Luciano Violante
Następca Fausto Bertinotti
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP (Polska)

Pier Ferdinando (Pierferdinando) Casini (ur. 3 grudnia 1955 w Bolonii) – włoski polityk, były przewodniczący Izby Deputowanych, były europoseł, wieloletni parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia prawnicze.

Działalność polityczną podjął w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. Od 1983 do 2013 nieprzerwanie zasiadał w Izbie Deputowanych, sprawując mandat posła IX, X, XI, XII, XIII, XIV, XV i XVI kadencji.

Od 1994 do 1996 i ponownie w okresie 1999–2001 pełnił funkcję posła do Parlamentu Europejskiego.

W pierwszej połowie lat 90. znalazł się wśród założycieli Centrum Chrześcijańsko-Demokratycznego, będącego największą (obok Włoskiej Partii Ludowej) formacją powstałą na bazie rozwiązanej w wyniku afer korupcyjnych chadecji. Od 1994 przez siedem lat pełnił funkcję sekretarza krajowego CCD, będąc faktycznym przywódcą tej partii.

W 2001 po wygraniu wyborów przez centroprawicową koalicję powołano go na stanowisko przewodniczącego Izby Deputowanych, które zajmował do końca kadencji w 2006. W 2002 stanął na czele Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum, współtworzonej m.in. przez jego dotychczasowe ugrupowanie.

Jako lider należących do Domu Wolności chadeków przez lata należał do sojuszników Silvia Berlusconiego. Był wymieniany jako kandydat na następnego przywódcę centroprawicy. W 2007 doprowadził jednak do wyjścia UDC z CdL, a przed przedterminowymi wyborami w 2008 odrzucił propozycję zblokowania list z Ludem Wolności. W 2013 z ramienia koalicji Z Montim dla Włoch został wybrany do Senatu XVII kadencji.

Przez kilka lat do 2015 był przewodniczącym Międzynarodówki Centrowych Demokratów[1]. W 2016 opuścił Unię Centrum, opowiadając się za kontynuowaniem współpracy z Nową Centroprawicą[2]. W lutym 2017 powołał nowe ugrupowanie pod nazwą Centristi per l'Europa[3].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]