Silvio Berlusconi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi (2010).jpg
Silvio Berlusconi Signature.svg
Data i miejsce urodzenia 29 września 1936
Mediolan
Premier Włoch
Okres od 10 maja 1994
do 17 stycznia 1995
Przynależność polityczna Dom Wolności (Forza Italia)
Poprzednik Carlo Azeglio Ciampi
Następca Lamberto Dini
Premier Włoch
Okres od 11 czerwca 2001
do 16 maja 2006
Przynależność polityczna Dom Wolności (Forza Italia)
Poprzednik Giuliano Amato
Następca Romano Prodi
Premier Włoch
Okres od 8 maja 2008
do 16 listopada 2011
Przynależność polityczna Lud Wolności
Poprzednik Romano Prodi
Następca Mario Monti
Silvio Berlusconi Signature.svg
Odznaczenia
Order Zasług w Pracy (Włochy) Order Abd al-Aziza ibn Sauda I klasy (Arabia Saudyjska) Order Stara Płanina (Bułgaria) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Wielki Orderu Piusa IX Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego
(od lewej) Jacques Chirac, George W. Bush, Tony Blair i Silvio Berlusconi

Silvio Berlusconi (wym. [ˈsilvjo berluˈskoːni] i; ur. 29 września 1936 w Mediolanie) – włoski polityk i lider partii Forza Italia, którą sam utworzył, aby wejść do polityki. Premier Włoch w latach 1994–1995, 2001–2006 i 2008–2011.

Berlusconi jest właścicielem imperium medialnego we Włoszech. Stał się sławny w latach 80. XX wieku, kiedy utworzył prywatną sieć Finivest (teraz Mediaset), mającą znaczenie ogólnokrajowe. Obecnie jest również właścicielem grupy bankowej Mediolanum Banca Mediolanum, akcjonariuszem hipermarketów Standa oraz właścicielem krajowej sieci księgarni multimedialnych Mondadori. Magazyn Forbes w 2008 oszacował jego majątek na 9,4 mld USD, jest na 3. miejscu wśród najbogatszych osób we Włoszech, choć kwota określona w jego podatku jest dużo niższa.

Był też prezesem klubu piłkarskiego A.C. Milan (obecnie wiceprezesem klubu jest jego brat Paolo).

Kariera polityczna[edytuj]

Silvio Berlusconi został premierem w 1994, lecz został dość szybko usunięty z tego stanowiska, po rozpadzie koalicji Ligi Północnej i centroprawicy. W 1996, po nowych wyborach, ekskoalicja została zastąpiona przez centrolewicowy rząd, na którego czele stał Romano Prodi.

W 2001 Silvio Berlusconi znów został premierem wygrywając wybory jako lider centroprawicowej partii Casa delle Liberta (Dom Wolności), tworząc koalicję z Sojuszem Narodowym, Ligą Północną i kilkoma innymi mniejszymi partiami. W 2003 roku Casa della Liberta wygrała wybory lokalne we Włoszech. Premier podał się do dymisji 20 kwietnia 2005 roku po tym, jak z koalicji wycofała się Centrowa Unia Chrześcijańskich Demokratów (UDC), jednak 22 kwietnia 2005 prezydent Carlo Ciampi ponownie powierzył mu kierowanie rządem. 11 kwietnia 2006 utracił stanowisko premiera, ponieważ wygrała centrolewica pod wodzą Romano Prodiego, Berlusconi jednak domagał się przeliczenia głosów. 22 kwietnia Berlusconi oficjalnie przyznał się do porażki i wycofał protest. Był najdłużej rządzącym premierem Włoch po II wojnie światowej. 2 maja podał swój rząd do dymisji. Po wyborach parlamentarnych w 2008 ponownie został premierem Włoch. 12 listopada 2011 podał się do dymisji[1]. 27 listopada 2013 został pozbawiony mandatu senackiego[2] i prawa startu w wyborach na sześć lat[3].

Rodzina i życie prywatne[edytuj]

Berlusconi urodził się w Mediolanie w rodzinie zaliczającej się do klasy średniej. Rodzicami Berlusconiego są Luigi (pracował w małym banku) i Rosella. Silvio ma dwoje młodszego rodzeństwa: Marię Antoniettę (ur. 1943) i Paolo (ur. 1949).

