Zygmunt Szypold

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Szypold
biskup
Zygmunt Szypold
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1909
Data i miejsce śmierci 1964
Wrocław
zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego
Okres sprawowania 1948-1964
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polski Kościół Starokatolicki
Sakra biskupia 13 kwietnia 1947, Łódź
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 kwietnia 1947
Miejscowość Łódź
Miejsce Kościół św. Franciszka z Asyżu w Łodzi
Konsekrator Władysław Faron
Współkonsekratorzy Roman Maria Jakub Próchniewski
Wacław Maria Bartłomiej Przysiecki
Tomasz Czernohorski-Fehérváry
Grób Zygmunta Szypolda

Zygmunt Szypold (ur. 1909, zm. 19 lutego 1964 we Wrocławiu) – polski biskup starokatolicki, zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego w latach 1948–1964.

Życiorys[edytuj]

Biskup starokatolicki[edytuj]

Zygmunt Szypold otrzymał sakrę biskupią 13 kwietnia 1947 w Łodzi z rąk biskupów starokatolickich i mariawickich[2]. Zwierzchnictwo nad Polskim Kościołem Starokatolickim objął w 1948, po odejściu do Kościoła rzymskokatolickiego biskupa Władysława Farona. W czasie pełnienia przez niego biskupstwa rozpadła się unia starokatolicka w Polsce. Władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej natomiast próbowały połączyć Polski Kościół Starokatolicki z utworzonym w 1951 Kościołem Polskokatolickim. Utrudniano wspólnocie sformalizowanie statutu jako związku wyznaniowego.

W 1947 Zygmunt Szypold został proboszczem parafii starokatolickiej przy Kościele Odkupiciela we Wrocławiu. Tam też za jego pontyfikatu została przeniesiona siedziba władz Kościoła. Biskup Zygmunt Szypold zorganizował w tym czasie starokatolicki zakon żeński oraz rekonsekrował sub conditione na biskupa starokatolickiego Ignacego Jana Wysoczańskiego, który prowadził misję wśród mazurskich staroobrzędowców.

We Wrocławiu pod przywództwem biskupa Szypolda starokatolicy rozwinęli prężną działalność społeczną, duszpasterską i gospodarczą. W niedługim czasie zdobyli około tysiąca nowych wyznawców.

W latach pięćdziesiątych z uwagi na zły stan techniczny i konieczność rozbiórki Kościoła Odkupiciela, biskup Szypold przeniósł parafię starokatolicką na ul. Emila Zegadłowicza na Kleczkowie.

Ostatnie miesiące życia[edytuj]

Kościół Rzymskokatolicki wykorzystał fakt, iż ostatniego namaszczenia bpowi Szypoldowi udzielił szpitalny kapelan, gdy ten nieprzytomny umierał w środku nocy. Ogłoszono, że Zwierzchnik Kościoła Starokatolickiego dokonał rekoncyliacji na łożu śmierci, czego zaprzeczeniem są m.in. wspomnienia siostry zmarłego biskupa, która zaprzecza tym doniesieniom.[3][4] Po śmierci pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. Przed śmiercią wyznaczył swoim koadiutorem Ignacego Jana Wysoczańskiego, któremu wcześniej udzielił warunkowo święceń biskupich.

Po śmierci Zygmunta Szypolda jego koadiutorowi nie udało się uzyskać zgody władz na dalszą jawną działalność Kościoła. Polski Kościół Starokatolicki zdelegalizowano z powodu braku władzy zwierzchniej. Wierni przeszli do innych Kościołów chrześcijańskich lub praktykowali swoją wiarę w podziemiu.

Przypisy

  1. sub conditione
  2. Nowo Biskupstwo Kościoła Staro-Katolickiego na Ziemiach Odzyskanych [w:] "Strażnica Ewangeliczna" 9/10/1947, s. 22.
  3. Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej, List p. Barbary Wojtkowiak w sprawie opłat związanych z utrzymaniem grobu bpa Zygmunta Szypolda, 2001.
  4. Mieczysław Studzianny, Korespondencja prywatna z bpem Zygmuntem Szypoldem nt. przyszłości Kościoła, 1964.

Linki zewnętrzne[edytuj]