Pingwin przylądkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pingwin przylądkowy
Spheniscus demersus[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd pingwiny
Rodzina pingwiny
Rodzaj Spheniscus
Gatunek pingwin przylądkowy
Synonimy
  • Diomedea demersa Linnaeus, 1758[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Jajo

Pingwin przylądkowy[4], pingwin toniec (Spheniscus demersus) – gatunek dużego ptaka z rodziny pingwinów (Spheniscidae), o czarnym wierzchu ciała i masce, z wyraźną białą brwią. Skóra wokół oczu i nad nimi różowa, dziób czarny z jasną przepaską przy końcu. Spód ciała biały, z czarnym pasem na piersi. Żyje samotnie lub w stadkach, żeruje na morzu. Jest zagrożony wyginięciem[3]. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Rozmiary
długość ciała 60–70 cm; masa ciała 2,1–3,7 kg[2]
Zasięg, środowisko
Osobniki dorosłe prowadzą osiadły tryb życia; młode ptaki, po uzyskaniu samodzielności, rozpraszają się z dala od kolonii, później, po okresie pierzenia, wracają i rozmnażają się w kolonii rodzimej[2]. Zamieszkuje południowoafrykańskie wybrzeża i wyspy od Namibii do południowego Mozambiku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spheniscus demersus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d I. Martínez, D.A. Christie, F. Jutglar & E.F.J. Garcia: African Penguin (Spheniscus demersus). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-05-08]. (ang.)
  3. a b Spheniscus demersus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Spheniscidae Bonaparte, 1831 - pingwiny - Penguins (wersja: 2019-10-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-08].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Kagu, sunbittern, tropicbirds, loons, penguins, petrels (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-05-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]