W 1965 r. Berlusconi poślubił Carlę Dall'Oglio. Para ma dwoje dzieci: Marię Elvirę, urodzoną w 1966, znaną jako Marina, i syna Pier Silvio, urodzonego w 1968. Oprócz małżeństwa z Carlą i dzieci "z prawego łoża", Silvio miał również kochankę, aktorkę Veronicę Lario (właśc. Miriam Bartolini, ur. 1956), z którą doczekał się trojga dzieci: córek Barbary (ur. 1984) i Eleonory (ur. 1986) oraz syna Luigi (ur. 1988). Berlusconi rozwiódł się z pierwszą żoną Carlą w 1985 r. i poślubił Veronicę Lario w dniu 15 grudnia 1990 roku. W 2009 Veronica Lario złożyła pozew o rozwód po wyjściu na jaw informacji o kontaktach i przyjmowaniu przez jej męża młodych kobiet w swojej rezydencji[4].

W grudniu 2012, po trzech latach negocjacji, na mocy orzeczenia sądu w Mediolanie, Silvio Berlusconi został zobowiązany do płacenia byłej żonie alimentów w wysokości 100 000 € (132 200 $) dziennie[5][6]. W październiku 2013 roku sąd w Monzie nieopodal Mediolanu orzekł, że zasądzona wcześniej wysokość alimentów ma być zredukowana do 1,4 mln € miesięcznie. Veronica Lario złożyła odwołanie od tego wyroku. We wrześniu 2014 roku sąd rozpatrujący zaskarżone orzeczenie ustalił, że Berlusconi jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 2 mln €, ponownie utrzymując, że zasądzone kilka lat wcześniej alimenty opiewające na 3 mln € są zbyt wysokie. Jednocześnie sąd zobowiązał Lario do zwrotu 36 mln €, czyli nadpłaconej sumy, którą uzyskała na mocy wyroku sprzed 3 lat, kiedy to sąd zasądził miesięczne alimenty wyższe o 1 mln € od tych, które zostały zasądzone w 2014 roku[7].

Ważniejsze działania[edytuj]

Berlusconi trzykrotnie sprawował już funkcję premiera. Jest zwolennikiem liberalizmu gospodarczego. Jego rząd doprowadził do utworzenia armii zawodowej i obniżenia podatków.

Niektóre reformy przeprowadzone w latach 2001-2006 przez parlamentarną większość Berlusconiego:

  • roboty publiczne: projekt "autostrady morza", superszybkie pociągi na linii Turyn-Mediolan-Florencja-Rzym-Neapol i Turyn-Werona-Wenecja; projekt MOSE – ratujący renesansową Wenecję, most między Sycylią a włoskim stałym lądem, metro w Rzymie, Parmie, Neapolu, Turynie i Mediolanie, modernizacja autostrad
  • reforma prawa pracy; zw. "Ustawa 30" lub "Ustawa Biagi", (od prof. prawa pracy Biagiego, zamordowanego przez lewicową bojówkę) – ustawa promująca większą elastyczność; doprowadziła do zmniejszenia bezrobocia
  • prawo emerytalne (lipiec 2004) zwiększająca minimalny wiek emerytalny do 60 lat (tzw. "reforma Maroniego" zanim weszła w życie na początku 2008 została zmodyfikowana przez rząd lewicowy Prodiego – 58 lat
  • reforma szkolnictwa ("riforma Moratti")
  • reforma zasad wydawania prawa jazdy, zmniejszyła ilość wypadków
  • wobec zatrzymanych szefów mafii co dwa lata należy potwierdzać ich przetrzymywanie w areszcie domowym
  • zniesienie podatku spadkowego i od darowizny, przywrócenie przez lewicowy rząd Prodiego, ale już o niższej wysokości
  • zniesienie przymusowej służby wojskowej
  • zakaz palenia w miejscach publicznych (od stycznia 2005 r.)
  • dekret Urbaniego – kara 1500 € za piractwo komputerowe, konfiskata instrumentów i materiału
  • prawo regulujące sztuczne zapłodnienie, z uznaniem praw człowieka wobec embrionu (wywołała protesty lewicy i referendum w 2005 r.)
  • reforma prawa wyborczego: ordynacja większościowa zastąpiona reprezentacją proporcjonalną, dającą dodatkowe mandaty zwycięskiej koalicji

Seksafera[edytuj]

Skazany w dniu 24 czerwca 2013 przez włoski wymiar sprawiedliwości na 7 lat bezwzględnego pozbawienia wolności w związku z oskarżeniem o seks z nieletnią i nadużywanie władzy.

