Piotr Bogdan Filipowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogdan Piotr Filipowicz
Bogdan Filipowicz
biskup
Herb Bogdan Piotr Filipowicz Veritas et caritas
Prawda i miłość
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 9 lipca 1933
Koluszki
Data i miejsce śmierci 5 marca 1998
Bolesław
Biskup - sufragan Polskiego Kościoła Starokatolickiego
Okres sprawowania 1959 - 1964
Zwierzchnik Kościoła Staro-katolickiego w PRL
Okres sprawowania 1964-1993
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polski Kościół Starokatolicki
Prezbiterat 1957
Warszawa
Sakra biskupia 1958
Łódź
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 lipca 1958 (I)
1963 (II)
Miejscowość Łódź (I)
Kosewo (II)
Miejsce Katedra Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi (I)
Kaplica katedralna w Kosewie (II)
Konsekrator bp Adam Jurgielewicz (I)
abp Ignacy Jan Wysoczański (II)

Bogdan Piotr Filipowicz (ur. 9 lipca 1933 w Koluszkach, zm. 5 marca 1998 w Bolesławiu[1] ) – biskup starokatolicki, zwierzchnik Kościoła Staro-katolickiego w PRL w latach 1965–1993.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Piotr Filipowicz początkowo był kapłanem Kościoła Polskokatolickiego, w roku 1957 będąc wikariuszem parafii polskokatolickiej we Wrocławiu zgodził się przyjąć sakrę biskupią z rąk bpa Adama Jurgielewicza, chociaż nie został wybrany przez Synod Ogólnopolski, a jedynie miał być zatwierdzony przez to kolegium na najbliższym posiedzeniu, stąd niekiedy podaje się w wątpliwość ważność jego sakry biskupiej[2]. W roku 1963 został wyświęcony sub conditione na biskupa przez Ignacego Jana Wysoczańskiego, czego świadkiem był m.in. ks. Henryk Zdoliński, który pozostawił po sobie własnoręczne oświadczenie w tej sprawie[3]. W archiwach Kościoła Polskokatolickiego abp Piotr Filipowicz figuruje jako proboszcz parafii polskokatolickiej św. Józefa w Tarnogórze w latach 1959-1964. Mogło to oznaczać, że w tym okresie odłączył się od macierzystego Kościoła i pozostawał pod jurysdykcją Kościoła Polskokatolickiego[4].

W 1965 roku wraz z 12 duchownymi (w tym z jednym biskupem, dziewięcioma księżmi oraz 2 braćmi zakonnymi) został usunięty dekretem L.dz. 159/65 ze struktur Polskiego Kościoła Starokatolickiego, jednakże dzięki negatywnej decyzji Urzędu ds. Wyznań co do uznania nowej władzy zwierzchniej Kościoła Starokatolickiego kontynuował działalność jako zwierzchnik Kościoła, którego nigdy nie uznały władze państwowe.[5][6]

Podczas swoich rządów w Kościele Staro-katolickim w PRL powołał do życia trzy diecezje: Pomorską, Śląsko-Dąbrowską i Warszawską. W 1967 nawiązał kontakt z bp. Helmutem Norbertem Paulusem Maasem z Kościoła Zakonu Mariawitów w Niemczech. Konsekrator m.in. biskupów Banacha i Kordzika.

Postępująca od końca lat 80. choroba skutecznie uniemożliwiała Bogdanowi Filipowiczowi zarządzanie Kościołem, mimo tego nie chciał on zrzec się urzędu Zwierzchnika Kościoła. W związku z tym obradujący w lipcu 1993 roku Synod Diecezji Pomorskiej Kościoła Staro-katolickiego w PRL zadecydował o swojej autokefalii i przeszedł pod zarząd ks. Wojciecha Kolma. Z czasem pozostałe parafie również uznały nowego zwierzchnika, zaś Bogdan Filipowicz przeszedł na emeryturę i osiedlił się w Bolesławiu, w powiecie olkuskim. Zmarł w 5 marca 1998 roku i został tam pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urząd Stanu Cywilnego w Bolesławiu, Akt zgonu nr 11/98, 1998.
  2. W. Słomski, Polscy starokatolicy, Warszawa 1997, s.53.
  3. Henryk Zdoliński, Oświadczenie w sprawie konsekracji abp Filipowicza, 11 kwietnia 1998.
  4. K. Białecki, Kościół Narodowy w Polsce w latach 1944-1965, Poznań 2003, s.274.
  5. APO, PWRN, syg. 444/123 - Pismo L.dz. 159/65, 12 lipca 1965.
  6. Bp Jacek Jezierski, Biskup - prezbiter - diakon: perspektywa polskokatolicka i rzymskokatolicka, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, ISBN: 8388348760, 9788388348761, 2008.