Piotr Bogdan Filipowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Piotr Filipowicz
Bogdan Filipowicz
Biskup starokatolicki
Bogdan Piotr Filipowicz
Herb Bogdan Piotr Filipowicz Veritas et caritas
Prawda i miłość
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 9 lipca 1933
Koluszki
Data i miejsce śmierci 5 marca 1998
Bolesław
Biskup - sufragan Polskiego Kościoła Starokatolickiego
Okres sprawowania 1959 - 1964
Zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego
Okres sprawowania 1964-1993
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polski Kościół Starokatolicki
Prezbiterat 1957
Warszawa
Sakra biskupia 1958
Łódź
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 lipca 1958
Miejscowość Łódź
Miejsce Katedra Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi
Konsekrator bp Adam Jurgielewicz

Abp Piotr Bogdan Filipowicz (ur. 9 lipca 1933 w Koluszkach, zm. 5 marca 1998 w Bolesławiu[1] ) – biskup starokatolicki, zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego w latach 1964–1993.

Życiorys[edytuj]

Piotr Filipowicz początkowo był kapłanem Kościoła Polskokatolickiego, w roku 1957 będąc wikariuszem parafii polskokatolickiej we Wrocławiu zgodził się przyjąć sakrę biskupią z rąk bpa Adama Jurgielewicza, chociaż nie został wybrany przez Synod Ogólnopolski, a jedynie miał być zatwierdzony przez to kolegium na najbliższym posiedzeniu, stąd niekiedy podaje się w wątpliwość ważność jego sakry biskupiej[2]. W roku 1963 został wyświęcony sub conditione na biskupa przez Ignacego Jana Wysoczańskiego, czego świadkiem był m.in. ks. Henryk Zdoliński, który pozostawił po sobie własnoręczne oświadczenie w tej sprawie[3]. W archiwach Kościoła Polskokatolickiego abp Piotr Filipowicz figuruje jako proboszcz parafii polskokatolickiej św. Józefa w Tarnogórze w latach 1959-1964. Mogło to oznaczać, że w tym okresie odłączył się od macierzystego Kościoła i pozostawał pod jurysdykcją Kościoła Polskokatolickiego[4].

W 1965 roku wraz z 12 duchownymi ( w tym z jednym biskupem, dziewięcioma księżmi oraz 2 braćmi zakonnymi ) został usunięty dekretem L.dz. 159/65 ze struktur Polskiego Kościoła Starokatolickiego, jednakże dzięki negatywnej decyzji Urzędu ds. Wyznań co do uznania nowej władzy zwierzchniej Kościoła Starokatolickiego kontynuował działalność jako zwierzchnik Kościoła, którego nigdy nie uznały władze państwowe.[5][6]

Podczas swoich rządów w Polskim Kościele Starokatolickim powołał do życia trzy diecezje: Pomorską, Śląsko-Dąbrowską i Warszawską. W 1967 nawiązał kontakt z bp. Helmutem Norbertem Paulusem Maasem z Kościoła Zakonu Mariawitów w Niemczech. Konsekrator m.in. biskupów Banacha i Kordzika.

Postępująca od końca lat 80. choroba skutecznie uniemożliwiała Bogdanowi Filipowiczowi zarządzanie Kościołem, mimo tego nie chciał on zrzec się urzędu Zwierzchnika Kościoła. W związku z tym obradujący w lipcu 1993 roku Synod Diecezji Pomorskiej Polskiego Kościoła Starokatolickiego zadecydował o swojej autokefalii i przeszedł pod zarząd ks. Wojciecha Kolma. Z czasem pozostałe parafie również uznały nowego zwierzchnika, zaś Bogdan Filipowicz przeszedł na emeryturę i osiedlił się w Bolesławiu, w powiecie olkuskim. Zmarł w 5 marca 1998 roku i został tam pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim.

Przypisy

  1. Urząd Stanu Cywilnego w Bolesławiu, Akt zgonu nr 11/98, 1998.
  2. W. Słomski, Polscy starokatolicy, Warszawa 1997, s.53.
  3. Henryk Zdoliński, Oświadczenie w sprawie konsekracji abp Filipowicza, 11 kwietnia 1998.
  4. K. Białecki, Kościół Narodowy w Polsce w latach 1944-1965, Poznań 2003, s.274.
  5. APO, PWRN, syg. 444/123 - Pismo L.dz. 159/65, 12 lipca 1965.
  6. Bp Jacek Jezierski, Biskup - prezbiter - diakon: perspektywa polskokatolicka i rzymskokatolicka, 2008.