Odznaczenia[edytuj]

Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii
Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)
Order Stara Płanina I klasy (Bułgaria)

Krytyka i kontrowersje[edytuj]

Berlusconi jest oskarżany o korupcję. W najważniejszej z toczących się spraw, prokuratura zarzuca mu, że w 1985 r. przekupił komplet sędziowski, uniemożliwiając przejęcie przez konkurencję państwowej sieci supermarketów SME (pośrednik, który w imieniu Berlusconiego wręczył łapówki sędziom, został już skazany na 5 lat więzienia). Krytycy zarzucają mu także konflikt interesów: jest on bowiem właścicielem firmy Mediaset, kontrolującej trzy z siedmiu najważniejszych włoskich stacji telewizyjnych.

Podczas wyborów parlamentarnych w 2006 r. zwolenników Romano Prodiego i jego partii nazwał "fiutami" (wł. coglioni), twierdząc, że "ma za dużo zaufania do inteligencji Włochów, by uwierzyć, że znajdzie się wśród nich tylu «fiutów», głosujących wbrew własnym interesom". Kilka dni po tym na ulicach miast pojawiły się tysiące osób w koszulkach z napisem "jestem fiutem" (wł. sono un coglione), manifestując w ten sposób swoje poparcie dla Romano Prodiego. Lewica zaś ochrzciła Berlusconiego mianem "aligatora" (wł. il caimano), mając na myśli jego agresywny sposób prowadzenia kampanii, Berlusconiemu jednak spodobał się ten przydomek i wchodząc na mównicę podczas jednego ze zjazdów krzyknął: "panie i panowie, nadchodzi aligator!" (wł. Signore e signori, il caimano arriva!).

13 grudnia 2009 Silvio Berlusconi został uderzony w twarz miniaturką mediolańskiej katedry przez 42-letniego Massimo Tartaglię, którego natychmiast zatrzymała policja. Napastnik nigdy nie był karany, ale od kilku lat leczył się psychiatrycznie. Premier Włoch przewrócił się i został przewieziony do szpitala. Uderzenie spowodowało pęknięcie kości nosowej, uszkodzenie zębów oraz ogólne potłuczenia. Do incydentu doszło po południu w Mediolanie na Piazza Duomo po wiecu partii Berlusconiego, Ludu Wolności[10].

Działania artystyczne[edytuj]

29 września 2006 ukazała się płyta z balladami autorstwa Silvio Berlusconiego w wykonaniu Mariano Apicellego.

Kariera filmowa[edytuj]

Producent[edytuj]

Producent wykonawczy[edytuj]

Przypisy

  1. mm, rik, PAP, IAR: Berlusconi ustąpił z fotela premiera. Tłumy wiwatują [ZOBACZ] (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2011-11-12. [dostęp 2011-11-12].
  2. Berlusconi wyrzucony z Senatu (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2013-11-27].
  3. Silvio Berlusconi: gorzki smak starości [dostęp 2016-10-24].
  4. Silvio Berlusconi's wife 'demands £3m a month' (ang.). Telegraph.co.uk, 26 listopada 2009. [dostęp 2010-04-28].
  5. Berlusconi to pay 36 million euros a year divorce settlement: press (ang.). reuters.com, 28 grudnia 2012. [dostęp 2016-02-24].
  6. Silvio Berlusconi to pay $47-million-a-year divorce settlement (ang.). theglobeandmail.com, 28 grudnia 2012. [dostęp 2016-02-24].
  7. Nick Squires: Berlusconi to pay 36 million euros a year divorce settlement: press (ang.). telegraph.co.uk, 16 września 2014. [dostęp 2016-02-24].
  8. Cavaliere del Lavoro (wł.). quirinale.it, 1977. [dostęp 2011-01-03].
  9. M.P. z 2002 r. Nr 18, poz. 320 – pkt 1
  10. Berlusconi nose broken by protest attacker (ang.). BBC News, 14 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-14].

Linki zewnętrzne[edytuj]